หนังสือ 2 พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 7 อาทิตย์ที่12:2:2012

เราเรียนถึงบทที่ 14 ก่อนหน้านี้เราจบลงที่การตายของเอลีชาแล้วก็การเผยวจนะครั้งสุดท้ายของเขา ที่ทำนายว่าก.โยอาชแห่งอิสราเอลจะชนะซีเรีย 3 ครั้ง เพราะเมื่อเอลีชาบอกให้เขาฟาดลูกธนู..เขาก็ฟาดไป 3 ที เพราะไม่รุ้ว่าสิ่งที่เอลีชาให้ทำ..มันหมายความว่าอะไร ซึ่งข้อนี้เป็นบทเรียนสำหรับเราในการที่จะทำตามถ้อยคำพระเจ้า คือ ให้เราทำตามอย่างสุดกำลังถึงแม้บางอย่างเราจะไม่เข้าใจว่า..พระเจ้าให้ทำทำไม..แต่จงเชื่อฟังแล้วทำให้เต็มที่

ดู 2พกษ.14:1-2 พระคำภีร์กลับมาที่อาณาจักรยูดาห์อีกครั้ง ข้อนี้เป็นสมัยของก.อามาซิยาห์..ลูกของโยอาชที่รอดตายจากการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ของอาธาลิยาห์..ย่าแท้ๆของตัวเอง และเมื่ออามาซิยาห์ขึ้นครองยูดาห์ ข้อที่ 3 บอกว่า “พระองค์ทรงกระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์” คือ ในช่วงแรกๆเขาเป็นกษัตริย์ที่ดี ข้อที่ 7 บอกว่า “พระองค์ทรงประหารชีวิตคนเอโดมหนึ่งหมื่นคนในหุบเขาเกลือ” เรื่องนี้ มีคำอธิบายที่ชัดเจนกว่าใน 2พศด.25: 5 บอกว่า “พระองค์นับกำลังทหารของยูดาห์แล้ว ปรากฎว่ามีอยู่ 3 แสนคน แต่อามาซิยาห์ยังไม่พอใจ เขาเลยไปจ้างทหารของอิสราเอลมาอีก 1 แสน แต่การที่เขาทำอย่างงี้..พระคำภีร์บอกว่าพระเจ้าไม่พอพระทัย ข้อที่ 8 พระเจ้าเลยใช้ผู้เผยพระวจนะมาบอกอามาซิยาห์ว่า “ถ้าพระองค์คาดหมายว่าโดยวิธีนี้ พระองค์จะเข้มแข็งพอที่จะเข้าสงคราม พระเจ้าจะทรงเหวี่ยงพระองค์ลงต่อหน้าศัตรู เพราะว่าพระเจ้าทรงฤทธิ์ที่จะช่วยไว้หรือทิ้งไปได้" คือ ถ้าคิดว่าทำอย่างงี้แล้วจะชนะ..คิดผิดแล้ว เพราะการที่จะแพ้หรือชนะ..มันขึ้นอยู่กับพระเจ้า ไม่ได้ขึ้นกับว่ายูมีกำลังเท่าไหร่ อามาซิยาห์ได้ยินอย่างงั้นก็ปรากฎว่า..ก็เชื่อฟัง ปล่อยทหารอิสราเอลแสนคนกลับบ้านไป ยอมให้เขาริบเงินมัดจำ..ซึ่งไม่ได้เยอะอะไร แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด..

ดู 2พศด. 25:13 เมื่ออามาซิยาห์เชื่อฟังพระเจ้า..ส่งทหารอิสราเอลกลับบ้านไป พร้อมทั้งยอมให้ริบเงินมัดจำ..ค่าจ้างรบ คงมีการตกลงกันว่าจ่ายก่อนเท่าไหร่..พองานเสร็จแล้วก็รับส่วนที่เหลือไป แต่ส่วนที่เหลือคงจะก้อนใหญ่กว่า..ทหารอิสราเอลก็ไม่พอใจ “กลับตลบเข้าโจมตีหัวเมืองของยูดาห์ ตั้งแต่สะมาเรียถึงเบธโฮโรน และฆ่าประชาชนเสียสามพันคน พร้อมทั้งริบข้าวของของคนยูดาห์ไปด้วย”..กลายเป็นว่ายูดาห์ถูกอิสราเอลตีตลบหลัง ดังนั้น เมื่ออามาซิยาห์เอาชนะคนเอโดมได้แล้ว เขาก็เลยจะมาคิดบัญชีกับอิสราเอล ข้อที่ 17 บอกว่า “แล้วอามาซิยาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ได้ทรงรับคำปรึกษา และทรงใช้ให้ไปเฝ้าโยอาชกษัตริย์ของอิสราเอลทูลว่า "มาเถิด ให้เราทั้งสองมาเผชิญหน้ากัน" ก็คือ...ท้ารบเลย ประมาณว่า อย่าลอบแทงข้างหลัง ออกมารบกันซึ่งๆหน้าเลยดีกว่า ข้อที่ 19 กษัตริย์อิสราเอลตอบกลับมาประมาณว่า.. “อย่าเลย..อย่าคิดว่าชนะเอโดมแล้วจะชนะอิสราเอลได้ ทางที่ดียูดาห์อยู่เฉยๆเถอะ..อย่าหาเรื่องเลย ไม่มีทางชนะหรอก แต่อามาซิยาห์ไม่ยอม..สุดท้ายเลยรบกัน..และปรากฎว่ายูดาห์แพ้ ข้อที่ 24 บอกว่า โยอาชขนเงินทองของมีค่าจากนิเวศน์พระเจ้าในเยรูซาเล็มเอากลับไปไว้ที่สะมาเรียหมดเลย แล้วยังจับคนยูดาห์ไปเป็นตัวประกันด้วย ทีนี้ สาเหตุที่ยูดาห์แพ้ มันมีเหตุผล น้าตุ๊กอยากให้ย้อนไปดู..

2 พศด.25:14-15 คือ ตอนที่อามาซิยาห์รบชนะเอโดม ตอนนั้น อามาซิยาห์พึ่งใคร..พึ่งพระเจ้า พระเจ้าบอกไม่ต้องไปจ้างทหารอิสราเอล..อามาซิยาห์ก็เชื่อ แต่พอชนะแล้ว..กลับไปเอาพระของคนเอโดมมาไหว้ งง..มั๊ย..หลายครั้งเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน..ว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับความคิดของคนเหล่านั้น..ที่พระคำภีร์บันทึกไว้เป็นตัวอย่าง ทั้งที่เห็นกันใสๆว่าพระเจ้าคือผู้เดียวที่ช่วยได้..หลายคนก็ยังหลงเจิ่นไป..แล้วก็ล้มลงในความบาป แต่ไม่เป็นไร..เราไม่ต้องเข้าใจทั้งหมดก็ได้ ตัวอย่างพวกนี้มีไว้เพื่อให้เรารู้ว่า..“เราต้องติดสนิทกับพระเจ้า ระวังในทุกย่างเท้าของเรา อย่าประมาท..อย่าคิดว่าพอมาเชื่อแล้วจบ ไม่อธิฐาน..ไม่อ่านพระคำภีร์..ไม่แสวงหาพระเจ้า..ไม่ได้ เราจะชิลด์ขนาดนั้น..ไม่ได้..มันอันตรายมาก ข้อที่ 15 บอกว่า ดังนั้น พระเจ้าทรงกริ้วต่ออามาซิยาห์ พระองค์จึงทรงใช้ผู้เผยพระวจนะไปเตือนเขาว่า “ทำไมเจ้าจึงแสวงหาพระของชนชาติหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถช่วยชนชาติของตนเองให้พ้นจากมือของเจ้าได้"..ก็เห็นๆอยู่ว่าพระเอโดมนี้..ยังช่วยให้คนเอโดมชนะไม่ได้เลย แล้วอามาซิยาห์คิดยังไงถึงไปเอามาพระนั้นกราบไหว้ อามาซิยาห์ฟังแล้วแทนที่จะกลับใจใหม่..เปล่าเลย สั่งผู้เผยพระวจนะให้หยุดพูด..ไม่งั้นจะฆ่าทิ้ง แล้วในที่สุด ตอนไปรบกับอิสราเอลอามาซิยาห์ก็แพ้ ข้อที่ 27 บอกว่า “นับตั้งแต่ที่อามาซิยาห์หันไปจากการติดตามพระเจ้า เขาก็ถูกข้าราชการกบฎและสุดท้ายก็ถูกฆ่าตาย “ ซึ่งน่าเสียดายมาก เพราะตอนแรกอามาซิยาห์เริ่มต้นดี หลายคนก็เริ่มต้นดี แต่ไม่รักษาความเชื่อในการติดตามพระเจ้าให้ถึงที่สุด บทสุดท้ายเลยจบไม่สวย คริสเตียนก็เหมือนกัน เมื่อมาเชื่อพระเจ้าแล้ว..ถ้าไม่ถือรักษาความเชื่อ..สัตย์ซื่อกับพระเจ้าจนลมหายใจสุดท้าย..เราก็จะไม่ได้รับความรอด เปิดไปดูหนังสือโคโลสีในพระคำภีร์ใหม่กันนิดนึงนะคะ..

โคโลสี 1:22-23 “คือถ้าท่านดำรงและตั้งมั่นอยู่ในความเชื่อ และไม่โยกย้ายไปจากความหวังในข่าวประเสริฐซึ่งท่านได้ยินแล้ว” คือ ระหว่างทางที่ดำเนินกับพระเจ้า เราต้องตั้งมั่นอยู่ในความเชื่อ ไม่หันไปพึ่งพระอื่นหรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช่พระเจ้า แต่ในการดำเนินชีวิตทุกวันนี้หลายอย่างมันแยกแยะได้ยาก เด็กๆจำเป็นต้องมีวินิจฉัยอย่างมาก เช่น บอกว่าเชื่อพระเจ้าแต่ยังอยากดูหมอ..ไปหาร่างทรงให้เขาช่วยสะเดาะห์เคราะห์ เสริมดวงอะไรต่างๆ อย่างงี้..ไม่ใช่แล้ว ถามว่าเราทำทานหรือบริจาคช่วยเหลือผู้อื่นได้มั๊ย..ได้ เราสามารถช่วยเหลือเด็กกำพร้า คนน้ำท่วม หรือใครก็ตามที่เขาทุกข์ยากลำบาก แต่ ! เราต้องไม่เผลอคิดว่าเด็ดขาด..ว่าการทำอย่างงั้น มันจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้นหรือจะช่วยให้เราได้รับความรอด..ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกันเลย ถ้าเราจะช่วยผู้อื่นหรือแบ่งปันให้ใครเราก็ทำเพราะเราเชื่อฟังพระเจ้า..ที่พระองค์บอกให้รักซึ่งกันและกัน เพราะฉะนั้น เรื่องนี้ต้องมีวินิจฉัยมากๆต้องแยกแยะให้ออก เด็กๆ ต้องไม่หลงประเด็น (เด็ดขาด)

ดู 2พกษ.14:23-24 พระคำภีร์กลับมาที่อาณาจักรฝ่ายเหนือ คือ อิสราเอลอีกครั้ง ข้อนี้ พูดถึงสมัยของเยโรโบอัม แต่เป็นเยโรโบอัมที่ 2 ไม่ใช่คนแรก..ที่ก่อตั้งอาณาจักรอิสราเอลกับสร้างวัวทองคำนะคะ ข้อที่ 25 บอกว่า เยโรโบอัมคนนี้..เก่งมากสามารถตีเอาหัวเมืองของอิสราเอลกลับคืนมาได้จนอาณาเขตของอิสราเอลกลับมากว้างใหญ่เท่ากับสมัยของก.ดาวิด หมายความว่าในสมัยของเยโรโบอัมที่ 2 นี้เป็นช่วงที่อิสราเอลเจริญสุดๆ..ที่สุดเลยก็ว่าได้ แล้วก็มีแสนยานุภาพเข้มแข็งมาก ทำให้อิสราเอลมีความเจริญทางฝ่ายโลกหรือด้านวัตถุอย่างเต็มขนาด แต่พระคำภีร์สำแดงให้เห็นว่า ยิ่งความเจริญทางโลกมากขึ้นเท่าไหร่ ความเสื่อมทางจิตวิญญาณของคนอิสราเอลก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น (แล้วพระเจ้าจะยอมมั๊ย..ไม่มีทาง) ในสมัยของเยโรโบอัมที่ 2 นี้ พระเจ้าเลยผู้เผยพระวจนะมาหลายคนทั้งอาโมส โฮเชยา แล้วก็รวมถึงโยนาห์..ก็อยู่ในสมัยของเยโรโบอัมที่ 2 นี้ด้วย เราจะเปิดไปดูรายละเอียดที่บันทึกให้เห็นถึงความเสื่อมถอยทางด้านจิตใจของคนอิสราเอลในสมัยนั้นกันในหนังสือ อาโมส

อาโมส 5:11-12 / 8:4-6 “เพราะเจ้าทั้งหลายเหยียบย่ำคนยากจน และเอาส่วยข้าวสาลีไปเสียจากเขา..” คำเผยพระวจนะของอาโมสในข้อนี้ทำให้เห็นว่าสังคมของอิสราเอลในสมัยนั้น แม้ว่าด้านการเมืองและวัตถุจะเจริญถึงขีดสุดแต่ในทางศีลธรรมของพวกเขาเสื่อมถอยอย่างเต็มขนาด..กลุ่มที่มีเสถียรภาพทางสังคมก็เหยียบย่ำเอาเปรียบคนจน อาโมส 8:5 บอกว่า "เมื่อไรหนอวันขึ้นหนึ่งค่ำจะหมดไป เราจะได้ขายข้าวของเรา เมื่อไรหนอวันสะบาโตจะพ้นไป เราจะได้เอาข้าวสาลีออกขาย เราจะได้กระทำเอฟาห์ให้ย่อมลง..(เอฟาห์ ก็คือ หน่วยการชั่งตวง / ทำให้ย่อมลง..พูดง่ายๆก็คือโกงกิโล) และกระทำเชเขลให้โตขึ้น และหลอกค้าด้วยตาชั่งขี้ฉ้อ คือโกงได้ก็โกงแล้วก็ทำกันทุกวิถีทางเพื่อที่จะให้ได้กำไรมากที่สุด ข้อที่ 6 บอกว่า “เพื่อเราจะได้ซื้อคนจนด้วยเงิน และซื้อคนขัดสนด้วยรองเท้าสาน แค่คู่เดียว”..คนจนมีราคาแค่รองเท้าคู่เดียว อันนี้ ก็คือ การกดขึ่แรงงาน เจตนาที่จะจ้างงานด้วยค่าแรงที่ไม่เป็นธรรม เห็นคนจนไม่มีทางเลือกก็กดขี่ให้ค่าแรงเขาถูกๆ นี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราเห็นภาพความเสื่อมทางจิตวิญญาณของคนอิสราเอลในสมัยนั้น และทั้งที่พระเจ้าเตือนแล้ว..อิสราเอลก็ไม่สนใจเพราะฉะนั้น เมื่อหมดสมัยของเยโรโบอัมแล้ว..เราจะได้เห็นความตกต่ำดำดิ่งอย่างรวดเร็วของอิสราเอล

จากนั้น บทที่ 15 พระคำภีร์ก็กลับมาที่อาณาจักรยูดาห์อีกครั้ง ในสมัยของก.อาซาริยาห์ หรืออีกชื่อก็คือ อุสซียาห์ เรื่องราวของกษัตริย์องค์นี้ในหนังสือพงศาวดารก็มีรายละเอียดชัดเจนกว่า..

ดู 2พศด.26:6-7 อาซาริยาห์หรืออุสซียาห์ครองราชย์ตั้งแต่อายุ 16 ปี แล้วก็ครองอยู่นานถึง 52 ปี..ครองนานมาก พระคำภีร์บอกว่า ในช่วงแรกนั้น อาซาริยาห์เป็นกษัตริย์ที่ดีมากๆเลย (เอาอีกละ ใช้คำว่าช่วงแรกๆอีกละ ตรงเนี้ย เด็กๆต้องเอาเป็นคิดเพื่อระวังย่างเท้าการดำเนินชีวิตของเราให้ดี) ข้อนี้ ระบุว่า เมื่ออาซาริยาห์ขึ้นมาครองยูดาห์ ตอนแรกเขาก็ดำเนินกับพระเจ้าอย่างสัตย์ซื่อ..พระเจ้าจึงอวยพรอาซาริยาห์อย่างมากมาย ข้อที่ 6 บอกว่า “อุสซียาห์หรืออาซารียาห์รับพระพรทั้งด้านสงครามและพระราชกิจพระองค์เสด็จออกไปทำสงครามต่อสู้กับคนฟีลิสเตีย..” แล้วก็ได้รับชัยชนะอย่างมากมาย จนทำให้สามารถยึดเขตแดนตามหัวเมืองกลับมาเป็นของยูดาห์ได้เยอะมาก ทำให้อาณาจักรยูดาห์ในสมัยนั้นเจริญรุ่งเรืองมากพอๆกับอิสราเอลฝ่ายเหนือที่เราเรียนไปในข้อที่แล้ว เพราะฉะนั้น ตอนนี้ทั้งอิสราเอลกับยูดาห์..แข็งแรงทั้งคู่ ทำให้มีอาณาเขตกว้างใหญ่พอๆกับสมัยของก.ดาวิด นอกจากนั้น อาซาริยาห์ยังสร้างเมืองท่า ป้อมปราการตามหัวเมือง รวมทั้งสร้างอาวุธสงครามอีกมากมายหลายอย่าง แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายอามาซิยาห์ก็บาปที่ไม่น่าทำเลย..

ดู 2 พศด. 26:16-17/18 ข้อที่ 16 บอกว่า “..แต่เมื่ออุสซียาห์ทรงแข็งแรงแล้ว พระองค์ก็มีพระทัยผยองขึ้นจึงทรงกระทำความเสียหาย..” เขาทำอะไร..เขาเข้าไปในห้องบริสุทธิ์ ซึ่งจริงๆแล้วเข้าได้มั๊ย..ไม่ได้เพราะเขาไม่ใช่ปุโรหิต..ต่อให้เป็นกษัตริย์ก็เข้าไม่ได้ นี่เป็นพระบัญญัติที่พระเจ้าสั่งโมเสสไว้เป็นพันปี แต่ด้วยใจที่ผยองขึ้นเพราะชีวิตมันประสบความสำเร็จเยอะเหลือเกิน เลยทำให้อามาซิยาห์กล้าที่จะแหกกฎของพระเจ้า คงคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษเพราะพระเจ้าอวยพรเยอะ..ก็เลยบังอาจจะเข้าไปเผาเครื่องหอมถวายพระเจ้า ข้อที่ 17 บอกว่า “แต่ปุโรหิตได้เข้าไปติดตามพระองค์พร้อมกับปุโรหิตของพระเยโฮวาห์แปดสิบคน..” ปุโรหิตต้องตามกษัตริย์เข้าไปถึง 80 คน..เพื่อที่จะช่วยกันขัดขวางไม่ให้อุสซียาห์ละเมิดพระบัญญัติของพระเจ้า ข้อที่ 18 บอกว่า “ข้าแต่อุสซียาห์ มิใช่หน้าที่ของพระองค์ที่จะเผาเครื่องหอมถวายแด่พระเยโฮวาห์ แต่เป็นหน้าที่ของปุโรหิตลูกหลานของอาโรน..” อันนี้ เตือนเลยนะ..ว่าไม่ใช่หน้าที่ของพระองค์ ถึงจะเป็นกษัตริย์ก็เข้าไม่ได้ พระองค์ปกครองบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้าโอเคแล้ว แต่จะมาเผาเครื่องหอมบนแท่นบูชานี่..ไม่ใช่เรื่องแล้ว “..ขอเชิญพระองค์เสด็จออกไปจากสถานบริสุทธิ์นี้ เพราะพระองค์ได้ทรงล่วงเกิน และจะไม่ได้รับเกียรติอันใดจากพระเจ้าเลย" ปุโรหิตก็เตือนขอให้กษัตริย์รีบออกไปจากห้องบริสุทธิ์ แต่อุสซียาห์ไม่ฟัง เนี่ย ! มนุษย์ เมื่อไหร่ที่มีความสำเร็จเยอะๆ ก็มักจะเป็นอย่างนี้ คือ ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น (ขออภัยที่หยาบคายไปนิดแต่คำนี้มันอธิบายได้ชัดเจนสุด) ดังนั้น..หลายครั้งที่พระเจ้าไม่ประทานบางอย่างให้ตามที่เราขอ..ไม่ใช่เพราะพระองค์ให้ไม่ได้หรือไม่พร้อม เด็กๆจำไว้ว่าพระเจ้าทรงฤทธิ์และพร้อมเสมอ แต่เราเองต่างหากที่ยังไม่พร้อมจะได้สิ่งนั้น

ดู 2 พศด. 26:19-20 “..และเมื่อพระองค์ทรงกริ้วต่อพวกปุโรหิต โรคเรื้อนก็เกิดขึ้นมาที่พระนลาฏต่อหน้าปุโรหิตในพระนิเวศของพระเจ้า” ..เข้ามาทีแรกก็ยังไม่เป็น ทั้งๆที่ก็ผิดกฎแล้ว แล้วถ้าปุโรหิตเตือนแล้วอุสซียาห์ฟังนะ..เขาก็ไม่ต้องเป็นโรคเรื้อน..แต่อุสซียาห์ไม่ฟัง ดังนั้น พอเขาโกรธปุโรหิตปุ๊บ!โรคเรื้อนขึ้นมาทันที ที่ไหน..หน้าผาก ( คือ..ซ่อนไม่ได้เลยเหมือนถูกตราหน้าไว้) พระเจ้าตีสอนอุสซียาห์ทันทีที่เขาไม่ฟังคำเตือนแถมยังโกรธคนของพระเจ้า เพราะปุโรหิตคือตัวแทนของพระเจ้าแล้วสิ่งที่เขาพูด..เขาก็พูดตามพระวจนะของพระเจ้า เพราะฉะนั้นถ้าเราโกรธปุโรหิตหรือโกรธผู้รับใช้ ก็เท่ากับ เราโกรธพระเจ้า ข้อที่ 20 บอกต่อไปว่า “ และเขาทั้งหลายก็ผลักพระองค์ออกไปจากที่นั่น และพระองค์เองก็ทรงรีบเสด็จออกไป เพราะว่าพระเยโฮวาห์ทรงลงโทษพระองค์แล้ว” ..พอปุโรหิตเห็นโรคเรื้อนขึ้นที่หน้าผากของอุสซียาห์ปุ๊บ ! ผลักเลย..ไม่เกรงใจแล้วเพราะถ้าขืนปล่อยให้อยู่อย่างงั้น..อาจตายได้ จากนั้น ข้อที่ 21 บอกว่า “โยธามโอรสของพระองค์เป็นผู้ดูแลราชสำนักปกครองประชาชนแห่งแผ่นดินนั้น” คือ อุสซียาห์ยังไม่ตายแต่เป็นโรคเรื้อนเลยต้องอยู่แยกออกไปไม่สามารถที่จะออกมาว่าราชการได้อีก ลูกของเขาคือโยธามก็เลยขึ้นครองแทนพ่อ แล้วอุสซียาห์ก็เป็นโรคเรื้อนไปจนวันตาย เรื่องนี้ก็เป็นบทเรียนสำหรับเรา ในเวลาที่พบความสำเร็จหรือพระเจ้าอวยพรเยอะๆก็อย่างเหลิงหรือมีใจที่เย่อหยิ่งผยองขึ้นเหมือนอุสซียาห์ ให้ท่องอยู่เสมอว่ามันไม่ใช่เราที่เก่งหรือสามารถแต่ความสำเร็จทุกอย่างล้วนมาจากพระเจ้าทั้งสิ้น ดังนั้นพระเจ้าให้อยู่ตรงไหน..มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป อย่าไปอยากทำในสิ่งที่ไม่ใช่หน้าที่ของเราเพราะมันจะเกิดปัญหาแล้วจบไม่สวยเหมือนก.อาซาริยาห์หรืออุสซียาห์นี้

กลับมาที่ 2 พกษ.15:8-9 ข้อมะกี๊เป็นเรื่องของยูดาห์นะคะ ตอนนี้กลับมาที่อิสราเอล (เด็กๆต้องตามเรื่องกลับไปมาให้ทันนิดนึงนะคะ) หลังจากเยโรโบอัมที่ 2 สิ้นพระชนม์ เศคาริยาห์โอรสของเยโรโบอัมขึ้นครองเหนืออิสราเอลแทนพ่อ แต่เศคาริยาห์ครองอิสราเอลสั้นมาก คือ แค่ 6 เดือนก็ถูกฆ่าตาย แล้วเขาก็เป็นรัชกาลที่ 4 ของราชวงศ์เยฮูที่พระเจ้าบอกไว้..ว่าจะให้ครองแค่ 4 ชั่วอายุคนเท่านั้น ดังนั้น พอเศคาริยาห์ตายก็เป็นอันจบราชวงศ์ของเยฮู แล้วก็จบอย่างรวดเร็ว..สถานการณ์พลิกผันเร็วมากทั้งที่สมัยของเยโรโบอัมที่ 2 นั้นรุ่งเรืองสุดๆ แต่ด้วยความบาปผิดของคนอิสราเอลที่เอาเปรียบคนจนที่เป็นพี่น้องกันเอง..ไม่ฟังคำเตือนของพระเจ้า ทั้งที่พระองค์เตือนหลายครั้ง..ส่งทั้งอาโมสและโฮเชยามาเตือนแต่อิสราเอลก็ไม่ฟัง..ปล่อยให้ความโลภเข้าครอบงำ มาวันนี้ อิสราเอลกำลังจะถูกพระเจ้าพิพากษา ข้อที่ 10 บอกว่า “..เศคาริยาห์ครองแค่ 6 เดือน ชัลลูมก็กบฎและฆ่าเศคาริยาห์ตาย “ จากนั้น ชัลลูมเองก็ครองได้แค่ เดือนเดียว ก็ถูก ”เมนาเฮม” ฆ่าตาย แล้วในสมัยของเมนาเฮมนี้ก็เริ่มมีเหตุการณ์สำคัญบางอย่างเกิดขึ้น

ดู 2 พกษ.15:19-20 พระคำภีร์เริ่มกล่าวถึงประเทศ”อัสซีเรีย” ซึ่งแต่เดิมคู่ปรับของอิสราเอลคือ ซีเรีย แต่ตอนนี้ซีเรียถูกอัสซีเรียกลืนไปแล้ว มหาอำนาจที่น่ากลัวในเวลานั้นไม่ใช่ซีเรียอีกต่อไป แต่เป็นอัสซีเรียนี่แหละซึ่งต่อไปจะทำให้อิสราเอลฝ่ายเหนือล่มสลายไปเลย ข้อที่ 19 บอกว่า “ปูล” กษัตริย์ของอัสซีเรียได้ยกทัพมากดดันอิสราเอล เพราะซีเรียก็ถูกอัสซีเรียกลืนไปแล้ว ดังนั้น ประเทศต่อไปที่อัสซีเรียจะเข้ายึดครองก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอิสราเอล เพราะอาณาเขตติดกัน กษัตริย์เมนาเฮมเลยต้องถวายบรรณาการต่ออัสซีเรียเป็นเงิน 1000 ตะลันต์..ซึ่งเยอะมาก เพื่อที่อัสซีเรียจะได้ไม่โจมตีอิสราเอล เพราะอิสราเอลสู้ไม่ได้อยู่แล้วกระดูกคนละเบอร์ แค่ซีเรียอิสราเอลยังสู้ไม่ได้เลย..ที่บางครั้งชนะก็เพราะพระเจ้าช่วย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอิสราเอลในตอนนี้เป็นน้ำพระทัยพระเจ้าที่จะตีสอนพวกเขา เพราะงั้น ยังไงอิสราเอลก็ไม่รอด จากนั้น เมนาเฮมครอบครองอิสราเอลอยู่ 10 ปีก็สวรรคต เสร็จแล้วลูกชายชื่อเปคาหิยาห์ก็ขึ้นครองแทน ข้อที่ 25 บอกว่า เปคาหิยาห์ครองราชย์ได้ 2 ปี ก็ถูกแม่ทัพชื่อ “เปคาห์” กบฎแล้วก็ชิงบัลลังก์ไป คือ ตรงนี้เราเห็นภาพอะไร เราจำเรื่องราวของกษัตริย์ทุกองค์ไม่ได้..ไม่เป็นไร เพราะนั่นไม่ใช่ประเด็น แต่ภาพรวมที่เราเห็นก็คือ อิสราเอลฝ่ายเหนือขาดเสถียรภาพอย่างสิ้นเชิง ประเทศหาความมั่นคงไม่ได้เลย คนนึงขึ้นครองไม่ทันไรก็ถูกอีกคนฆ่าโค่นล้มแย่งชิงบัลลังก์กันอยู่ตลอดเวลา สิ่งสำคัญที่เด็กๆต้องเห็น ก็คือ ที่อิสราเอลเป็นอย่างงี้ก็เพราะไม่เชื่อฟัง ที่พระเจ้าเตือน..ไม่สำนึก...ไม่กลับใจ แล้วเดี๋ยวเราจะได้เห็นกันว่าโทษของความไม่เชื่อฟังมันน่ากลัวขนาดไหน

หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้า ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2 พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 6 อาทิตย์ที่ 22:1:2012

หลังจากพระเจ้าทรงเจิมตั้ง”เยฮู”ให้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอลแล้ว เยฮูก็ร้อนรนด้วยพระวิญญาณ เขาสังหารเยโฮรัม..ที่ตอนนั้นเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล กับ อาหัสยาห์ กษัตริย์ของยูดาห์ จากนั้นก็ไปฆ่าเยเซเบล..ด้วยวิธีที่น่าสยดสยองมาก เยเซเบลถูกจับโยนจากหน้าต่างชั้นสอง..แล้วเยฮูก็ควบม้าเหยียบซ้ำไปบนร่างของเยเซเบล จากนั้นสุนัขก็มากินร่างของเยเซเบลจนเหลือแต่กระโหลก เสร็จแล้วเยฮูก็สั่งตัดหัวโอรสทั้ง 70 คนของอาหับรวมทั้งคนใกล้ชิด..ทั้งราชวงศ์ แล้วก็เดินหน้าฆ่าล้างบางบรรดาปุโรหิตพระบาอัลจนสิ้นซาก เยฮูทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการกราบไหว้พระบาอัลในสะมาเรียจนไม่มีเหลือ และสิ่งที่เยฮูทำนี้..เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า แต่สิ่งนึงที่เป็นผลจากการกระทำของเยฮูก็คือ หลังจากนั้นอาณาจักรอิสราเอลกับอาณาจักรยูดาห์ก็กลับมาเป็นศัตรูกัน อีกครั้ง.. เพราะนอกจากเยฮูจะกวาดล้างราชวงศ์ของอาหับแล้วเยฮูยังไปฆ่าอาหัสยาห์ก.ของยูดาห์ด้วย ทำให้จากนั้นเป็นต้นมาอิสราเอลกับยูดาห์ก็รบกันมาเรื่อยจนอิสราเอลฝ่ายเหนือล่มสลายไป

ดู 2พกษ.11:1-2 การที่เยฮูฆ่าอาหัสยาห์ตายนั้นทำให้ยูดาห์ไม่มีกษัตริย์ เพราะอะไร..อาหัสยาห์ตอนที่ถูกฆ่าตาย..อายุแค่ 22 ..ลูกๆก็ยังเล็ก โศกนาฏกรรมบางอย่างเลยเกิดขึ้น ก็คือ“อาธาลิยาห์” (ที่เป็นแม่ของก.อาหัสยาห์..เป็นลูกของอาหับกับเยเซเบล) ก็คิดจะยึดอำนาจ เลยทำไง..ตั้งใจจะฆ่าลูกของอาหัสยาห์ทิ้งทั้งหมด พูดง่ายๆอาธาลิยาห์ฆ่าหลานแท้ๆของตัวเอง เพื่อจะได้ไม่มีเชื้อสายของอาหัสยาห์ขึ้นมาเป็นกษัตริย์..อำนาจทั้งหมดจะได้อยู่ในมือของตัวเอง อีกอย่างนึง ก็คงเพราะตอนนั้นเยฮูตั้งหน้ากวาดล้างพงศ์พันธ์ของอาหับแล้วอาธาลิยาห์เองก็เป็นลูก แถมนับถือพระบาอัลอย่างสุดขั้ว..เธอก็เลยคิดว่าถ้าไม่ทำให้เห็นว่าแน่จริง..เข้มแข็งจริง คงไม่รอด..ต้องถูกเยฮูจัดการแน่นอน ก็เลยเหยียบหัวคนอื่น..เอาตัวเองขึ้นไปอยู่ที่สูงเพราะคิดว่าจะปลอดภัย อันนี้ คือเรื่องน่าเศร้าที่เกิดขึ้นใน”เยรูซาเล็ม” ในราชวงศ์ของดาวิดด้วย เห็นมะ..ความผิดพลาดจากการไปแต่งงานกับคนที่ไม่เชื่อพระเจ้าเนี่ย!มันส่งผลรุนแรงลากยาวจริงๆ

ดู 2พกษ.11: 2 ข้อนี้ บอกว่า “..แต่เยโฮเชบาพระน้องนางของอาหัสยาห์ ได้นำโยอาชโอรสของอาหัสยาห์และลอบลักเธอไปจากท่ามกลางโอรสของกษัตริย์ ผู้ซึ่งจะถูกประหารชีวิต..”... น้องสาวคนนึงของอาหัสยาห์ทนเห็นแม่ตัวเองฆ่าหลานจนหมดไม่ได้ ก็เลยตัดสินใจเอาไปซ่อนไว้คนนึง คือ ”โยอาช” ซึ่งเป็นลูกคนเล็กสุดของอาหัสยาห์ ทีนี้ ย่าก็ไม่รู้..นึกว่าฆ่าหลานตายหมดแล้ว..โยอาชเลยรอด เยโฮเชบาเลยเอาโยอาชไปแอบเลี้ยงไว้ในวิหารของพระเจ้า เพราะวิหารของพระเจ้าปลอดภัยที่สุด ใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้องจะเข้ามาวุ่นวายไม่ได้ แล้วสามีของน้าที่ชิ่อ”เยโฮยาดา”ก็เป็นปุโรหิตด้วย ผ่านไป 6 ปี พอโยอาชอายุครบเจ็ดขวบเยโฮยาดาก็สถาปนาโยอาชขึ้นเป็นกษัตริย์ของยูดาห์ เพราะเขาเป็นมหาปุโรหิต..มีสิทธิ์โดยชอบธรรมในการที่จะเจิมตั้งคนให้เป็นพระราชา ข้อที่ 14 บอกว่า อาธาลิยาห์มารู้อีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงแตร..เสียงโห่ร้องสรรเสริญพระราชา ก็วิ่งออกมา..ร้องหาว่าพวกนี้เป็นกบฎแต่ทำไรไม่ได้ แล้วในที่สุดเยโฮยาดาห็สั่งประหารอาธาลิยาห์

ดู 2พกษ.12:1-2 หลังจากที่อาธาลิยาห์ผู้เป็นย่าตายแล้วโยอาชก็ขึ้นครองอาณาจักรยูดาห์ แต่ตอนนั้นโยอาชอายุแค่ 7 ปี..เลยต้องมีผู้สำเร็จราชการแทน ซึ่งก็คือ ”เยโฮยาดา”มหาปุโรหิต พระคำภีร์บันทึกว่าโยอาชครองราชย์นานถึง 40 ปีและตลอดเวลาที่ครอบครอง..บ้านเมืองก็ค่อนข้างสงบสุขเพราะเขามีเยโฮยาดาเป็นที่ปรึกษา..เยโฮยาดาเป็นคนที่รักและสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า โยอาชจึงได้รับการชี้นำอย่างถูกต้องชอบธรรม ข้อที่ 4 ชี้ว่าโยอาชมีการออกกฎหมายให้เก็บเงินจากประชาชนเพื่อเอามาบำรุงพระวิหาร พระคำภีร์ใช้คำว่า”..เงินที่เรียกจากรายบุคคล “ น่าจะเป็นการเก็บภาษี แต่วิธีนี้ไม่ประสบความสำเร็จก็เลยยกเลิกไป แล้วใช้วิธีใหม่ ยังไง..ข้อที่ 9 บอกว่า “..เยโฮยาดาปุโรหิตนำหีบมาใบหนึ่ง เจาะรูๆหนึ่งที่ฝาหีบนั้น และตั้งไว้ที่ข้างๆแท่นบูชาด้านขวาเมื่อเข้าไปในพระนิเวศของพระเยโฮวาห์..” คือ ใช้วิธีตั้งตู้บริจาคแทน..ได้เงินเท่าไหรก็เอามาบำรุงพระวิหาร ก็คงเหมือนกับที่ทำกันอยู่ทุกวันนี้.. แต่สุดท้าย..โยอาชก็จบไม่สวยอีกแล้ว เรื่องราวปลายสมัยของโยอาชในหนังสือพงศาวดารจะบันทึกไว้ชัดเจนกว่า..ให้เราเปิดไปที่หนังสือ 2 พงศาวดาร

2 พศด.24:17-18 เรื่องราวความเปลี่ยนแปลงของโยอาชเริ่มต้นขึ้นเมื่อเยโฮยาดาเสียชีวิต ตอนที่เยโฮยาดาเสียชีวิตอายุได้ 130 ปี (อายุยืนมาก) เด็กๆดูข้อที่ 16 บอกว่า “เขาก็ฝังศพท่านไว้ในนครของดาวิดท่ามกลางบรรดากษัตริย์ ...” ..ฝังไว้ท่ามกลางบรรดากษัตรย์..ทั้งที่ไม่ได้เป็นกษัตริย์ แสดงว่าคนยูดาห์นับถือเยโฮยาดาเป็นเหมือนกษัตริย์คนนึงเลย เพราะเขาทำประโยชน์ใหญ่หลวงให้กับอาณาจักรยูดาห์ เขาเป็นคนกำจัดอาธาลิยาห์แล้วเจิมตั้งโยอาชขึ้นเป็นกษัตริย์..นำประชาชนให้อยู่ในทางของพระเจ้าอย่างสัตย์ซื่อ เพราะถ้าอาณาจักรยูดาห์ตกอยู่ในมือของย่า คือ อาธาลิยาห์นะ..ป่านนี้ทั้งเมืองคงไหว้กันแต่พระบาอัล แต่ !ข้อที่ 17 บอกว่า แต่เมื่อเยโฮยาดาตาย เรื่องน่าเศร้าก็เกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่อีกพวกนึงก็เข้ามาเป่าหูโยอาชชักนำให้กษัตริย์ไปกราบไหว้พระอื่น..คือบรรดาพระอาเชราห์แล้วโยอาชก็เชื่อด้วย พระพิโรธของพระเจ้าจึงลงมาเหนือยูดาห์..

ดู 2พศด.24:19-20 พอโยอาชเริ่มหลงผิดพระเจ้า..เตือน พระองค์ส่งผู้เผยพระวจนะ คือ เศคาริยาห์มาเตือนโยอาช ข้อที่ 21 บอกว่า “แต่เขาทั้งหลายคิดร้ายต่อท่าน และโดยบัญชาของกษัตริย์เขาทั้งหลายจึงขว้างท่านด้วยหินในลานพระนิเวศของพระเจ้า”...โยอาชไม่เพียงแต่ไม่ฟังคำเตือนของเศคาริยาห์ที่เต็มล้นด้วยพระวิญญาณพระเจ้า แต่เขายังสั่งฆ่าเศคาริยาห์ให้ตาย..ที่ไหน ในพระนิเวศน์พระเจ้า ลองคิดดูว่ามันเลวร้ายขนาดไหนเพราะเศคาริยาห์เป็นปุโรหิตแต่ถูกฆ่าตายในพระวิหารพระเจ้า ข้อที่22 บอกต่อไปว่า “ดังนี้แหละกษัตริย์โยอาชจึงมิได้ทรงระลึกถึงความกรุณาซึ่งเยโฮยาดาบิดาของเศคาริยาห์ได้สำแดงต่อพระองค์ แต่ได้ทรงประหารบุตรชายของท่านเสีย” ..แล้วทั้งที่ เศคาริยาห์คนนี้ก็เป็นลูกของเยโฮยาดา..มหาปุโรหิตที่ชุบเลี้ยงเขามา..มีบุญคุณกับเขามาก เพราะถ้าไม่มีเยโฮยาดาโยอาชจะได้เป็นกษัตริย์มั๊ย..ไม่มีทาง แต่โยอาชก็ไม่ได้สำนึกในบุญคุณของเยโฮยาดาแม้แต่นิดเดียว..ซ้ำยังฆ่าลูกชายของเขาได้ลงคอ สุดท้าย ก่อนตายเศคาริยาห์ก็พูดไว้คำนึง “ขอพระเยโฮวาห์ทรงทอดพระเนตรและแก้แค้น" ..โลหิตของผู้ชอบธรรมที่ตกลงในนิเวศน์ของพระเจ้าจะมาเรียกร้องเอาคืนต่อคนในแผ่นดินนี้ที่ปฏิเสธพระองค์..

ดู 2พศด.24:24-25 การพิพากษาของพระเจ้าต่อคนยูดาห์มาถึงอย่างรวดเร็ว ข้อนี้บอก พอปลายปีซีเรีย (เจ้าเก่า) ก็ยกทัพมาโจมตีอาณาจักรยูดาห์ ..และได้ทำลายบรรดาเจ้านายของประชาชน และส่งของที่ริบได้ทั้งสิ้นไปยังกษัตริย์แห่งดามัสกัส” คือ พระเจ้าใช้ใครก็ได้..ในการที่จะตีสอนคนของพระองค์ เพราะฉะนั้น เวลาที่ต่างชาติ หรือ คนไม่เชื่อพระเจ้า..เขาข่มเหงเรา มันไม่ใช่เพราะเขาเก่งหรือเข้มแข็งกว่าแต่เป็นเพราะพระเจ้าอนุญาตให้เขาทำ แล้วพระคำภีร์ก็ยืนยันความจริงในเรื่องนี้เป็นอย่างดี..ข้อที่ 24 บอกว่า “ แม้ว่ากองทัพคนซีเรียมาแต่น้อยคน แต่พระเจ้าก็ทรงมอบกองทัพใหญ่ของยูดาห์ไว้ในมือพวกเขาเพื่อเป็นการตีสอนโยอาชกับประชาชน..” ข้อนี้ทำให้เห็นถาพชัดเจน เพราะมันต่างจากหลายๆครั้งที่ถึงแม้อิสราเอลจะมีคนน้อยกว่า..กองทัพก็เล็กกว่า แต่พวกเขาก็ยังชนะเพราะ..”เขามีพระเจ้า” แต่ตอนนี้ ทั้งที่ซีเรียนำกำลังมาไม่มากเท่าไหร่ ยูดาห์กองทัพใหญ่กว่า แต่ยูดาห์ก็ยังแพ้เพราะ”เขาไม่มีพระเจ้า” ข้อที่ 25 บอกว่า “สุดท้าย โยอาชบาดเจ็บสาหัส แล้วพวกข้าราชการก็คิดไม่ซื่อ..ปล่อยให้โยอาชเจ็บอยู่อย่างงั้น แล้วสุดท้ายก็ฆ่าเขาทิ้ง..บนที่นอน เสร็จแล้วก็เอาไปฝัง..ที่ไหน ดูนะคะท้ายข้อที่ 25 บอก “เขาทั้งหลายฝังพระศพของโยอาชไว้ในนครดาวิด แต่มิได้ฝังพระศพไว้ในอุโมงค์ของกษัตริย์” เป็นกษัตริย์แต่ไม่ได้ฝัง..ในที่ของกษัตริย์ ส่วนเยโฮยาดาไม่ใช่กษัตริย์ แต่กลับได้รับเกียรติเสมือนเป็นกษัตริย์คนนึง

เรากลับมาที่หนังสือ 2 พกษ. 13:1 จากอาณาจักรยูดาห์ มาบทนี้พระคำภีร์ก็สลับกลับมาที่อาณาจักรอิสราเอลอีกครั้ง หลังจากที่เยฮูตายแล้วลูกชายของเขาชื่อ”เยโฮอาหาส” ก็ขึ้นครองอาณาจักรอิสราเอลแทน พระคำภีร์บอกว่า เยโฮอาหาสกระทำชั่วต่อพระเจ้าเพราะเขาดำเนินตามรอยเยโรโบอัม คือ กราบไหว้วัวทองคำ..ที่เยโรโบอัมสร้างไว้ “และ พระพิโรธของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล และพระองค์ทรงมอบเขาทั้งหลายไว้ในมือของฮาซาเอลกษัตริย์แห่งซีเรีย และในมือของเบนฮาดัดโอรสของฮาซาเอลเนืองๆ” ..เพราะเยโฮอาหาสไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้า พระองค์เลยลงโทษอิสราเอล โดยให้ซีเรียยกทัพมาโจมตีอิสราเอลอยู่เนืองๆ คือ บ่อยๆ..เป็นประจำ จนในที่สุดเยโฮอาหาสก็กลับใจใหม่..ร้องทูลให้พระเจ้าช่วย..แล้วพระเจ้าก็ช่วย นี่คือ พระคุณที่ไม่เคยสิ้นสุดของพระเจ้า ไม่ว่าเราจะผิดพลาดหรือชั่วร้ายขนาดไหน..ขอแค่กลับใจใหม่ พระเจ้าช่วยมั๊ย..ช่วยตลอด ยกโทษให้เสมอ แต่พระลักษณะพระเจ้าที่ทรงสำแดงต่อโมเสส ในอพย. 34:6-7 คือ “..พระเจ้าผู้ทรงโปรดยกโทษความชั่วช้า การละเมิดและบาปของเขาเสีย แต่จะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้” คือ พระเจ้ายกโทษให้ แต่ยังไงเรายังต้องถูกลงวินัย เพราะฉะนั้น อิสราเอลจึงอ่อนกำลังลงอย่างมาก ข้อที่ 7 บอกว่า “ เพราะมิได้เหลือกองทัพไว้ให้เยโฮอาหาสเกินกว่าทหารม้าห้าสิบคน และรถรบสิบคัน และทหารราบหนึ่งหมื่นคน..” เรียกว่า อิสราเอลเหลือกำลังน้อยมาก

ดู 2พกษ.13:14-15 เรามาถึงบันทึกคำพยาการณ์สุดท้ายก่อนที่”เอลีชา”จะสิ้นชีวิต ข้อนี้บอกว่า พอเอลีชารู้ตัวว่าใกล้ตาย เขาก็ไปเชิญโยอาช ก.อิสราเอลมาพบ (โยอาชนี้เป็นคนละคนกับลูกของอาหัสยาห์กษัตริย์ยูดาห์นะคะ ชื่อเขาจะซ้ำๆกัน) พอโยอาชมา ข้อที่ 17 เอลีชาก็บอกให้กษัตริย์เปิดหน้าต่างด้านทิศตะวันออก..ซึ่งเป็นด้านที่หันไปสู่ประเทศ”ซีเรีย” แล้วเอลีชาก็บอกให้กษัตริย์อิสราเอลหยิบลูกธนูกับคันธนูมา..แล้วก็ยิงออกไป โยอาชก็ไม่รู้หรอกว่าเอลีชาให้ทำอย่างงี้ทำไม แต่ก็เชื่อฟังและทำตาม จากนั้น เอลีชาก็เผยพระวจนะว่า “ลูกธนูชัยชนะของพระเจ้า ลูกธนูชัยชนะเหนือซีเรีย พระองค์จะต่อสู้กับเขาจนกว่าจะกระทำให้เขาสิ้นไป” จากนั้น เอลีชาก็สั่งอีก บอกให้โยอาชหยิบลูกธนูแล้วตีที่พื้นดิน โยอาชก็หยิบมาแล้วทำตาม..ตีไปแค่ 3 ครั้งก็หยุด ปรากฎว่าเอลีชาโมโหมาก..ทำไม

ดู 2พกษ.13:19 เอลีชาบอกว่า "พระองค์ควรจะได้ตีสักห้าหรือหกครั้ง แล้วพระองค์จะได้ตีซีเรียจนกว่าพระองค์จะทรงกระทำให้เขาสิ้นไป แต่บัดนี้พระองค์จะตีซีเรียได้เพียงสามครั้งเท่านั้น"...จะรู้มั๊ยเนี่ย..อยู่ๆก็บอกให้ตี ใครจะไปรู้..ว่าให้ตีทำไม โยอาชคงนึกในใจอย่างงี้ เพราะเอลีชาบอกให้ตีแต่ไม่ได้บอกว่ามันแปลว่าไร ถ้ารู้แต่แรกว่ามันหมายถึงจำนวนครั้งที่เขาจะชนะซีเรีย..โยอาชคงซัดไปซัก 100 ที ข้อนี้ เป็นบทเรียนอย่างดีสำหรับเรา ถ้าพระเจ้าสั่งให้ทำอะไร ถึงจะไม่เข้าใจ..จงทำจนสุดกำลังไม่ใช่ทำพอเป็นพิธีแบบโยอาช จำไว้เสมอว่า..เราไม่มีวันเข้าใจทุกอย่างเพราะเราไม่ใช่พระเจ้า แต่ถ้าเราเชื่อวางใจจริงๆเราจะข้ามผ่านความสงสัยและเชื่อฟัง”อย่างสุดกำลัง” พระเจ้าบอกให้ร้องเพลง..จงร้องอย่างเต็มล้น พระเจ้าให้ปรบมือ..จงปรบมืออย่างเต็มกำลัง พระเจ้าให้โห่ร้องเต้นรำ..ก็จงทำด้วยความชมยินดี อย่างงี้เป็นต้น

ข้อนี้ ก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่เอลีชาพยากรณ์ไว้ จากนั้นเขาก็ไปอยู่กับพระเจ้า ส่วนศพเอลีชาก็ถูกฝังไว้ในอุโมงค์ แต่ขนาดตายไปแล้วก็ยังมีอิทธิฤทธิ์..ข้อที่ 21 บอกว่า “มีคนโยนศพชายคนนึงลงไปในอุโมงค์ของเอลีชา พอศพนั้นไปโดนกระดูกของเอลีชาปุ๊บ! ลุกขึ้นยืนเลย..ฟื้นทันที (อะไรจะขาดนั้น) นี่แสดงว่าการเจิมของพระเจ้าคงอยู่ในตัวเอลีชาอย่างเต็มขนาด เพราะขนาดเหลือแต่กระดูกแล้วยังมีฤทธิ์ นี่ถ้าเป็นสมัยนี้ คิดว่าเป็นไง.. คนคงแห่ไป ??? กันเป็นการใหญ่

ท้ายบทที่ 13 บันทึกว่า “ฮาซาเอลกษัตริย์แห่งซีเรียได้บีบบังคับคนอิสราเอลอยู่ตลอดรัชกาลของเยโฮอาหาส” แต่ด้วยพระคุณพระเจ้าอิสราเอลเลยยังไม่ถูกทำลายไป ข้อที่ 24 บอกว่า “เมื่อฮาซาเอลตายไป ลูกชายของเขาเบนฮาดัด..ชื่อเบนฮาดัดอีกแล้ว คนนี้เป็นเบนฮาดัดที่ 3 ค่ะ คือ ในราชวงศ์ของซีเรียจะมีเบนฮาดัด 3 องค์และที่กล่าวถึงในบทนี้เป็นองค์ที่ 3.. เมื่อเบนฮาดัดขึ้นมาครองซีเรีย เขาไม่ได้เก่งเหมือนพ่อ เพราะฮาซาเอลเป็นคนที่เก่งมาก..เข้มแข็ง..แล้วก็เด็ดขาด ดูก็รู้เพราะตอนที่เขาจะขึ้นมาเป็นกษัตริย์เขาทำไง..ฆ่าคนเก่าทิ้ง แต่พอมาถึงลูกชาย..ไม่ยักเก่งเหมือนพ่อ..เลยทำให้ซีเรียอ่อนกำลังลง จนอิสราเอลสามารถยึดหลายเมืองคืนมาได้ และท้ายข้อที่ 25 ก็น่าสนใจมาก บอกว่า “โยอาชได้รบชนะเบนฮาดัดกี่ครั้ง..3 ครั้ง (ก็ฟาดลูกธนูไป 3 ครั้งไง) ..ตรงตามที่เอลีชาพูดไว้ก่อนตาย

หมดเวลาแล้วค่ะ สัปดาห์หน้าไม่พบกันนะคะ เราจะกลับมาพบกันอีกทีวันอาทิตย์ที่ 5:2:2012 ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2 พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 5 อาทิตย์ที่ 15:1:2012

คราวก่อนเราจบลงที่เรื่องราวของก.เบนฮาดัดแห่งซีเรีย..ที่กำลังป่วย พอรู้ข่าวว่า”เอลีชา”มาที่ดามัสกัส..เบนฮาดัดก็ใช้คนสนิทที่ชื่อ”ฮาซาเอล” ให้มาถามเอลีชาว่าเขาจะหายป่วยมั๊ย แล้วน้าตุ๊กก็ย้อนไปพูดถึงบทบาทของฮาซาเอลที่พระคำภีร์กล่าวถึง..ไว้ก่อนหน้านี้ใน1พกษ.19ตอนที่เอลียาห์กลับมารับใช้พระเจ้าอีกครั้งหลังจากที่หนีเยเซเบลไปอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ตอนนั้นพระเจ้าใช้ให้เอลียาห์ไปเจิมตั้งคน 3 คน แล้วคนแรกก็คือ “ฮาซาเอล” นี่และ..ที่เบนฮาดัดกำลังใช้ไปหาเอลีชา พระเจ้าให้เอลียาห์เจิม”ฮาซาเอล”เป็นกษัตริย์ของซีเรียเรียบร้อยแล้ว ท้ายสุดของคราวที่แล้วใน 2พกษ.8:9 บอกว่า “ฮาซาเอลจึงไปพบเอลีชา พร้อมทั้งนำของกำนัลไปด้วย คือสินค้าอย่างดีทุกอย่างของเมืองดามัสกัส แล้วพอเจอเอลีชา ฮาซาเอลก็บอกว่า เบนฮาดัดให้มาถามเอลีชาว่า เขาจะหายป่วยมั๊ย” มาดูต่อกันว่าเอลีชาจะตอบว่ายังไง...

ดู 2 พกษ.8:10-11 เอลีชาบอกฮาซาเอลว่า “พระเจ้าให้ไปบอกกษัตริย์ว่า..เขาจะหาย แต่สิ่งที่เอลีชาเห็น คือ เบนฮาดัดจะตาย..” จากนั้น เอลีชาก็จ้องหน้าฮาซาเอลแบบกดดันมากๆ จนฮาซาเอลรู้สึกอึดอัด..ซักพักเอลีชาก็ร้องไห้ ฮาซาเอลก็ตกใจถามเอลีชาว่า..ร้องไห้ทำไม ข้อที่ 12 เอลีชาบอกว่า "เพราะข้าพเจ้าทราบถึงเหตุร้ายซึ่งท่านจะกระทำต่อประชาชนอิสราเอล ท่านจะเอาไฟเผาป้อมปราการของเขาเสีย และท่านจะสังหารคนหนุ่มๆเสียด้วยดาบ และจับเด็กๆโยนลง และผ่าท้องหญิงที่มีครรภ์เสีย" คือ เอลีชาเห็นนิมิตรที่คนอิสราเอลจะถูกข่มเหง..โดย “ฮาซาเอล” คนนี้..ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้..เอลีชาถึงร้องไห้ ในข้อนี้จึงเป็นการพยาการณ์ของเอลีชาถึงสิ่งที่ฮาซาเอลจะกระทำต่อชนชาติอิสราเอลในอนาคต แต่ถามว่า..เมื่อเอลีชาเห็นแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพราะฉะนั้น เอลีชาเลยเปลี่ยนใจจะไม่ทำหรือเผยพระวจนะตามพระเจ้าสั่งได้มั๊ย..เอลีชาจะหาทางฆ่าฮาซาเอลทิ้งหรือไปบอกให้เบนฮาดัดรู้ตัว เพื่อแก้ไขหรือเปลี่ยนสถานการณ์อะไรต่างๆได้หรือเปล่า..ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..จะเลวร้ายหรือรุนแรงขนาดไหน เอลีชาก็ต้องยอมจำนน เพราะนั่นคือ “พระประสงค์ของพระเจ้า” อาจจะเหมือนบางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเรา ซึ่งไม่ว่าจะดูเลวร้ายหรือทุกข์ยากขนาดไหน ขอให้เราระลึกไว้เสมอว่าพระเจ้าเป็นผู้อนุญาตให้มันเกิดขึ้นเพื่อที่น้ำพระทัยของพระองค์จะสำเร็จในชีวิตเรา และนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราเมอ เอลีชาถึงได้แต่ร้องไห้..รู้ว่ามันต้องดี แต่ตอนนี้มันดูน่ากลัวและผ่านยากเหลือเกิน จะไม่ให้เกิดก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้น เรื่องไหนที่เรารู้สึกไม่ไหว สิ่งที่ทำได้ก็คือ ร้องไห้กับพระเจ้า ขอพระเจ้าเสริมกำลัง..เหมือนเอลีชา ไม่ใช่ตัดพ้อต่อว่าหรืองอนพระเจ้า..ร้องไห้ได้แต่อย่าบ่นนะคะ..

ดู 2พกษ.8:13 "ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นแต่เพียงสุนัขเป็นใครเล่า ซึ่งจะกระทำสิ่งใหญ่โตนี้" พอฮาซาเอลฟังคำพยากรณ์ของเอลีชา..เขาก็พูดประมาณว่า เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาเป็นใคร..เป็นแค่สุนัขรับใช้จะไปทำเรื่องใหญ่ขนาดนั้นได้ไง สิ่งนึงที่เราต้องไม่ลืม ก็คือ ฮาซาเอลเขารู้ตัวแล้ว..ว่าต่อไปเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของซีเรียเพราะเอลียาห์มาเจิมเขาแล้ว แต่ฮาซาเอลก็ยังไม่เชื่อ..ว่าตัวเองจะทำเรื่องน่ากลัวขนาดนั้นได้ เพราะอะไร..เพราะเขายังไม่ได้ยืนอยู่ในจุดนั้นจริงๆ..จุดที่มีอำนาจล้นมือ เพราะงั้น หลายครั้งคนเราเลยชอบวิจารณ์ผู้นำ เราชอบคิดว่า..ถ้าเป็นเรา..เราจะไม่ทำอย่างงั้น เราจะไม่ทำอย่างงี้ เราจะทำได้ดีกว่าถ้าเรามีโอกาสหรือได้ยืนอยู่ตรงนั้น..ซึ่งไม่จริงเลย แล้ววิทยาศาสตร์ทุกวันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าในเวลาที่มนุษย์ประสบความสำเร็จ.. มนุษย์หลั่งฮอร์โมนตัวนึงออกมา..เรียกง่ายๆว่าเป็นฮอร์โมนที่ทำให้มนุษย์เกิดความเย่อหยิ่ง ซึ่งจะทำให้มนุษย์..คิดต่างไปจากตอนที่เขายังไม่ประสบความสำเร็จ มีภาษิตฝรั่งอันนึงที่บอกว่า ”บางคนเป็นคนดีอยู่ได้ เพราะขาดอำนาจในมือที่จะทำชั่ว” แปลง่ายๆว่า “ถูกสถานการณ์บังคับให้เป็นคนดี” แล้วใครเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์..”พระเจ้า” น้าตุ๊กถึงอยากจะหนุนใจเด็กๆหลายครั้ง..ว่าเราบางคนยากจนก็ดีแล้ว เป็นคนธรรมดาสามัญก็ดีที่สุด พระเจ้าให้เราอยู่จุดไหน..จุดนั้นต้องดีที่สุดสำหรับเรา เพราะพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า “อะไรจะเกิดขึ้น..ถ้าเราร่ำรวยหรือมีอำนาจล้นมือ” ตัวเราเอง..ไม่รู้หรอก (..เหมือนฮาซาเอล) พระธรรมข้อนี้จึงสอนให้เราระวังความคิดและจิตใจของเราในทุกย่างก้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..ในเวลาที่ประสบความสำเร็จ ในเวลาที่ทุกอย่างดูเหมือนจะได้ดั่งใจไปหมด..ก็ให้เรารู้ทันว่า นั่นคือจุดที่อันตรายกว่าปกติ ณ.จุดนั้นไม่ใช่ว่าเราไม่ต้องการพระเจ้า แต่เรากลับต้องการพระเจ้ามากขึ้น..ต้องติดสนิทมากกว่าเดิม

ดู 2พกษ.8:14-15 ข้อนี้ บอกว่า ฮาซาเอลก็กลับไปบอกเบนฮาดัด อย่างที่เอลีชาพูด แต่สุดท้ายในข้อที่ 15 ฮาซาเอลก็ลอบสังหารเบนฮาดัด เพราะรอไม่ไหว..รู้ตัวแล้วว่าจะได้เป็นกษัตริย์ของซีเรีย แล้วจิตใจก็ฮึกเหิมจนเอาไม่อยู่..รอไม่ไหว เลยลอบฆ่าเบนฮาดัด ฮาซาเอลไม่เหมือนดาวิด..ที่เมื่อพระเจ้าเจิมเขาให้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ดาวิดรอนานมาก แล้วหลายครั้งที่มีโอกาสฆ่าซาอูลแต่ดาวิดไม่ทำ..ไม่ทำจนลูกน้องขัดใจ เพราะไร..ซาอูลตามล่าดาวิดอย่างเอาเป็น..เอาตาย แต่เมื่อดาวิดมีโอกาสบ้างเขากลับไม่ฆ่าซาอูล ปล่อยให้ซาอูลลอยนวลไปแล้วกลับมาตามล่าตัวเองอยู่ซ้ำแล้ว..ซ้ำเล่า “แต่สิ่งที่ดาวิดทำเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า” แล้วถ้าเป็นเรา..เราจะเลือกทำแบบใคร (..แบบฮาซาเอล รึเปล่า สมมติตอนนี้ตำแหน่งเราก็จ่อรอจะขึ้นเป็นผู้บริหารละ เพราะฉะนั้น..ทำไง ทำแบบฮาซาเอล..หาทางกำจัดคนเก่าให้พ้นทางไปเร็วๆ หรือ ทำแบบดาวิด.. คือ รอเวลาของพระเจ้า เมื่อไหร่..ก็เมื่อนั้น เพราะเวลาของพระเจ้าลงตัวและสมบูรณ์แบบที่สุด) สุดท้ายในข้อที่ 15 บอกว่าในที่สุด ฮาซาเอลก็ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของซีเรีย

ดู 2พกษ.8:16-17 ข้อนี้ พระคำภีร์กลับไปพูดถึงอาณาจักรยูดาห์ ที่เรารียนผ่านมาก่อนหน้านี้ คือ เรื่องราวของอิสราเอลฝ่ายเหนือ ตอนนื้พระคำภีร์กลับมาที่อาณาจักรยูดาห์ บอกว่า..เยโฮรัม กับ เยโฮชาฟัท ได้ครองบัลลังก์พร้อมกัน และเมื่อเยโฮชาฟัทยังเป็นกษัตริย์ของยูดาห์อยู่ เยโฮรัมโอรสเยโฮชาฟัทกษัตริย์ของยูดาห์ก็ได้เริ่มครอบครอง อย่างง..คือ เยโฮชาฟัทมีลูกชื่อ เยโฮรัม เหมือนกษัตริย์ของอิสราเอล คือ สององค์นี้ชื่อเหมือนกันแล้วก็ได้ครองราชย์ในเวลาไล่เลี่ยกันด้วย แต่ประเด็นสำคัญที่พระคำข้อนี้จะกล่าวถึงมันอยู่ในข้อที่ 18 คือ “และพระองค์ทรงดำเนินตามมรรคาของบรรดากษัตริย์แห่งอิสราเอล ตามอย่างที่ราชวงศ์อาหับกระทำ เพราะว่าธิดาของอาหับเป็นมเหสีของพระองค์ และพระองค์ทรงกระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเจ้า” ..คือ เยโฮชาฟัทเองเป็นกษัตริย์ที่รักพระเจ้า เดินตามพระเจ้า แต่ความผิดพลาดของเขาคือ “ให้ลูกชาย ที่ชื่อเยโฮรัม นี้..ไปแต่งงานกับลูกสาวของอาหับและเยเซเบล” แล้วเยเซเบลก็เชื้อแรงมาก เพราะเมื่อเยโฮรัมขึ้นครองอาณาจักรยูดาห์แทนพ่อแล้ว “อาธาลิยาห์”ลูกสาวของเยเซเบลที่ตอนนี้ได้เป็นพระราชินีของยูดาห์ก็ทำเหมือนแม่เลย คือเอาพระบาอัลเข้ามาเผยแพร่ในยูดาห์ ทำให้อาณาจักรเริ่มตกต่ำลง

ดู 2พกษ.8:25-26 เมื่อเยโฮรัมแห่งยูดาห์สิ้นพระชนม์ ลูกชายชื่อ”อาหัสยาห์”ก็ขึ้นครองยูดาห์แทนพ่อ อาหัสยาห์คนนี้ก็คือลูกของอาธาลิยาห์ หรือให้เข้าใจง่าย คือ เขาเป็นหลานตาหลานยายของอาหับกับเยเซเบล..พอคิดออกใช่มั๊ยคะ พระคำภีร์บอกว่าพออาหัสยาห์ขึ้นครองยูดาห์เขาก็เอาญาติพี่น้องที่อยู่อิสราเอลฝ่ายเหนือเข้ามาอยู่ในเยรูซาเล็ม แล้วก็เผยแพร่ความชั่วตามแบบของอาหับกับเยเซเบลไปทั่วยูดาห์ ข้อที่ 28 บอกว่า อาหัสยาห์เข้าร่วมกับเยโฮรัมไปทำสงครามกับฮาซาเอล ที่ตอนนี้เป็นกษัตริย์ของซีเรีย แต่ปรากฎว่า เยโฮรัมบาดเจ็บเลยต้องถอยกลับมารักษาตัวที่ยิสเรเอล

ดู 2พกษ.9:1-2 พอเยโฮรัมบาดเจ็บหลังจากที่ไปรบกับพวกซีเรีย เอลีชาก็เริ่มเห็นเค้าโครงว่า “เหตุการณ์กำลังจะเป็นไปตามที่พระเจ้าพูดไว้” เขาก็เลยรีบไปทำภาระกิจอีกอันให้สำเร็จ ก็คือ ไปเจิมตั้ง”เยฮู” ให้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ข้อนี้ เอลีชาสั่งให้ผู้เผยพระวจนะหนุ่มซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขาให้เอาน้ำมันไป..แล้วก็ไปเจิม”เยฮู” เยฮู คือ 1ใน3 คนที่พระเจ้าสั่งให้เอลียาห์ไปเจิมตั้ง แต่เอลียาห์คงถูกรับไปก่อน มาตอนนี้เอลีชาเลยรับหน้าที่นี้แทน ขณะนั้น..เยฮูเป็นแม่ทัพใหญ่ของอิสราเอล..กำลังรบอยู่กับทหารของซีเรียในดินแดนกิเลอาด พอผู้เผยพระวจนะไปถึง เขาก็บอกเยฮูว่า “เขามีธุระด่วนกับเยฮู เสร็จแล้วก็พากันเข้าไปในห้องชั้นใน แล้วผู้เผยพระวจนะก็เทน้ำมันบนศีรษะของเยฮู แล้วก็พูดว่า "พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราเจิมตั้งเจ้าไว้เป็นกษัตริย์เหนือประชาชนของพระเยโฮวาห์คือเหนืออิสราเอล” เสร็จแล้วก็..กลับเลย..(เจิมเสร็จปุ๊บ..กลับเลย) เพราะข้อที่ 3 เอลีชาสั่งไว้..ว่าพอเจิมเสร็จแล้วให้รีบกลับ (เดี๋ยวจะมีการนองเลือดเกิดขึ้น) และเมื่อเยฮูบอกเรื่องนี้กับบรรดาทหารที่อยู่กับเขา ก็ปรากฎว่า ทุกคนยอมรับเยฮูทันที แล้วก็พร้อมใจกันร้องสรรเสริญพระราชา..

ดู 2พกษ.9:16-17 หลังที่ได้รับการเจิม.. เยฮูพร้อมด้วยกองทหารที่ร่วมกันกบฎ ก็มุ่งหน้าไปที่ยิสเรเอล จะไปฆ่าเยโฮรัมกษัตริย์ของอิสราเอลที่ตอนนั้นยังป่วยอยู่เพราะถูกทหารซีเรียยิง พอไปถึงเยโฮรัมก็ใช้ให้ทหารไปถามเยฮูว่า”ท่านมาอย่างสันติหรือ” (..มาดีใช่มั๊ย) แต่เยฮูตอบว่าไร..เยฮูตอบว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ จงเลี้ยวกลับตามเรามา.." คือ เยฮูตอบกลับไปแบบอยากมีเรื่องอ่ะ..ประมาณว่าคนอย่างท่านเคยสนใจหรือเคยเรื่องดีๆด้วยหรือ ข้อที่ 21 บอกว่า เยโฮรัมกับอาหัสยาห์เลยออกไปปะทะกับเยฮู ที่ไหน..ตรงที่ดินแปลงของนาโบทชาวยิสเรเอล (นาโบทที่ถูกอาหับกับเยเซเบลวางแผนฆ่า แล้วก็ริบเอาที่ดินไป..จำได้มั๊ย) แล้วเมื่อเผชิญหน้ากันปรากฎว่า “เยโฮรัม หรือ โยรัม..ก็ถูกเยฮูฆ่าตาย ข้อที่ 24 บอกว่าเยฮูโก่งธนูด้วยสุดกำลัง ยิงถูกเยโฮรัมระหว่างพระอังสาทั้งสอง ก็คือ ระหว่างบ่าทั้งสองข้าง แล้วลูกธนูก็แทงทะลุหัวใจ..”

ส่วนอาหัสยาห์ก็ถูกฆ่าเหมือนกัน เพราะบังเอิญมาอยู่ในเหตุการณ์ เยฮูยิงอาหัสยาห์ในรถรบ อาหัสยาห์ไม่ได้ตายทันทีแต่หนี..แล้วไปตายที่เมกิดโดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของยูดาห์ จากนั้น เขาก็เอาศพอาหัสยาห์กลับมาฝังที่เยรูซาเล็ม..

ดู 2พกษ.9:30-31/32-33 ตอนนี้ถึงคิวของเยเซเบลบ้าง เพราะเยฮูกำลังมีจิตใจที่ร้อนรนมากๆ ในการที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า แล้วผู้เผยพระวจนะก็บอกเขาไว้ ในข้อที่ 7 ว่า”พระเจ้าจะใช้ให้เขาเป็นคนกำจัดเยเซเบลกับราชวงศ์ของอาหับ เยฮูเลยควบม้ามาที่เมืองยิสเรเอล..ที่พระราชวังของเยเซเบล..ตอนนั้น เยเซเบลอยู่ที่ชั้นสอง พอเยฮูไปถึง..เขาก็ร้องหาพวกเลย ประมาณว่าถ้าใครจะอยู่ฝ่ายเขา..ก็ให้จับเยเซเบลโยนลงมา ปรากฎว่า..มีขันที 2-3 คนจับเยเซเบลโยนมาจากหน้าต่างชั้นบน..ตกลงมาเลือดสาด แล้วเยฮูก็ขี่ม้าทับไปบนร่างของเยเซเบลอีกที เพื่อให้แน่ใจว่า..”ตายแน่” จากนั้นเยฮูก็เข้าไปดื่มกินอย่างสบายใจในพระราชวัง ผ่านไปไม่นานเขาก็สั่งให้ทหารเอาร่างของเยเซเบลไปฝัง ปรากฎว่า พอกลับมาดูอีกที..แทบไม่มีอะไรเหลือแล้ว เหลือแต่กะโหลก..กับมือแล้วก็เท้า ส่วนอื่นๆของร่างกายสุนัขเอาไปรับประทานหมดแล้ว อันนี้ก็ทำให้ตรงตามพระวจนะของพระเจ้าที่ตรัสพิพากษาเยเซเบลไว้ ใน 1พกษ.21:23 ว่า”ส่วนเยเซเบล `สุนัขจะกินเยเซเบลข้างกำแพงยิสเรเอล' ตอนนี้ เยเซเบลกินผลที่ตัวเองทำกับพระเจ้าไปเรียบร้อยแล้ว นี่คือ ชะตากรรมที่น่าสยดสยอง..สำหรับคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระเจ้า

ดู 2พกษ.10:3-4 คือ ตอนนี้เยฮูกำลังไฟแรงแบบสุดๆ หลังจากที่เขาฆ่าอาหับกับเยเซเบลแล้ว มาตอนนี้เขาก็ส่งจดหมายไปที่สะมาเรีย..บอกพวกข้าราชการผู้ใหญ่ว่า”ให้ตั้งโอรสของอาหับขึ้นมาคนนึง..ใครก็ได้ที่อยู่ในราชวงศ์ของอาหับ..แล้วให้มาสู้กับเขา” คือ เยฮูท้าดวลเลย แต่ไม่มีใครกล้า..พวกเขาบอกว่า“ดูเถิดกษัตริย์สององค์ยังต้านทานพระองค์ไม่ได้แล้ว เราจะต่อสู้พระองค์ได้อย่างไร”..ทั้งเยโฮรัม และ อาหัสยาห์ยังถูกเยฮูฆ่าตายทั้งคู่..แล้วใครจะกล้าไปสู้กับเขา ในเมื่อไม่มีใครกล้าต่อกรด้วย ผู้ใหญ่ที่ดูแลบ้านเมืองอยู่ในตอนนั้นเลยส่งจดหมายกลับมาตอบเยฮูว่า "ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และจะกระทำทุกอย่างที่พระองค์ตรัสสั่ง แล้วก็จะไม่ตั้งผู้หนึ่งผู้ใดขึ้นมาเป็นกษัตริย์ ขอให้ทรงกระทำตามที่ชอบพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์เถิด”...แปลว่ายอมแพ้ เยฮูอยากทำอะไร..ทำตามใจชอบได้เลย เมื่อไม่มีใครแข็งข้อกับเยฮู ข้อที่ 6 เยฮูเลยส่งจดหมายไปถงสำนักพระราชวังอีกฉบับนึงใจความว่า “ถ้าจะอยู่ฝ่ายเขา ก็ให้ตัดคอโอรสทั้ง 70 คนของอาหับ..รวมทั้งญาติมิตรทุกคนมาบรรณาการเขา คือ เยฮูต้องการจะกำจัดราชวงศ์ของอาหับอย่างถอนรากถอนโคน แล้วก็ปรากฎว่าทางสำนักพระราชวังก็ยอมทำตามที่เยฮูต้องการ คือ ตัดหัวลูกทุกคนของอาหับแล้วก็เอาใส่ตระกร้าส่งไปให้เยฮูที่ยิสเรเอล

ดู 2พกษ.10:18-19 หลังจากที่ทำลายราชวงศ์ของอาหับกับเยเซเบลแล้ว เยฮูก็เดินหน้ากวาดล้างลัทธิพระบาอัลในสะมารีย ด้วยวิธีไหน..ข้อที่ 18 เยฮูประกาศออกไปว่า “อาหับปรนนิบัติพระบาอัลแต่เล็กน้อย แต่เยฮูจะปรนนิบัติพระองค์มาก” คือ เยฮูทำทีว่าเขาจะสนับสนุนการกราบไหว้พระบาอัลในสะมาเรียให้กว้างขวางกว่าเดิม แล้วก็เรียกให้บรรดาปุโรหิตของพระบาอัลมาประชุมกัน ข้อที่ 19 เยฮูบอกว่า “..อย่าให้ผู้ใดขาดไปเลย เพราะเราจะมีสัตวบูชาอย่างใหญ่โตที่จะถวายแก่พระบาอัล ผู้ใดขาดจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้” เยฮูออกข่าวไปว่าเขาจะทำการนมัสการพระบาอัลครั้งใหญ่ที่สุด เพราะฉะนั้น ปุโรหิตทุกคนต้องมา..การถวายบูชาครั้งนี้สำคัญมากห้ามใครขาดแม้แต่คนเดียว ปรากฎว่า..มากันพร้อมหน้า ทุกคนเข้าใจว่าเยฮู..คงจะสนับสนุนการไหว้พระบาอัลจริงๆก็เลยทำสิ่งเหล่านี้ แต่จริงๆแล้ว..ไม่ใช่ นี่คือ แผนของเยฮูที่จะล่อทุกคนที่เกี่ยวข้องกับพระบาอัลให้มาอยู่รวมกันในวิหาร แล้วหลังจากที่ปุโรหิตพระบาอัลมารวมกันครบทุกคนแล้ว ข้อที่ 23 เยฮูยังบอกว่า “จงค้นดู ดูให้ดีว่าไม่มีผู้รับใช้ของพระเยโฮวาห์อยู่ในหมู่พวกท่าน ให้มีแต่ผู้นับถือพระบาอัลเท่านั้น”... เยฮูต้องการจะกวาดล้างคนของพระบาอัลให้สิ้นซากโดยที่อยากแน่ใจว่า..ไม่มีคนของพระเจ้าเข้ามาโดนลูกหลงด้วย ..รอบคอบมาก

ดู 2พกษ.10:25 ข้อที่ 24 บอกว่า “.. เยฮูทรงวางคนแปดสิบคนไว้ภายนอก” คือ ทหารที่เขาเตรียมไว้กำจัดคนของพระบาอัลที่จะมาประชุมพร้อมกันในวันนี้ และเมื่อการถวายเครื่องบูชาเสร็จสิ้นลง เยฮูก็เริ่มทำตามแผนทันที..เขาสั่งให้ทหารเข้าไปฆ่าปุโรหิตของพระบาอัลที่กำลังชุมนุมกันอยู่ในวิหาร..ห้ามไม่ให้ใครรอดไปได้ซักคนเดียว แล้วสุดท้ายปุโรหิตของพระบาอัลก็ถูกฆ่าตายทั้งหมดในวันนั้น เสร็จแล้ว เยฮูก็ทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการนมัสการพระบาอัลจนหมดสิ้น และกระทำให้เป็นส้วมจนทุกวันนี้..ตามที่บันทึกไว้ในข้อที่ 27 (..เปลี่ยนจากวิหาร กลายเป็นส้วมสาธารณะ เจ็บแสบมาก 555) แล้วทั้งหมดนี้ คือ ผลงานของ”เยฮู” ที่พระเจ้าทรงพอพระทัยมาก เพราะในข้อที่ 30 พระเจ้าบอกกับเขาว่า “เพราะเจ้าได้ทำดีในการที่กระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา และได้กระทำต่อราชวงศ์อาหับตามทุกอย่างที่อยู่ในใจของเรา ลูกหลานของเจ้าชั่วอายุที่สี่จะได้นั่งบนบัลลังก์แห่งอิสราเอล" เพราะสิ่งที่เยฮูทำนี้ มันถูกใจพระเจ้ามาก เพราะงั้น..พงศ์พันธ์ของเยฮูจะได้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลไปอัก 4 ชั่วอายุคน

วันนี้หมดเวลาแล้วค่ะ..เดี๋ยวเราค่อนมาต่อกันคราวหน้านะคะ

ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ