หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่2 อาทิตย์ที่ 16:10:2011

หลังจากที่พระเจ้าทรงรับเอลียาห์ไปแล้ว เอลีชาก็ได้สืบทอดตำแหน่งผู้เผยพระวจนะต่อจากเอลียาห์ ครั้งที่แล้วในบทที่ 3 เอลีชาทำการอัศจรรย์หลายอย่างตามที่พระคำภีร์บันทึกไว้..เหมือนเป็นการรับรองจากพระเจ้าว่าสิทธิอำนาจทั้งหมดของเอลียาห์อยู่กับเอลีชาแล้ว มาถึงบทที่ 4 ก็ยังคงเป็นเรื่องราวการทำอัศจรรย์ของเอลีชา..เรามาดูกันทีละเรื่อง

ดู 2พกษ4:1-2 ข้อนี้ บอกว่า มีผู้หญิงคนนึงที่สามีเพิ่งเสียชีวิตไป..มาหาเอลีชาเพื่อขอความช่วยเหลือ คือ สามีเธอก็เป็นผู้เผยพระวจนะคนนึง หญิงม่ายคนนี้บอกกับเอลีชาว่า“เจ้าหนี้จะมาเอาบุตรชายของเธอไปเป็นทาส” คือ สมัยก่อนผู้ชายเป็นหัวหน้าครอบครัวที่เป็นคนหารายได้เข้าบ้าน 100% ส่วนผู้หญิงเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกกับทำงานในครัวเรือนอย่างเดียว ไม่เคยทำงานนอกบ้านเลย ทีนี้พอสามีเสียชีวิตไปก็ค่อนข้างที่จะเดือดร้อนเพราะไม่มีรายได้ สำหรับหญิงม่ายคนนี้เขาเป็นหนี้ด้วย สมัยก่อนพอไม่มีเงินใช้หนี้..เจ้าหนี้ก็จะมาเอาลูกไปทำงาน..เอาไปเป็นทาสรับใช้ พอฟังเรื่องทั้งหมดจากหญิงม่ายเอลีชาก็ถามว่า “มีอะไรเหลืออยู่ในบ้านบ้าง” หญิงม่ายบอก "สาวใช้ของท่านไม่มีอะไรในบ้านนอกจากน้ำมันหนึ่งไห" ทั้งเนื้อ ทั้งตัว เหลือน้ำมันติดบ้านอยู่ไหเดียว!

ดู 2พกษ.4:3-4 เอลีชาสั่งให้หญิงหม้ายไปยืมภาชนะจากเพื่อนบ้านมาให้มากที่สุด เสร็จแล้วก็ปิดประตูบ้านซะ จากนั้นก็ให้เทน้ำมันที่มีอยู่แค่ไหเดียวนั่นแหละลงในภาชนะที่หามาได้ หญิงม่ายก็ทำตามปรากฎว่า”เทได้จนเต็มภาชนะทุกใบ น้ำมันไหเดียวแต่เทได้ไม่หมด จนกระทั่งข้อที่ 6 เมื่อหญิงม่ายเรียกเอาภาชนะจากลูกชายอีก ลูกบอกว่า ไม่มีอะไรจะใส่แล้ว..น้ำมันถึงหยุดไหล เสร็จแล้วเธอก็ไปบอกเอลีชา..ว่าทำตามที่บอกเรียบร้อยแล้ว เอลีชาก็บอกว่า..ไปสิ เอาไปขาย แล้วเอาเงินไปใช้หนี้เขา เหลือเท่าไหร่ก็เก็บไว้เป็นทุน ฟังเรื่องนี้แล้ว อุ่นใจขึ้นมั๊ย..เราต้องกลัวอะไรอีกมั๊ย..ไม่ต้องกลัวเลย น้ำมันจะแพงหรือการกันดารอาหารจะรุนแรงแค่ไหน พระเจ้าเลี้ยงดูเราได้ ขอแค่เรา”เชื่อฟัง” เชื่อฟังเหมือนหญิงม่ายคนนี้ แม้บางครั้ง จะไม่เข้าใจก็ขอให้เชื่อและทำตาม เด็กๆต้องจำไว้นะคะ..ว่าพระเจ้าสำแดงแก่เรากี่ครั้งแล้ว หลายครั้งแล้วที่พระคำภีร์สำแดงให้เราทำตามทั้งที่ไม่เข้าใจ..ทำตามทั้งที่สถานการณ์มันขัดแย้งกับสิ่งที่พระเจ้าบอก เช่น “ตอนโยชูวาข้ามมาที่ฝั่งเมืองเยรีโค.. จริงๆตอนนั้นเป็นจังหวะที่ควรจะรีบบุกประจัญ แต่พระเจ้ากลับสั่งให้พวกเขาเข้าสุนัต ถ้าชาวคานาอันบุกมาตอนนั้นอิสราเอลตายแน่” จากนั้น พระเจ้า ให้ทำอะไร ”สั่งให้เดินวนๆรอบกำแพงเมืองเสร็จแล้วโห่พร้อมกัน กำแพงเมืองเยรีโคก็ถล่มลงมา” อะไรต่างๆเหล่านี้มันไม่สมเหตุผลเลยในสายตามนุษย์ แต่พระเจ้าก็ประทานความสำเร็จให้ทุกครั้งที่พวกเขาเชื่อฟังและทำตาม ดังนั้น นี่คือวิถีที่เราต้องทำตามเหมือนกันเพื่อสำแดงว่าเราไว้ใจพระเจ้า

ดู 2พกษ.4: 8-10 เรื่องราวในข้อนี้มีอยู่ว่า เมื่อครั้งที่เอลีชาเดินทางผ่านไปที่เมืองชูเนม มีผู้หญิงคนนึงซึ่งฐานะค่อนข้างรวย ได้เปิดบ้านต้อนรับเอลีชาอย่างดี..จัดเตรียมทั้งข้าวปลาอาหาร แล้วในข้อที่ 9 ผู้หญิงคนนี้ปรึกษากับสามีว่า"ดูเถิด ดิฉันเห็นว่าชายคนนี้เป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า เดินผ่านบ้านเราอยู่เนืองๆ ขอให้เราทำห้องเล็กไว้บนกำแพง วางเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงไว้ให้ท่าน เพื่อว่าเมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้เข้าไปพักในห้องนั้น" ..ไม่ใช่แค่เลี้ยงข้าวแต่เตรียมทุกอย่างให้อย่างดีเหมือนเอลีชาเป็นสมาชิกคนนึงในครอบครัว..นี่ไม่ใช่ลักษณะการต้อนรับแบบขอไปที อันนี้ คือ การปรนนิบัติผู้รับใช้เหมือนเขาเป็นตัวแทนของพระเจ้า ซึ่งเป็นเรื่องที่เราควรทำตามเป็นอย่างยิ่ง (ถ้ามีโอกาส) ข้อที่ 11 บอกว่า อยู่มาวันนึงเมื่อเอลีชามีโอกาสมาพักที่บ้านของหญิงชาวชูเนมคนนี้ เอลีชาก็รู้สึกอยากจะตอบแทนอะไรบ้าง เพราะต้อนรับดีเหลือเกิน..เลยให้คนรับใช้ไปถามว่าอยากให้เขาช่วยอะไรมั๊ย อยากให้เสนอความดีความชอบต่อกษัตริย์หรือแม่ทัพรึเปล่า แต่ผู้หญิงคนนี้ตอบว่า ”ดิฉันอยู่ในหมู่พวกพี่น้องของดิฉันค่ะ" แปลว่า เขาไม่ขาดอะไร..ไม่อยากได้อะไร..มีหมดแล้วทุกอย่าง

ดู 2พกษ.4:14-15 “ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำอะไรเพื่อนาง" คือ เอลีชายังพยายามคิดอยู่ว่าจะตอบแทนผู้หญิงคนนี้ยังไงดี แต่แล้วเกหะซี..คนรับใช้ของเอลีชาก็นึกขึ้นได้ว่า “เออ..ผู้หญิงคนนี้นะอาจจะมีทุกอย่างพร้อมแล้วก็จริง แต่มีอยู่อย่างที่เธอไม่มี..คือ ไม่มีลูก” (สังเกตให้ดีนะคะ..ว่าเกหะซีคนนี้เนี่ย..ฉลาด แต่ฉลาดก็ไม่ได้แปลว่าจะดีเสมอไป ) พอเกหะซีบอกอย่างงั้น เอลีชาบอก..ดี..งั้นไปเรียกเธอมา พอผู้หญิงคนนี้มา..เอลีชาก็บอกว่า "เดี๋ยวปีหน้าเธอจะมีลูก แล้วบอกด้วยว่าเป็นลูกชาย” หญิงชาวชูเนมคนนี้ฟังแล้วว่าไง "ข้าแต่คนแห่งพระเจ้า เจ้านายของดิฉัน หามิได้ อย่ามุสาแก่สาวใช้ของท่านเลย" ประมาณว่า..อย่าพูดเป็นเล่นไป คือ ไม่เชื่อเลยเพราะเธอคงจะแต่งงานมานานแล้ว..และทำยังไงก็ไม่มีลูก แต่ในที่สุดผู้หญิงคนนี้ก็ท้องแล้วก็ได้ลูกชายอย่างที่เอลีชาบอกไว้จริงๆ แต่เรื่องมันก็ไม่จบแค่นั้น เพราะเมื่อเด็กคนนี้โตขึ้น เด็กคนนี้ก็ตาย..หญิงชาวชูเนมคนนี้ก็ไปหาเอลีชา เอลีชาบอกเอาไม้เท้าไปวางบนตัวเด็ก แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ยอม ข้อที่ 30 ผู้หญิงคนนี้ บอกว่า “พระเยโฮวาห์ทรงพระชนม์อยู่และตัวท่านเองมีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ดิฉันจะไม่พรากจากท่านไป" คือ ไม่ยอมกลับไปโดยที่ไม่มีเอลีชาไปด้วย เอลีชาก็เลย โอเค..ไปก็ไป ในข้อที่ 31 ระบุว่า เกหะซีได้ล่วงหน้าไปก่อนแล้วเอาไม้เท้าไปวางบนตัวเด็ก..แต่เด็กไม่ฟื้น พอเอลีชาไปถึงก็เข้าไปในห้อง..ปิดประตูอธิฐานต่อพระเจ้า แล้วขึ้นไปนอนบนตัวของเด็ก 2 ครั้ง ซักพักข้อที่ 35 บอกว่า เด็กคนนี้ก็จาม 7 ครั้งแล้วก็ฟื้น เรื่องนี้ก็คล้ายๆกับที่เอลียาห์เคยทำตอนที่เขาไปอยู่กับหญิงม่ายในช่วงที่เกิดการกันดารอาหาร อันนี้ก็เป็นการการันตีจากพระเจ้าถึงสิทธิอำนาจของเอลีชาที่เทียบเท่ากับที่พระองค์เคยรับรองเอลียาห์

ดู 2พกษ.4:39-40 ข้อนี้ บอกว่า มีการกันดารอาหารเกิดขึ้นที่กิลกาล สมัยนั้นถ้าเกิดการกันดาร ก็คือ “อด” ไม่มีทางให้เลือกเหมือนสมัยนี้ วิ่งไปกักตุนสินค้าตามซุปเปอร์มาเก็ตแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้..ไม่มีนะคะ ตอนนั้นเอลีชาก็บอกให้ลูกศิษย์ตั้งข้าว แล้วอีกคนก็ไปเก็บผักเก็บหญ้าในป่าซึ่งตอนนั้นคงไม่มีผักผลไม้แบบที่เคยกิน..ให้เก็บ เดินไปเดินมาไปเจอผลน้ำเต้าป่า..ไม่เคยกินหรอกแต่ก็เก็บเอามาต้มกับข้าว เพราะมันไม่มีอย่างอื่นให้เก็บ ปรากฎว่ามันเป็นพิษ ลูกศิษย์ของเอลีชาพูดว่า "โอ ท่าน คนแห่งพระเจ้า มีความตายอยู่ในหม้อนี้" ก็คือ ทำเสร็จแล้วแต่มันกินไม่ได้..กินแล้วตาย ในสถานการณ์แบบนั้นถ้าต้องทิ้งข้าวทั้งหม้อ..ก็คงจะเรื่องใหญ่ เอลีชาทำไง..เขาบอกเอาแป้งมา เสร็จแล้วก็เอาแป้งใส่ลงไปในหม้อ..พิษนั้นก็หายไป

อีกเรื่องนึงในข้อที่ 42-44 ของบทนี้ คือเป็นเรื่องที่เอลีชาเลี้ยงอาหารคนจำนวนมากด้วยอาหารเพียงเล็กน้อย อันนี้เหมือนที่พระเยซูทำเลย คือว่า “มีชายคนนึงมาจากบ้านบาอัลชาลีชาห์ เอาของมาให้เอลีชา เป็นขนมข้าวบาร์ลี่ 20 ก้อน กับ รวงข้าวใหม่กระสอบ..คงไม่ใหญ่นัก” เอลีชาก็บอกให้เขาเอาเสบียงนี้ทำอาหารให้คนหนึ่งร้อยรับประทาน ผู้ชายคนนี้ก็ตกใจ..แล้วก็พูดกับเอลีชาว่า..จะให้เขาเอาของแค่นี้ทำให้คนตั้งร้อยกินได้ไง..มันไม่พอหรอก ข้อที่ 43 เอลีชาบอกว่า “จงให้คนเหล่านั้นรับประทานเถิด เพราะพระเยโฮวาห์ตรัสสั่งดังนี้ว่า `เขาทั้งหลายจะได้รับประทานและยังเหลืออีก”..ไม่ใช่แค่จะได้กินอิ่มทุกคน แต่จะเหลือด้วย ข้อที่44 บอกว่า “เขาจึงตั้งอาหารไว้ต่อหน้าเขาทั้งหลาย เขาทั้งหลายก็รับประทาน และยังเหลืออยู่จริงตามพระวจนะของพระเจ้า”

ดู 2พกษ.5:1-3 ข้อนี้ เริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงแม่ทัพใหญ่ของซีเรีย ชื่อ”นาอามาน” พระคำภีร์บอกว่านาอามานเป็นคนมีเกียรติ มีเงินทอง ลาภยศ บารมี..ครบเลย เพราะเขาเป็นถึงผูบัญชาการกองทัพที่นำให้ซีเรียได้รับชัยชนะเหนืออิสราเอล แต่ถึงจะมีทุกอย่างพร้อม..นาอามานก็ใช่ว่าจะไม่มีความทุกข์ เขามีหนามอันนึงที่ไม่เคยหลุดพ้น คือ เขาเป็นโรคเรื้อน..

พระคำภีร์บันทึกว่า ครั้งนึงที่ซีเรียยกไปปล้นอิสราเอล พวกเขาจับเด็กผู้หญิงคนนึงมาจากสะมาเรียแล้วส่งไปรับใช้ภรรยาของนาอามาน พอเด็กผู้หญิงคนนี้เห็นอาการโรคเรื้อนของนาอามานเธอก็บอกว่า “อยากให้เจ้านายของดิฉันไปอยู่กับผู้พยากรณ์ผู้ซึ่งอยู่ในสะมาเรีย ท่านจะได้รักษาโรคเรื้อนของเจ้านายเสียให้หาย" เพราะไร ใครๆก็เคยเห็นการอัศจรรย์ที่เอลีชาทำ คนตายยังอธิฐานให้ฟื้นได้เลย นับประสาอะไรกับแค่โรคเรื้อน..ใช่มะ พอนาอามานได้ยินที่เด็กหญิงชาวซามาเรียพูด..ก็เกิดมีความหวังขึ้นมา แม้จะมาจากปากของเด็กตัวเล็กๆคนนึง นาอามานก็อยากลอง ก็เลยไปกราบทูลกษัตริย์ซีเรียขอให้ทำหนังสือไปถึงกษัตริย์ของอิสราเอล ว่าไร..ให้กษัตริย์อิสราเอลหาทางรักษานาอามานให้หายจากโรคเรื้อน..ให้ได้

ดู 2พกษ.5:7 “เราเป็นพระเจ้าซึ่งจะให้ตายและให้มีชีวิตหรือ ชายคนนี้จึงส่งสารมาให้เรารักษาคนหนึ่งที่เป็นโรคเรื้อน..” พอกษัตริย์อิสราเอลอ่านสารจากก.ซีเรียแล้ว อยู่ไม่ติด..ฉีกเสื้อผ้าตัวเอง แล้วก็บ่นประมาณว่า นี่เขาเห็นเราเป็นพระเจ้าหรือไงถึงจะได้รักษาคนเป็นโรคเรื้อนให้หาย ก็รู้อยู่ว่าโรคเรื้อนมันไม่มีทางรักษา “ขอใคร่ครวญดูเถิดว่า เขาแสวงหาเหตุพิพาทกับเราอย่างไร” ...ทำอย่างงี้มันหาเรื่องกันชัดๆ กษัตริย์อิสราเอลคิดว่าซีเรียคงหมดมุกแล้วมั้ง..อยากหาเรื่องจะยกมาตีสะมาเรีย แต่ไม่รู้จะอ้างอะไร เลยสั่งให้เขารักษาคนโรคเรื้อนให้หาย..มันจะเป็นไปได้ยังไง!!! ตรงนี้นะ อ่านแล้วเราเห็นอะไร น้าตุ๊กเห็นเลยว่ากษัตริย์อิสราเอล..ไม่รู้เรื่องอะไรเลย สู้เด็กผู้หญิงที่ถูกจับไปเป็นทาสบ้านนายพลนาอามาน..ก็ไม่ได้ ขนาดเด็ก..ยังรู้เลยว่าพระเจ้าทำการอัศจรรย์กับผู้คนของพระองค์มากมายขนาดไหน แต่กษัตริย์อิสราเอลกลับไม่รู้เรื่อง เป็นถึงกษัตริย์แต่หูตายังสว่างสู้เด็กไม่ได้..น่าอายจริงๆ เพราะฉะนั้น เด็กๆจำไว้นะคะ..ว่าเรื่องของความเชื่อ..มันตัดสินกันด้วยวัย..วุฒิภาวะ..หรือแม้แต่การศึกษาไม่ได้

ดู 2พกษ.5:8/9-10 ปรากฎว่า ข่าวความทุกข์ใจของกษัตริย์อิสราเอลที่ต้องรักษาโรคเรื้อนให้นาอามานได้ยินไปถึงหูเอลีชา เอลีชาเลยส่งคนไปบอกกษัตริย์ว่าไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้เลย ให้ส่งนาอามานไปหาเขา นาอามานก็เลยมาหาเอลีชา..มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ข้อที่10 บอกว่า..”เอลีชาก็ส่งผู้สื่อสารมาเรียนท่านว่า "ขอจงไปชำระตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง และเนื้อของท่านจะกลับคืนเป็นอย่างเดิม และท่านจะสะอาด" เอลีชาไม่แม้แต่จะเปิดประตูต้อนรับนาอามาน แค่ใช้คนออกมาบอกให้นาอามานไปชุบตัวในน.จอร์แดน 7 ครั้ง พอนาอามานเจออย่างงั้นเข้าก็โกรธมากกก ”นี่เขาเป็นใคร..เขาเป็นคนใหญ่คนโตนะ เป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพของซีเรีย อุตส่าห์มาหาเอลีชาถึงบ้าน..ถือเป็นการให้เกียรติขนาดไหน..แล้วเอลีชาทำอย่างงี้ได้ไง แทนที่จะออกมาต้อนรับ กลับให้คนรับใช้มาบอกให้ไปอาบน้ำ!!!

สำหรับเอลีชา..ทุกคนเท่ากันหมด ไม่ว่านาอามานจะใหญ่โตมาจากไหน..จะร่ำรวย มีเกียรติ มีเงินมาก เงินน้อยซักเท่าไหร่..ก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญเป็นพิเศษเลยสำหรับเอลีชาผู้ซึ่งเป็นคนของพระเจ้า เพราะผู้รับใช้มีหน้าที่..ทำตามที่พระเจ้าบอกแล้วถวายเกียรติแด่พระเจ้า ไม่ใช่ทำตามใจแล้วฉวยเกียรติยศไว้กับตัว เห็นคนนั้นรวย คนนี้จน แล้วจะเลือกปฎิบัติ..ไม่ได้

ดู 2พกษ.5:11-12 นาอามานบ่นว่า "ดูเถิด ข้าคิดว่าเขาจะออกมาหาข้าเป็นแน่ และมายืนอยู่และออกพระนามของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเขา แล้วโบกมือเหนือที่นั้นให้โรคเรื้อนหาย” ..คือ นาอามานคิดว่าเอลีชาน่าจะออกมาต้อนรับเขา..ออกพระนามพระเจ้าแล้วก็โบกมือไปมาทำท่าเหมือนจอมขมังเวทย์หรือทำอะไรให้มันดูขลังๆหน่อยบนร่างกายของเขา..แล้วเขาก็จะหาย นี่อะไร! มาถึงก็ไล่ให้ไปอาบน้ำในน.จอร์แดน ข้อที่12 นาอามานบอกว่า “ถ้างั้นน้ำในน. อาบานาและฟารปาร์แห่งดามัสกัสไม่ดีกว่าบรรดาลำน้ำแห่งอิสราเอลดอกหรือ” ..ก็แม่น้ำในซีเรียดีกว่าในอิสราเอลตั้งเยอะ ถ้ารู้ว่าเอลีชาจะให้ทำอย่างงี้นะ เขาไม่มาให้เมื่อยหรอก..เพราะแม่น้ำในดามัสกัสใหญ่แล้วก็สะอาดกว่านี้ตั้งเยอะ ทำไมเขาต้องดั้นด้นมาอาบน้ำในจอร์แดนด้วย..ไร้เหตุผลสิ้นดี “ ..ว่าแล้วนาอามานจึงหันตัวแล้วไปเสียด้วย ”ความเดือดดาล”

เนี่ย !สติปัญญามนุษย์ คือ นาอามานคิดว่าถ้าพระเจ้าจะช่วยเขานะ พระองค์ต้องทำอย่างงี้ๆ 1..2..3..4 ออกแบบให้พระเจ้าเสร็จเลย..ว่าพระองค์ต้องทำไง (แล้วตกลงใครใหญ่..เก่งก็ทำเองสิ ถ้ารู้วิธีแล้วมาขอให้พระเจ้าช่วยทำไม..ใช่มะ) พวกเราก็เหมือนกัน เวลาเราอธิฐานขอพระเจ้าช่วย..ไม่ต้องเสนอ..ออกแบบ หรือดีไซน์วิธีคิด..วิธีทำให้พระเจ้าว่าพระองค์ควรจะช่วยเรายังไง..แบบไหน เพราะการทำอย่างงั้นเท่ากับเราบังอาจไปจำกัดพระปัญญาของพระเจ้า..

ดู 2พกษ.5:13-14 นาอามานโกรธมากที่เอลีชาไม่ให้เกียรติ..ไม่ทำอะไรให้อย่างที่ใจเขาคิดไว้..เขาหันหลังกลับด้วยความเดือดดาล แต่คนสนิทก็พูดให้นาอามานได้คิด ว่า”ถ้าคนของพระเจ้าสั่งให้ทำอะไรที่ยากกว่านี้เนี่ย..ท่านก็จะเต็มใจทำใช่มั๊ย แล้วทำไมไอเรื่องง่ายๆแค่นี้ถึงจะไม่ลองล่ะ ถ้าทำแล้วหายโรคอ่ะ..มันคุ้มรึเปล่า ปรากฎว่านาอามานคิดได้..เออ จริง!! ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร คริสเตียนหลายคนก็อาการเหมือน”นาอามาน” อย่างเงี้ย มาเชื่อพระเจ้าแล้วก็ยังอีโก้เยอะ..ยังปล่อยให้ตัวตนของตัวเองมีความสำคัญเหนือพระเจ้า พระคำภีร์ก็ไม่กล้าถือ..ร้องเพลงปรบมือก็ไม่กล้าทำ เพราะไร ก็ชั้นป็นถึงผู้บริหาร.. ceo หรือจบตั้งปริญญาโท แล้วอยู่ดีๆให้มาทำอะไรหน่อมแน้มเหมือนเด็กๆอย่างงี้..รับไม่ได้ นาอามานก็คิดประมาณเนี้ย เขาเป็นถึงแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่เคยแต่สั่งชี้เป็นชี้ตายคนอื่น..มาตอนนี้ถูกเอลีชา”สั่ง”..ให้ไปทำอะไร “โง่ๆ” (โง่..ในความคิดของเขานะ) นาอามานทำใจไม่ได้ เออ..ถ้าสั่งให้ไปหาน้ำอมฤตหรือพิชิตสัตว์ปะหลาดซักร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำก็ โอ..ค่อยยังชั่ว!! ดูแล้วมันค่อยสมศักดิ์ศรีแม่ทัพอย่างเขาหน่อย หลายคนที่ไม่เชื่อพระเจ้าก็เป็นเหมือนนาอามานนี่แหละ..บอกว่าแค่เชื่อพระเยซูคริสต์แล้วได้ไปสวรรค์เลย “รับไม่ได้..มันง่ายไป” เออ..ถ้าบอกว่าให้ปีนเขาซีนายหรือเขาคิช..ขึ้นลงขึ้นลงซัก 100 รอบแล้วได้ไปสวรรค์ ดันเชื่อ!..รู้สึกมีเหตุผล แต่ขอบคุณพระเจ้า สำหรับนาอามาน เพราะสุดท้าย พอคนสนิทได้พูดให้คิด เขาก็กลับใจใหม่ ยอมทำตามที่เอลีชาบอก แล้วก็ปรากฎว่า..หาย ข้อที่ 14 บอก“ท่านจึงลงไปจุ่มตัวเจ็ดครั้งในแม่น้ำจอร์แดนและเนื้อของท่านก็กลับคืนเป็นอย่างเนื้อเด็กเล็กๆ และท่านก็สะอาด”

ดู2พกษ.5:15-16 ลองคิดดูว่า”นาอามาน”จะตื่นเต้นขนาดไหน โรคที่สร้างความอับอายและอยู่คู่กับเขามาตลอดชีวิต ตอนนี้..หายไปแล้ว เขาตื่นเต้นดีใจมากรีบกลับไปหาเอลีชาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ดูว่าเขาพูดอะไร “ดูเถิด บัดนี้ข้าพเจ้าทราบแล้วว่าไม่มีพระเจ้าทั่วไปในโลกนอกจากที่ในอิสราเอล..” ตอนนี้ นาอามานยอมจำนนต่อพระเจ้าเลย เขายอมรับว่าพระเจ้าของอิสราเอลเป็นพระเจ้าเดียวที่ยิ่งใหญ่สูงสุด นอกนั้นที่เขาเจอมา..ไม่ใช่พระเจ้าแท้ แล้วนาอามานก็อยากจะตอบแทนเอลีชาด้วยการมอบของกำนัลมีค่ามากมาย แต่เอลีชา..ไม่รับ ขยั้นขยอยังไง..ก็ไม่รับ เอลีชาบอกว่า “พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าพเจ้าจะไม่รับสิ่งใดเลยฉันนั้น” ตอนแรกมีท่าทียังไง..ตอนนี้ท่าทีของเอลีชาก็ยังเหมือนเดิม เอลีชายืนอยู่ในพระเจ้าอย่างเข้มแข็งมาก ไม่เคยหวั่นไหวไปกับเงินทองของกำนัล พระเจ้าไม่ให้รับ..ก็ไม่รับ การอัศจรรย์นี้ได้มาฟรี..เขาก็มีหน้าที่ต้องส่งต่อไปฟรีๆเหมือนกัน (แต่มีบางคนแอบเสียดายของกำนัลของนาอามาน..เดี๋ยวจะได้เห็นกัน) *****

หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่1 อาทิตย์ที่ 9:10:2011

ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่1 จบลงที่การสิ้นพระชนม์ของก.อาหับ แต่เยเซเบล..ยัง ยังไม่ตาย จากนั้น พระคำภีร์ก็บอกว่า”อาหัสยาห์” โอรสของอาหับก็ขึ้นครองอิสราเอลแทนพ่อ ใน1พกษ.ตอนท้ายบันทึกไว้ว่า “อาหัสยาห์โอรสของอาหับครองเหนืออิสราเอลในสะมาเรียในปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชกาลเยโฮชาฟัทกษัตริย์แห่งยูดาห์ และพระองค์ทรงครอบครองเหนืออิสราเอลแค่สองปี และพระองค์ทรงกระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ และทรงดำเนินในมรรคาแห่งราชบิดาและในมรรคาแห่งราชมารดา คือ กราบไหว้พระบาอัลตามพระนางเยเซเบล นั่นเอง

แต่เดิมนั้นพงศ์กษัตริย์เป็นหนังสือเล่มเดียว..เหมือนหนังสือซามูเอล แต่ด้วยความที่มันยาวมากก็ เวลาจะหยิบมาใช้ก็ยาก เขาเลยแบ่งเป็นสองเล่ม แล้วอีกอย่างสมัยก่อนพระคำภีร์ไม่ได้พิมพ์เป็นเล่มๆ..หาซื้อง่ายแล้วก็พกพาสะดวกเหมือนสมัยนี้ แต่จะเป็นม้วนๆทำจากหนังสัตว์ ต้องจ้างเขาคัดลอกกัน..กว่าจะเสร็จแต่ละฉบับยากเย็นแสนเข็ญมาก เพราะอะไร..ทุกครั้งที่เขาจะเขียนคำว่า ”พระเจ้า”หรือ”พระเยโฮวาห์” เขาจะต้องวางปากกาแล้วไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้ปากกาใหม่ แล้วคิดดูในพระคำภีร์มีคำว่าพระเจ้ากี่ครั้ง..เยอะมาก แล้วถ้ามีการเขียนผิด..เผาทิ้งเลย เพราะฉะนั้น กว่าจะคัดเสร็จแต่ละเล่มๆ โอโห..ไม่รู้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่ เลยไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพระคำภีร์ได้ ต้องระดับพระราชาหรือมหาเศรษฐีเท่านั้น เพราะแพงมาก..ฟังแล้วเราเห็นคุณค่าของพระคำภีร์ที่อยู่ในมือมากขึ้นมั๊ย เพราะฉะนั้น ไปไหนก็พกเถอะค่ะ ขยันอ่านให้สมกับที่พระเจ้าทรงอุตรส่าห์เอาถ้อยคำของพระองค์ใส่ไว้ถึงมือของเรา ขอบคุณพระเจ้า..ที่เดี๋ยวนี้เราสามารถมีพระคำภีร์กันได้เกือบทุกคน

ดู2พกษ.1:1-2 พระธรรม2พกษ.เริ่มต้น ด้วยการบันทึกถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับก.อาหัสยาห์ ในข้อที่2 บอกว่า”อาหัสยาห์ทรงตกลงมาจากช่องพระแกลตาข่าย คือ “หน้าต่าง” จากห้องชั้นบนของในกรุงสะมาเรีย แล้วก็ป่วยเพราะบาดเจ็บ ทีนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรกี่มากน้อยแต่ก็คงจะหนักพอสมควร พระองค์จึงใช้คนไปถามพระบาอัล อันนี้ จะสมัยไหนก็เหมือนกันหมด..ที่เวลาอยากจะรู้อะไรคนทั่วไปก็จะไปถามสิ่งที่ตัวเองเชื่อถือศรัทธา อย่างอาหัสยาห์เขานับถือพระบาอัลตามพ่อกับแม่ ก็เลยให้คนไปถามพระบาอัลว่าเขาจะหายมั๊ย แต่ยังไม่ทันได้ถามพระบาอัล..ข้อที่3 บอกว่า พระเจ้าก็ใช้เอลียาห์ให้เผยพระวจนะกับผู้สื่อสารของอาหัสยาห์..ว่า”ในอิสราเอลไม่มีพระเจ้าแล้วหรือ ถึงต้องไปถามพระบาอัล เพราะฉะนั้น อาหัสยาห์จะไม่ได้ลุกจากที่นอนอีกเลย” แปลว่า จะไม่มีทางหายจากอาการป่วย ไม่ต้องไปถามใครทั้งนั้น ตอนนี้พระเจ้าตอบแล้ว..คำไหน คำนั้น พวกผู้สื่อสารเลยเอาถ้อยคำของเอลียาห์ไปทูลก.อาหัสยาห์

ดู2พกษ.1:7-8 เมื่ออาหัสยาห์ได้ยินสิ่งที่ผู้สื่อสารเอามาบอกแล้ว..ก็ทรงถามว่า คนที่เผยพระวจนะนี้ รูปร่างหน้าตายัง พวกเขาก็ตอบพระองค์ว่า.. "ท่านมีขนมากและมีหนังคาดเอวของท่านไว้" พอฟังดูลักษณะ ปุ๊บ!อาหัสยาห์รู้ทันทีว่าเป็น”เอลียาห์” อาหัสยาห์เลยสั่งให้ทหารไปจับตัวเอลียาห์..อันนี้คงเป็นอิทธิพลของพระมารดา (เยเซเบล) พระคำภีร์บันทึกว่าทหารของอาหัสยาห์ชุดแรกไปกันห้าสิบคน ตอนนั้นเอลียาห์อยู่บนภูเขา พวกนี้ก็แสดงอำนาจบาทใหญ่ไม่สนใจจะให้เกียรติ..ทั้งที่เอลียาห์เป็นคนของพระเจ้า ไปถึงก็ตะโกนเรียกให้เอลียาห์ลงมา แต่เอลียาห์ไม่ลง เอลียาห์ว่าไง "ถ้าข้าเป็นคนแห่งพระเจ้า ขอให้ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์เผาผลาญพวกเจ้าทั้งห้าสิบคนเถิด" เอลียาห์อธิฐานต่อพระเจ้า บอกว่าถ้าเขาเป็นคนของพระองค์ ก็ขอพระเจ้าคุ้มครองด้วยการส่งไฟลงมาเผาทหารทั้งห้าสิบคนที่จะมาจับตัวเขา และข้อที่10 บอกว่า “แล้วไฟก็ลงมาจากฟ้าสวรรค์และเผาผลาญทหารทั้งห้าสิบคนนั้น ตายเกลี้ยง” ดูต่อไปว่าอาหัสยาห์จะทำยังไง..

ดู2พกษ.1:13 เด็กๆดูตามในข้อที่11 ก่อนนะคะ หลังจากที่เอลียาห์เสกไฟในนามพระเจ้าให้ตกมาเผาผลาญทหารชุดแรกทั้งห้าสิบคนแล้ว อาหัสยาห์ยังไม่สำนึกนะคะ ข้อที่11 บอกเขาส่งชุดใหม่ไปอีกห้าสิบคน พอชุดที่สองไปถึงก็ทำเหมือนเดิมเลย คือ ตะโกนเรียกเอลียาห์ให้ลงมา.. เอลียาห์ไม่ลง แล้วเอลียาห์ก็ทำอย่างเดิม..เหมือนกัน คือ สั่งไฟให้ตกลงมาเผาทหารชุดที่สองอีกห้าสิบตายเกลี้ยง..รวมเป็นหนึ่งร้อยละ เห็นอย่างงั้นแล้วอาหัสยาห์ถอยมั๊ย..ไม่เลย ข้อที่13 บอก..เขายังส่งชุดที่สามไปอีก..คือ จะจับเอลียาห์ให้ได้..ร้ายจริงๆเหมือนแม่ไม่มีผิด แล้วเด็กๆคิดว่า..ทหารชุดที่สามนี้จะออกอาการยังไง เพราะอีสองชุดแรกที่ส่งไป..ตายเรียบไม่มีเหลือ แต่กษัตริย์สั่งให้ไป..ก็ต้องไป พอไปถึงพวกเขาแทบจะเดินเข่าเข้าไปเลยนะ..เพราะกลัวมาก กลัวเอลียาห์จะใจเร็วสั่งไฟตกจากฟ้ามาเผาพวกเขาอีก ก็เลยอ้อนวอนเอลียาห์ให้ไว้ชีวิต พระเจ้าก็เลยบอกเอลียาห์ว่า “ลงไปเถอะ..ลงไปได้แล้ว รับรองไม่มีใครกล้าทำอะไรเอลียาห์แน่นอน” เอลียาห์ก็เลยลงไปแล้วก็เผยพระวจนะพิพากษาอาหัสยาห์..”ว่า เพราะเจ้าได้ส่งผู้สื่อสารไปยังบาอัลเซบูบพระแห่งเอโครน ทำเหมือนไม่มีพระเจ้าแล้วในอิสราเอลที่จะทูลถาม เพราะฉะนั้นเจ้าจะไม่ได้ลงมาจากที่นอนซึ่งเจ้าได้ขึ้นไปนั้น แต่เจ้าจะต้องตายแน่' แล้วในข้อที่17 อาหัสยาห์ก็สิ้นพระชนม์..สำเร็จตามที่พระเจ้าทรงตรัสไว้ทางเอลียาห์

มาถึงบทที่ 2 ก็จะเป็นเรื่องราวการสืบทอดสิทธิอำนาจของ”เอลียาห์” มาสู่”เอลีชา”

ดู2พกษ.2:1-2 ข้อที่1 บอกว่าเวลาของเอลียาห์กำลังจะหมดลงแล้ว พระเจ้ากำลังจะรับเขาไปแล้ว และในการที่เอลีชาจะได้รับสิทธิอำนาจเป็นสองเท่าต่อจากเอลียาห์นั้น สิ่งนึงที่เขาต้องถือปฏิบัติก็คือ เอลีชาจะต้องอยู่ใกล้ชิดกับเอลียาห์จนถึงวาระสุดท้าย ..ให้ได้ เขาถึงจะมีโอกาสได้รับพระพร ดังนั้น ในข้อที่2 ขณะที่เอลียาห์และเอลีชากำลังเดินทางไปที่กิลกาล เอลียาห์ก็พูดคล้ายๆจะลองใจเอลีชา บอกว่า..ให้คอยอยู่ที่นี่ก่อนนะ เพราะพระเจ้าใช้เขาไปที่เบธเอล แต่เอลีชาตอบว่าไง..ไม่!ไม่มีวัน"พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด เขาจะไม่มีทางทิ้งเอลียาห์ไปไหน" แล้วเอลียาห์ก็ทดสอบเอลีชาอย่างงี้ถึงสามครั้ง..ในข้อ4 กับข้อ6 แต่ปรากฎว่า เอลีชาสอบผ่านตลอด เขาไม่ยอมให้เอลียาห์คลาดสายตาเลย

ดู 2พกษ.2:8-9 ข้อนี้บอกว่า เอลียาห์เอาเสื้อคลุมของเขาม้วนแล้วฟาดลงไปที่น.จอร์แดน น้ำในน.จอร์แดนก็แยกออก เอลียาห์กับเอลีชาก็เดินไปบนดินแห้ง..ข้ามไปทางฝั่งตะวันออกของน.จอร์แดน พอได้เวลาที่พระเจ้าจะมารับแล้ว..เอลียาห์ก็พูดกับเอลีชาว่า “จงขอสิ่งที่อยากให้ข้าพเจ้าทำเพื่อท่านก่อนที่ข้าพเจ้าจะถูกรับไป” เอลีชาบอกว่า “ขอให้ฤทธิ์เดชของท่านอยู่กับข้าพเจ้าตามส่วนสิทธิบุตรหัวปี” ซึ่งก็คือ “สองเท่า” เอลีชาขอฤทธิ์เดชที่พระเจ้าเจิมอยู่เหนือเอลียาห์ให้มาอยู่ที่เขาสองเท่า (โอโห!ไฟแรงมาก) ข้อที่10 เอลียาห์บอกว่า “ท่านขอสิ่งที่ยากนัก..ยากจริงๆ เพราะอย่างเอลียาห์นี้พระเจ้าก็เจิมมากเหลือเกินแล้ว ดูการอัศจรรย์ที่เขาทำแต่ละอย่าง..ไม่มีกี่คนที่จะได้รับการเจิมเหมือนเอลียาห์ แล้วโดยส่วนตัวน้าตุ๊กคิดว่าตำแหน่งหน้าที่อันใหญ่ยิ่ง..ก็มักจะมาพร้อมกับ”ภาระอันยิ่งใหญ่ด้วย”..อวยพรมาก..พระเจ้าก็ใช้มากเป็นเรื่องธรรมดา เอลียาห์ถึงบอกว่าเอลีชาขออะไรที่ยากมากนะ..แต่เอลียาห์ก็โอเค ข้อที่10 เอลียาห์บอกว่า “ถ้าท่านเห็นข้าพเจ้าถูกรับขึ้นไปจากท่าน ท่านก็จะได้อย่างนั้น แต่ถ้าท่านไม่เห็น ก็จะไม่ได้นะ" จากนั้น ข้อ11 บอกว่า “ขณะที่ทั้งสองคนเดินคุยกันอยู่ ก็มีรถเพลิงคันหนึ่งและม้าเพลิงได้แยกทั้งสองคนออกจากกัน แล้วเอลียาห์ก็ได้ขึ้นไปโดยลมหมุนเข้าสวรรค์..ต่อหน้า ต่อตาเอลีชา” หมายความว่า พระเจ้าทรงรับเอลียาห์ไปทั้งที่เขายังไม่ตาย..ยังมีชีวิตอยู่ นี่คือ สิทธิที่พิเศษจริงๆที่พระเจ้าประทานให้ ในประวัติศาสตร์พระคำภีร์มีแค่สองคนเท่านั้นที่ได้ไปสวรรค์โดยไม่ต้องพบกับความตาย คนที่1 คือ “เอโนค”ที่ถูกกล่าวถึงในพระธรรมปฐมกาล แล้วอีกคนก็ ”เอลียาห์” นี่แหละ น่าตื่นเต้นจริงๆ

ดู 2พกษ.2:12-13 สรุปแล้วเอลีชาได้เห็นเอลียาห์ถูกรับขึ้นไปมั๊ย..เห็นกับตาเลย ข้อนี้ บอกว่า เอลีชาได้เห็นและร้องขึ้นว่า"คุณพ่อของข้าพเจ้า คุณพ่อของข้าพเจ้า ผู้เป็นราชรถและพลม้าของอิสราเอล" คือ เขานับถือเอลียาห์เป็นเหมือนพ่อ..ฝ่ายวิญญาณแล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นเอลียาห์ หลังจากที่เอลียาห์ลับตาไปแล้ว เอลีชาก็ฉีกเสื้อตัวเองแล้วก็หยิบเสื้อคลุมของเอลียาห์ขึ้นมา การได้ครอบครองเสื้อคลุมก็เป็นเครื่องหมายของการสืบทอดตำแหน่งหน้าที่ต่อจากเอลียาห์ (เพราะเสื้อคลุมเป็นสัญญลักษณ์ของสิทธิอำนาจ) ข้อที่14 บอกว่า เอลีชาเอาเสื้อคลุมของเอลียาห์ฟาดลงไปที่น.จอร์แดน น้ำก็แยกออกเป็นสองข้าง คือ ตอนนี้เอลีชาทำได้เหมือนเอลียาห์ทุกอย่าง จุดนี้แสดงให้เห็นว่า ”ฤทธิ์อำนาจหรือสิทธิอำนาจของเอลียาห์ตกมาอยู่ที่เอลีชาเรียบร้อยแล้ว” พอเอลีชาเดินข้ามมา พวกผู้เผยพระวจนะที่รออยู่ทางฝั่งเมืองเยรีโคก็มาต้อนรับเอลีชาแล้วทุกคนก็ซบหน้าลงถึงดิน แต่หลังจากนั้น พวกเขาก็พยายามตามหาเอลียาห์ เพราะคงยังสงสัยว่า..เอ๊ะ พระเจ้ารับเอลียาห์ไปจริงๆเหรอ ลึกๆแล้วคือไม่เชื่อนั่นแหละ..ว่าเอลียาห์จะถูกรับไปแบบนี้จริงๆ ทั้งที่เอลีชาบอก”ไม่ต้องไปหาหรอก..ไม่อยู่แล้ว”แต่พวกผู้เผยพระวจนะก็ยังเที่ยวตามหากันอยู่ถึงสามวัน..แต่ก็ไม่เจอ

ดู2พกษ.2:19-20 ในข้อที่19-25 จะเป็นเนื้อหาที่ยืนยันว่าสิทธิอำนาจของเอลียาห์มาอยู่ที่เอลีชาแล้ว ข้อนี้ บันทึกเกี่ยวกับการอัศจรรย์อีกอันที่เอลีชาทำ คือ ที่เมืองนั้นเกิดภาวะน้ำเป็นพิษ คนดื่มเข้าไปแล้วแท้งลูก เอลีชาก็สั่งให้เอาเกลือมาใส่ชามจากนั้นก็เทลงไปที่น้ำ ปรากฎว่าน้ำที่เป็นพิษก็กลายเป็นน้ำดี แล้วในข้อที่23 ก็เป็นเหตุการณ์ตอนที่เอลีชากำลังเดินทางไปเมืองเบธเอล ระหว่างทางก็มีเด็กมาล้อเลียนเขา พูดว่า”อ้ายหัวล้าน อ้ายหัวล้าน” เอลีชาก็เลยแช่งเด็กๆพวกนั้นในนามพระเจ้า จากนั้นก็มีหมีสองตัวออกมาจากป่าฉีกเด็กพวกนั้นตายไป42คน ตรงนี้หลายคนไม่เข้าใจอีกแล้วว่าทำไมต้องขนาดนั้น เพราะฟังๆดูเหมือนเด็กพวกนั้นก็ล้อเล่นหน่อยเดียว แต่นักวิชาการบอกว่า เด็กพวกนี้ไม่ได้แค่ล้อเลียนแต่พวกเขาใช้คำพูดในลัษณะที่ดูหมิ่น เหยียดหยาม..เพราะทุกคนรู้ดีว่าเอลีชาเป็นคนของพระเจ้า เพราะฉะนั้น ลักษณะที่เด็กวัยรุ่นพวกนี้ล้อเลียน จึงเป็นการดูหมิ่นฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่อยู่เหนือเอลีชา แล้วการแตะต้องคนของพระเจ้า ก็เท่ากับแตะต้องพระเจ้าด้วย อีกอย่างเราต้องไม่ลืมว่า”เบธเอล”นี้มันเป็นศูนย์กลางที่อิสราเอลไหว้รูปเคารพ เพราะฉะนั้น การต่อต้านความเชื่อในพระเจ้าก็คงจะเข้มข้นพอสมควร

จากนั้น ในบทที่3 เมื่ออาหัสยาห์สิ้นพระชนม์แล้ว “เยโฮรัม”น้องชายก็ขึ้นครองอิสราเอลแทนเพราะอาหัสยาห์ครองราชย์ได้แค่ 2 ปียังไม่ทันมีลูก..ก็ตาย

ดู 2 พกษ.3:4-6/7 พระคำภีร์ระบุว่าก.เยโฮรัมนั้นเป็นคนอธรรม ข้อที่2 บอกว่า “พระองค์ทรงกระทำสิ่งที่ชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ แต่ไม่เหมือนราชบิดาและราชมารดาของพระองค์” คือ ชั่วเหมือนกันแต่คนละแบบ..อาหับกับเยเซเบลออกไปทางขับเคลื่อนการไหว้พระบาอัลแบบสุดฤทธิ์ ส่วนเยโฮรัมเนี่ย..เขาทำลายพวกเสาศักดิ์สิทธิ์ของพระบาอัลทิ้งแต่ยังเกาะติดกับการไหว้รูปวัวทองคำที่เยโรโบอัมเริ่มไว้

ข้อที่4 บอกว่า กษัตริย์โมอับเกิดแข็งข้อกับอิสราเอล คือ ในสมัยของอาหับ..โมอับเป็นเมืองขึ้นของอิสราเอล แต่พออาหับตายไปโมอับก็คิดจะกบฎ..ไม่ส่งเครื่องบรรณาการให้ เยโฮรัมก็เลยจะยกไปรบกับโมอับ ข้อที่7 บอกว่า พระองค์ส่งสารไปถึงเยโฮชาฟัทกษัตริย์ยูดาห์..ว่าไร ชวนให้ไปรบด้วยกัน..อีกแล้ว เยโฮชาฟัทก็ไม่เข็ดนะ คราวก่อนโดนอาหับหลอกไปถูกยำทีละ..ถ้าไม่โวยวายขึ้นมาเยโฮชาฟัทคงตายแทนอาหับไปแล้ว มาคราวนี้ ลูกของอาหับชวน..ก็ไปกะเขาอีก เยโฮชาฟัทตอบรับเหมือนเดิมเลย ”เราเป็นเหมือนที่ท่านเป็น..คนของเราก็เหมือนคนของท่าน..ม้าของเราก็เป็นม้าของท่าน..ว่าไงว่าตามกัน”..ว่าแล้วอิสราเอล..ยูดาห์พร้อมทั้งเอโดมก็รวมกำลังกัน..ยกไปรบกับโมอับ

ดู 2พกษ.3:9-10 เมื่อพร้อมใจกันจะไปรบกับโมอับ เยโฮชาฟัทก็ถามเยโฮรัม..ว่าจะไปทางไหน เยโฮรัมบอกว่า..ให้อ้อมลงใต้ไปทางเอโดม ซึ่งปกติแล้วเวลาที่อิสราเอลจะยกไปรบกับโมอับ..เขาจะข้ามน.จอร์แดนไปเลย..คือไปตรงๆ แต่ตอนนี้โมอับก็มีการป้องกันอย่างดี..มีการสร้างป้อมค่ายไว้อย่างแข็งแรง ถ้าอิสราเอลยกไปตีทางเดิม..ก็เจาะยาก เยโฮรัมเลยให้เดินอ้อมถิ่นทุรกันดารกะว่าจะไปตีตลบหลัง แต่ระยะทางค่อนข้างไกลแล้วก็แห้งแล้งมากเพราะเป็นถิ่นทุรกันดาร พอเดินไปนานๆก็เกิดปัญหา..เพราะหาน้ำให้ทหารดื่มไม่ได้ กองทัพใหญ่คนยิ่งเยอะก็ยิ่งลำบาก ลักษณะที่ทหารอิสราเอลเผชิญอยู่ตอนนี้ก็คล้ายๆกับตอนที่เยอรมันยกไปตีรัสเซียสมัยสงครามโลกครั้งที่2 ฮิตเลอร์มั่นใจมากว่าตัวเองต้องชนะ เพราะตีได้ไปเกือบครึ่งโลกแล้ว.. แล้วจริงๆตอนนั้นรัสเชียสู้ก็ไม่ได้หรอกแต่เขาฉลาดล่อให้เยอรมันบุกเข้าไปๆจนถึงมอสโค ดึงเวลาให้พอดีกับช่วงฤดูหนาวแล้วเสบียงอะไรก็ส่งไม่ถึง สุดท้ายทหารเยอรมันทนความหนาวไม่ไหว..อุณหภูมิที่มอสโคประมาณ -30 องศา แต่พวกรัสเซียสบายมากเพราะเขาชินกับอากาศบ้านเขา เยอรมันก็เลยแพ้

คล้ายๆกับกองทัพอิสราเอลตอนนี้ที่กำลังตกที่นั่งลำบาก อุตส่าห์รวมกองทัพมาถึงสามประเทศ..สุดท้าย จะต้องมาตายในถิ่นทุรกันดารรึเปล่าก็ไม่รู้ เพราะถ้าโมอับรู้แกวบุกมาตอนนี้..ตายแน่เพราะทหารอิสราเอลกำลังอ่อนกำลัง

ดู 2พกษ.3:11-12 ในที่สุดเยโฮชาฟัทก็เลยถามขึ้นมา..ว่า”ที่นี่ไม่มีผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าให้เราทูลถามบ้างเลยหรือ..” ทหารของเยโฮรัมก็บอกมีคนนึงชื่อ”เอลีชา” คนนี้เคยเป็นผู้ช่วยหรือลูกศิษย์ของเอลียาห์ พอได้ยินว่าเป็นลูกศิษย์ของเอลียาห์เยโฮชาฟัทมั่นใจทันทีว่าคนนี้คือผู้เผยพระวจนะแท้ของพระเจ้า กษัตริย์ทั้งสามองค์ก็เลยไปหาเอลีชา ข้อที่13 บอกว่า..พอเอลีชาเห็นหน้า ”เยโฮรัม” ลูกชายอาหับกับเยเซเบล ปุ๊บ! เขาว่าไง.."ข้าพระองค์มีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกับพระองค์ เสด็จไปหาผู้พยากรณ์ของเสด็จพ่อและผู้พยากรณ์ของเสด็จแม่ของพระองค์เถิด" ประมาณว่า นี่! เรารู้จักกันเหรอ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันนี่ ไปหาผู้พยากรณ์ของพระบาอัลดีกว่ามั้ง คือ..เอลีชาประชดอ่ะ..ถอดแบบเอลียาห์มาเป๊ะเลย!สมเป็นลูกศิษย์กับอาจารย์กันจริงๆ (เลยทำให้น้าตุ๊กอดคิดไม่ได้..ว่า..อีกหน่อยพวกเธอจะนิสัยยังไงนะ555 เพราะนี่น้าตุ๊กก็สอนมาสามปีกว่าละ คุณพ่อคุณแม่คงต้องทำใจเนอะ) ส่วน..เยโฮรัมพอได้ยินเอลีชาพูดอย่างงั้นก็ตอบว่า..”หามิได้ ด้วยพระเยโฮวาห์ทรงเป็นผู้เรียกกษัตริย์ทั้งสามนี้มาเพื่อมอบไว้ในมือของโมอับ” เยโฮรัมตอบเอลีชาประมาณว่า...”อย่าพูดอย่างงั้นเลย ก็เห็นอยู่..ว่าตอนนี้ พวกเขาอยู่ในพระหัตถ์พระเจ้า จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด..ถึงได้บากหน้ามาหาเอลีชาอยู่นี่ไง” คือ ตอนนี้เยโฮรัมก็เหมือนจะยอมจำนนแล้วก็เรียกหาพระเจ้าเหมือนกัน..

ดู 2พกษ.3:14-15 ขนาดเยโฮรัมพูดง้องอนซะขนาดนั้น เอลีชายังบอกว่า “พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าข้าพระองค์มิได้เคารพคารวะต่อพระพักตร์เยโฮชาฟัทกษัตริย์แห่งยูดาห์แล้ว ข้าพระองค์จะไม่มองพระพักตร์พระองค์หรือดูแลพระองค์เลย” คือ เอลีชาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับกษัตริย์อิสราเอลเลยเพราะพวกเขากราบไหว้พระบาอัล นี่ถ้าไม่เห็นแก่”เยโฮชาฟัท” นะ เอลีชาจะไม่สนใจพวกเขาเลย.. เยโฮรัมจะเป็นตายร้ายดีก็ไม่เกี่ยวกะเขา แต่..เพื่อเห็นแก่เยโฮชาฟัทที่รักพระเจ้า..เอลีชาก็เลยจะช่วย ข้อที่15 ดูดีๆว่า..เอลีชาเรียกหาอะไร เอลีชาบอก “ขอทรงนำผู้เล่นเครื่องสายมาให้ข้าพระองค์สักคนหนึ่ง" เอลีชาเรียกหาคนเล่นดนตรีถวายพระเจ้า “..และต่อมาเมื่อผู้เล่นเครื่องสายบรรเลงแล้ว พระหัตถ์ของพระเยโฮวาห์ก็มาเหนือท่าน” พอเล่นดนตรีถวาย..พระเจ้าก็ส่งการเจิมมาเหนือเอลีชา พระคำภีร์ตอกย้ำกับเราอีกครั้ง..ว่าพระเจ้าจะส่งการเจิมลงมา..เมื่อเราถวายนมัสการพระองค์ด้วยดนตรีและเสียงเพลง

ดู 2พกษ.3:16-17 พระเจ้าตรัสผ่านเอลีชา”ให้พวกเขาทำหุบเขานี้ให้เป็นสระทั่วไปหมด” คือ สั่งให้ขุดแอ่งน้ำไว้จนทั่วทั้งหุบเขา ขุดไว้แห้งๆแบบนั้นแหละ ข้อที่17 เอลีชาบอกว่า “พวกท่านจะไม่ได้เห็นลมหรือฝนเลย แต่เดี๋ยวจะมีน้ำอยู่เต็มในแอ่งที่พวกเขาขุดไว้” อันนี้ คือ การอัศจรรย์จากพระเจ้า ถึงฝนไม่ตกก็ทำให้มีน้ำได้ แล้วก็มีมากพอที่จะเลี้ยงทั้งคนและฝูงสัตว์ในกองทัพอิสราเอลทั้งหมด (เพราะฉะนั้น ถึงน้ำจะมากขนาดไหน พระเจ้าก็ทรงบันดาลให้มันสลายไปได้ ถ้าเป็นน้ำพระทัยพระองค์) ข้อที่18 บอกว่า”เรื่องอย่างนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพระเจ้า เพราะไม่ใช่แค่อิสราเอลจะมีน้ำกิน แต่พระเจ้าจะทรงบันดาลให้อิสราเอลชนะโมอับด้วย..อิสราเอลจะโจมตีเมืองที่มีป้อมและเมืองเอกทุกเมือง และจะโค่นต้นไม้ลงทุกต้น และจะจุกน้ำพุทุกแห่งเสีย และทำไร่นาที่ดีทุกแปลงให้เสียด้วยหิน สรุปก็คือ โมอับจะถูกอิสราเอลทำลายพินาศย่อยยับ..จนไม่มีอะไรเหลือเลย แล้วข้อที่ 20 ก็บอกว่า.. ”และอยู่มาพอรุ่งเช้าประมาณเวลาถวายเครื่องธัญญบูชา ดูเถิด มีน้ำมาจากทางเมืองเอโดม จนแผ่นดินมีน้ำเต็มหมด” ประมาณบ่ายสามโมงของอีกวันน้ำก็ไหลมาจนเต็มแอ่งที่พวกเขาขุดไว้ ไม่รู้มาจากไหน..พระคำภีร์บอกน้ำไหลมาจากทางเอโดม..ที่เมื่อวานเห็นอยู่..ว่ามันยังแล้งอยู่เลย มาวันนี้น้ำมาจากไหน..ไหลมาได้ไงก็ไม่รู้..เพราะฝนก็ไม่ได้ตก..แม้แต่ลมก็ไม่มี

ดู 2พกษ.3:21-22 ปรากฎว่า น้ำที่ไหลมาจนเต็มบ่อที่พวกอิสราเอลขุดไว้เนี่ย..ตอนเช้าพอดวงอาทิตย์ขึ้น..พวกโมอับมองมาก็เห็นแสงสะท้อนเป็นสีแดง..เลยนึกว่า”เลือด” เขาไม่คิดว่าเป็นน้ำหรอกเพราะตอนนี้มันแล้งมาก..ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้จะมีน้ำได้ไง (เผลอๆโมอับเองก็กำลังแย่เพราะภัยแล้งเหมือนกันแต่ว่าอยู่ในเมืองไง ก็เลยไม่ลำบากเท่าอิสราเอลที่อยู่ในถิ่นทุรกันดาร) พอเห็นสีแดงนองเต็มทั่วหุบเขา..พวกโมอับก็คิดว่ากษัตริย์ทั้งสามองค์คงจะรบกันเองจนเลือดนองไปหมด แล้วเลือดเยอะขนาดนี้..น่าจะตายกันเกือบหมดกองแล้วมั้ง ก็เลยฉวยโอกาสจะเข้าไปริบของในกองทัพอิสราเอล แต่พอเข้าไปจริงแล้ว..กลับถูกทหารอิสราเอลไล่ฆ่าจนต้องหนีไม่เป็นท่า เพราะตอนที่รุกเข้ามาพวกโมอับไม่ได้จัดระเบียบกองทัพอย่างที่ควรทำ คือ เข้าไปแบบกระจัดกระจายก็เลยสู้ทหารอิสราเอลไม่ได้ จากนั้น อิสราเอลก็ไล่ตามโมอับเข้าไปในเมืองแล้วก็ทำลายบ้านเมืองของโมอับจนพินาศยับเยิน..สำเร็จตามพระคำของพระเจ้า

หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้านะคะ ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

เฉลยแบบทดสอบ หนังสือ 1พงศ์กษัตริย์ อาทิตย์ที่18:9:2011

1.ในสมัยที่แตกออกเป็นสองอาณาจักร ข้อใดกล่าวถูกต้องเกี่ยวกับอาณาจักรอิสราเอลฝ่ายเหนือและอาณาจักรยูดาห์

ตอบ ข.ยูดาห์มีกษัตริย์ที่ชอบธรรมอยู่บ้างแต่อิสราเอลไม่มีกษัตริย์ที่ชอบธรรมเลย ถึงแม้บางครั้งเราจะเห็นว่า..เมื่ออิสราเอลถูกพิพากษา เค้าก็เหมือนจะมีท่าทีสำนึกผิดเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีใครเลย..ที่จะกลับใจใหม่จริงๆ..ไม่มีกษัตริย์องค์ไหนเลยของอิสราเอลที่จะละทิ้งพระบาอัล..แล้วนำให้คนกลับมาหาพระเจ้า ตรงนี้ เราเห็นอะไร..พระเจ้าบอกอะไรเราในจุดนี้ ถึงจะเป็นประชากรที่เลือกสรร แต่ถ้ากบฎแล้วไปมีพระอื่นพระเจ้าก็ไม่เอาไว้..อิสราเอลฝ่ายเหนือเลยต้องล่มสลายไปในที่สุด ถึงได้ชื่อว่าเป็นคริสเตียน แต่ถ้าเราไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้า..เราก็จะไม่ได้รับความรอด จำไว้ว่า..สำหรับพระเจ้าแล้ว พระบัญญัติที่สำคัญสุด คือ รักพระเจ้าสิ้นสุดจิตใจ”

2.บุรุษผู้เข้าถึงพระทัยและกระทำตามน้ำพระทัยพระเจ้ามากที่สุด [The man after God’s own heart] (ตามความหมายของนักวิชาการ)หมายถึงใคร

ตอบ ก.ดาวิด

3.จาก 1พกษ.3 เมื่อพระเจ้าให้ขอ..ซาโลมอนขอสิ่งใด

ก.ขอสติปัญญา ซาโลมอนไม่ได้ขออาณาจักรที่รุ่งเรื่อง เงินทองหรือเกียรติยศอะไรทั้งสิ้น แล้วจริงๆ ซาโลมอนก็ไม่ได้ขอสร้างนิเวศน์ด้วย ถ้าเราเรียนอย่างตั้งใจ..เราจะจำได้..ว่าคนที่ขอสร้างคือ “ดาวิด” แต่พระเจ้าไม่อนุญาต ไม่ใช่เพราะการสร้างวิหารเป็นความบาป..แต่พระเจ้ารู้ว่าดาวิดอยากสร้างเพราะประมาทพลับพลา..ว่ามันดูกระจอก พระองค์เลยไม่อนุญาตให้ดาวิดทำ แต่เพื่อให้รู้ว่าการสร้างนิเวศน์นั้นไม่ใช่ความผิด พระเจ้าจึงบัญชาให้ซาโลมอนทำ..ตั้งแต่ตอนที่ซาโลมอนยังไม่เกิดด้วยซ้ำไป

4.เมื่อซาโลมอนขอสติปัญญา แล้วพระเจ้าให้อะไร

ค.สติปัญญา ความมั่งคั่งและเกียรติยศ ขอถูกใจ..แถมให้ครบเลย

5“..และเมื่อเขาร้องขึ้น พร้อมกับแตรและฉาบกับเครื่องดนตรีอย่างอื่นในการถวายสรรเสริญแด่พระเจ้าว่า..เพราะพระองค์ประเสริฐ เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์ พระนิเวศน์ของพระเจ้าก็มีเมฆเต็มไปหมด เพราะพระสิริของพระเจ้านั้นเต็มพระนิเวศน์” พระคำภีร์ข้อนี้สำแดงให้เราเห็นถึงความจริงในเรื่องใด

ค.พระเจ้าจะส่งการเจิมลงมาเมื่อเรานมัสการพระองค์ด้วยเสียงเพลงและเครื่องดนตรี

พระคำภีร์หลายบท..หลายตอนบอกให้เรารู้ว่า “ดนตรีกับเสียงเพลงนั้น มีส่วนเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของมนุษย์จริงๆ” ทั้งด้านบวกแล้วก็ด้านลบด้วยนะ อย่างเสียงเพลงที่ไพเราะอ่อนหวานก็สามารถกล่อมเกลาจรรโลงหัวใจให้มีความสุขได้..บางท่วงทำนองก็สามารถกระตุ้นเร้าให้เราเกิดความคิดสร้างสรรค์ แเละเช่นกัน..ที่เพลงบางประเภทก็อาจไปปลุกด้านมืดในตัวมนุษย์ได้อย่างไม่ต้องสงสัย แล้ววิทยาการและเทคโนโลยีสมัยนี้ก็ยังยืนยันความจริงเรื่องนี้ให้เราเห็นชัดขึ้นทุกวันๆ อันแรกเลย คือ การร้องเพลงนมัสการของพวกเรานี่แหละ..ที่ถูกพิสูจน์แล้วว่ามีประโยชน์ต่อสุภาพและสมองของมนุษย์อย่างอัศจรรย์ ไม่กี่ปีมานี้ทางการแพทย์ก็เริ่มเอาดนตรีเข้ามามีบทบาทในการช่วยบำบัดรักษาโรคบางอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โรคที่เกี่ยวข้องกับจิตประสาท นอกจากนี้ ก็ยังมีงานวิจัยที่สนับสนุนให้เด็กในครรภ์ฟังเพลงตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่ เพื่อไร..เด็กออกมาแล้วจะฉลาด..อารมณ์ดี อะไรต่างๆเหล่านี้ที่มนุษย์ค้นพบ..ก็สนับสนุนถ้อยคำในพระคำภีร์ทั้งสิ้น ค้นพบอะไรมาก็เข้าทางพระเจ้าหมดเลย เพราะไร พระองค์คือผู้วางรากฐานทุกอย่างเอาไว้ตั้งแต่แรก ดังนั้น อะไรที่กำหนดไว้..จะต้องเป็นความจริงที่คงอยู่นิรันดร์

ข้อ ก.บอกแตร ฉาบเป็นสิ่งสำคัญในการนมัสการ..ไม่เกี่ยว เครื่องดนตรีอะไรก็ได้..ไม่มีอะไรสำคัญกว่าอะไร

ข้อ ข.บอก พระเจ้าจะทรงมีความรักมั่นคงต่อผู้ที่เล่นดนตรีถวาย อันนี้..ก็ไม่ใช่เลย พระเจ้าจะทรงมีความรักมั่นคงกับใคร..ถ้านึกไม่ออกเพลงนมัสการจะเป็นคำตอบเร่งด่วนของเราได้เสมอ..เพลงที่ชื่อได้ยินเสียงของพระเจ้า มีท่อนนึงที่ร้องว่า “พระองค์สัญญาแน่นอน..กับผู้จงรักภักดี สัญญาทุกข้อเกิดผลถ้วนถี่..กับผู้ทำและเชื่อฟัง” เพราะฉะนั้น พระเจ้าจะทรงมีความรักมั่นคงต่อผู้ที่เชื่อฟังและร้อนรนที่จะกระทำตามพระบัญญัติของพระองค์

6.จาก1พกษ.9:1-9 เมื่อซาโลมอนมอบถวายพระนิเวศน์แด่พระเจ้า พระองค์ทรงตรัสตอบเขา..ใจความว่าอะไร

ค.พระนิเวศน์ที่ซาโลมอนสร้างถวายไม่ได้มีค่ามากกว่า”ความเชื่อฟัง” ของเรา ถ้าเราไม่เชื่อฟัง..พระเจ้าจะทรงตีสอนเราและกระทำให้นิเวศน์นั้นเป็นแค่กองปรักหักพัง “นี่คือ..ใจความที่สำคัญที่สุดในการที่พระเจ้าตรัสกับซาโลมอนในวันนั้น” ..จะถวายอะไร..พระเจ้าก็รับ อยากร้อนรนรับใช้หรือมีภาระใจในพันธกิจขนาดไหน..ก็โอเค แต่!พระเจ้าไม่เคยเห็นอะไรสำคัญกว่าความเชื่อฟังของเรา อันนี้ต้องจำให้ขึ้นใจ เพราะฉะนั้น มันก็เป็นการดีที่เราจะมาร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าที่โบสถ์ทุกเช้าวันอาทิตย์ ถวายสิบลดอย่างเคร่งครัด ช่วยงานพันธกิจอย่างสม่ำเสมอ แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือ เราต้องรักพระเจ้าสิ้นสุดจิตใจแล้วก็รักซึ่งกันและกัน ข้อ ก. กับ ข.จึงไม่ใช่คำตอบ เพราะพระเจ้าไม่เคยสัญญา..ว่าจะรักษานิเวศน์หรือวิหารที่เป็นสิ่งปลูกสร้างให้คงอยู่ตลอดไป และพระองค์ก็ไม่เคยให้ความสำคัญกับโบสถ์ที่หรูหรา..สวยงาม แต่ร่างกายและการดำเนินชีวิตตามคำสอนของพระเจ้าต่างหาก..ที่จะเป็นวิหารที่พระองค์พอพระทัย ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างที่ทำด้วย อิฐ หิน ปูน ทราย

7.จากบริบทเดียวกับข้อ6 ถามว่าข้อใดกล่าวถูกต้อง

แน่นอน คำตอบคือ ก. พระเจ้าไม่ทรงโปรดสิ่งใดมากกว่าความเชื่อฟังของเรา ถ้าไม่เชื่อฟัง..หรือไม่มีความเชื่อ..ไม่เชื่อพระเยซูคริสต์ ก็ไม่มีอะไรลบล้างความบาปได้ ส่วนข้อค.บอกการสร้างพระนิเวศน์ถวายแด่พระเจ้า เป็นสิ่งที่พระเจ้าไม่พอพระทัย..ไม่เกี่ยว บอกแล้วว่าอยากถวายอะไรก็ไม่ผิดแต่ทุกอย่างสำคัญรองจากความเชื่อฟังทั้งสิ้น

8.ก็ยังถามย้ำเรื่องเดียวกัน ข้อใดคือเครื่องบูชาที่พระเจ้าพอพระทัยที่สุด

ข.ความเชื่อฟัง

9.ข้อใดไม่ถือว่าเป็นความผิดพลาดหรือจุดอ่อนของซาโลมอน

ข.พระราชาซาโลมอนสร้างพระนิเวศน์ถวายแด่พระเจ้า ข้อนี้..อาจจะเป็นจุดอ่อนของดาวิด แต่ไม่ใช่จุดอ่อนของซาโลมอน..เขาทำตามสั่ง จุดอ่อนของซาโลมอนคือข้อ ก.กับ ค. การรับหญิงต่างชาติมาเป็นภรรยา..แถมหลายคนอีกต่างหาก กับการสะสมรถรบ..พลม้า เป็นเรื่องที่พระเจ้าสั่งห้ามแล้วก็มีบันทึกไว้ในพระบัญญัติด้วย

10.จาก 1พกษ.11:1-8 เด็กๆคิดว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ซาโลมอนทำบาป

คำตอบคือ ทั้งการที่เขาไปแต่งงานกับคนที่ไม่เชื่อพระเจ้า บวกกับที่ซาโลมอนประมาท..ยอมออมชอมให้ความบาปวันละนิด..วันละหน่อยต่อยอดไปเรื่อยๆ จนในที่สุดบั้นปลายชีวิตซาโลมอนก็ทำบาปต่อพระเจ้า

11.เมื่อถูกพระเจ้าพิพากษา..ซาโลมอนมีท่าทีอย่างไร

ก.ทั้งไม่กลับใจแล้วยังหาทางฆ่าเยโรโบอัมอีกด้วย ไม่มีพระคำภีร์ตอนไหนบันทึกว่าซาโลมอนสำนึกผิดหรือกลับใจใหม่..เหมือนดาวิด..ไม่มี

12.เราได้เรียนรู้สิ่งใดในการที่ดาวิดกับซาโลมอน..เป็นพ่อลูกกัน

ค.ทั้งความชอบธรรมและไม่ชอบธรรม..ไม่สามารถสืบทอดกันทางสายเลือด พระคำภีร์หลายบทหลายตอนสำแดงความจริงในเรื่องนี้ชัดเจนมาก อย่างซาอูล เป็นไง..เป็นคนที่แย่มากแต่โยนาธานลูกเขา..กลับมีความเชื่อและแสวงหาพระเจ้าตลอดเวลา แล้วที่พ่อดีลูกไม่ดีก็อย่างเช่น..ซามูเอล ที่รักพระเจ้าจนวันตายแต่พระคำภีร์ก็บันทึกว่าลูกเขาก็ไม่ได้ชอบธรรมเหมือนพ่อ จนคนอิสราเอลเอาเรื่องนี้ไปเป็นข้ออ้างในการร้องขอกษัตริญ์ เพราะฉะนั้น ความรอดหรือความชอบธรรมไม่ใช่มรดกทางสายเลือด พ่อแม่รอด..ลูกไม่รอด..ก็มี หรือพ่อแม่ไม่มีความเชื่อแต่ลูกกลับมาเชื่อพระเจ้าก็เยอะแยะ เพราะฉะนั้น ตัวใคร..ตัวมัน พ่อแม่ครูอาจารย์ทำได้แค่โน้มนำ แต่จะรอดหรือไม่รอด สุดท้ายทุกคนต้องไขว่คว้าและรักษาไว้ด้วยตัวเอง.

13.ข้อใดคือสาเหตุที่ทำให้อิสราเอลสิบเผ่าแยกตัวออกจาอาณาจักรยูดาห์และเจิมตั้งเยโรโบอัมขึ้นเป็นกษัตริย์ของอิสราเอล

ค.เรโหโบอัมเชื่อที่ปรึกษาที่เป็นคนรุ่นเดียวกัน..ไม่ยอมลดหย่อนภาษีให้กับคนอิสราเอล ไม่ใช่เพราะเรโหโบอัมไม่น่าเชื่อถือ แล้วตอนแรกเยโรโบอัมก็ไม่ได้คิดจะกบฎด้วย..เขาหนีจากซาโลมอนไปอยู่ที่อียิปต์แล้ว แต่พอเรโหโบอัมปฎิเสธไม่ยอมลดภาษีให้ประชาชน อิสราเอลสิบเผ่าทางเหนือก็ไปตามเขากลับมา..เป็นผู้นำ

14.จากเรื่องเดียวกันนี้ใน 1พกษ.12:1-15 แสดงให้เราเห็นถึงอิทธิพลของสิ่งใด

ก.อิทธิพลของที่ปรึกษา..เต็มๆเลย เพราะเพิ่งอยู่ในช่วงเปลี่ยนรัชกาลใหม่ๆ เยโรโบอัมและเรโหโบอัมยังไม่ได้มีอิทธิพลอะไรเป็นพิเศษ คนอิสราเอลกำลังอยู่ในช่วงรอดูการตัดสินใจของเรโหโบอัม เพราะฉะนั้น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา ซึ่งบริบทนี้มีผลมาจาก..ที่ปรึกษาเป๋นสำคัญ

15.อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เยโรโบอัมสร้างรูปวัวทองคำขึ้นมา ให้คนอิสราเอลนมัสการแทนพระเจ้า

ค.เพราะเยโรโบอัมกลัวว่า คนอิสราเอลจะกลับใจไปเข้าข้างยูดาห์ ถ้ายังปล่อยพวกเขาให้กลับไปนมัสการพระเจ้าที่เยรูซาเล็ม เยโรโบอัมลืมหมด..ว่าที่เขาได้มาเป็นกษัตริย์ของอิสราเอลเนี้ย..ก็เพราะพระเจ้า เพราะฉะนั้น ราชวงศ์ของเขาจะอยู่หรือจะไปก็ขึ้นอยู่กับ..พระเจ้าเหมือนกัน ไม่ได้เกี่ยวกับสติปัญญาหรือเรี่ยวแรงกำลังของเยโรโบอัม ถ้าพระเจ้าจะรักษาไว้ก็ไม่มีทางที่ใครจะทำลายได้ แต่พอได้เป็นกษัตริย์ปุ๊บ..ก็มองไม่เห็นพระเจ้า อำนาจบารมีมันท่วมท้นจนคิดว่าตัวเอง..แน่! สุดท้าย ก็ทำบาปต่อพระเจ้า..สร้างรูปวัวทองคำขึ้นมาให้คนอิสราเอลกราบไหว้ จะได้ไม่ต้องกลับไปเยรูซาเล็ม เรื่องทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพียงเพราะเยโรโบอัมยึดติดในอำนาจ..ทำใจไม่ได้ถ้าจะต้องสูญเสียการเป็นกษัตริย์ จุดนั้น คนเราจึงมักเลือกที่จะพึ่งพาสติปัญญาของตัวเอง แทนที่จะพึ่งพระเจ้า แล้วสติปัญญาของเยโรโบอัมก็คิดได้แค่นั้น

16.เหตุใดพระเจ้าจึงตีสอนคนอิสราเอลด้วยภัยแล้ง

ข.เพราะอิสราเอลเชื่อว่าพระบาอัลเป็นผู้ควบคุมฝน

17.เราได้ข้อคิดอะไร ในการที่หญิงม่ายยอมแบ่งอาหารที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดให้แก่เอลียาห์

คำตอบ คือ ก.คริสเตียนจะถวายเกียรติและวางใจพระเจ้าในทุกสถานการณ์

ข.บอก คริสเตียนจะแบ่งปันในเวลาที่เหมาะสม..จริงๆแล้วคริสเตียนถูกสอนให้รู้จักให้ออกไปตลอดเวลา..แม้ในเวลาที่ยากลำบาก พระเจ้าไม่ได้สอนให้เราคิดเยอะ เวลาที่จะแบ่งปัน..ไม่ต้องคิดเยอะ..ถ้าให้แล้วไม่เดือดร้อน..ให้ไปเลย

ค. บอก คริสเตียนต้องเป็นตัวของตัวเองเสมอ อันนี้ ค่อนข้างสวนทางกับทางของพระเจ้าเลย เพราะเมื่อเราเชื่อพระเจ้า สิ่งนึงที่เกิดขึ้นกับชีวิตเราก็คือ เราจะมีอีโก้น้อยลง ความยึดมั่นถือมั่นและตัวตนของเราจะค่อยๆหายไป ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา เหมือนว่า เมื่อเรารักใครซักคนมากๆ เราก็พร้อมที่จะเชื่อฟังและเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนๆนั้น ฝ่ายวิญญาณของคริสเตียนจึงค่อยๆเปลี่ยนไป..โดยที่เราไม่รู้ตัว เพราะเรารักและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อ"พระเยซูคริสต์"

18.จาก 1พกษ.17:13-16 ข้อใดกล่าวถูกต้อง

คำตอบคือ ข.พระเจ้าคิดไม่เหมือนมนุษย์ แล้วทางของพระองค์ก็ไม่เหมือนทางของโลก มีบางคนตอบ ก.บางครั้งเราต้องใช้สติปัญญาของเราในการทำตามพระบัญชาของพระเจ้า พระบัญชาของพระเจ้าที่เป็นสากลในที่นี้น้าตุ๊กหมายถึง”พระคำภีร์” อันนี้ เราต้องใช้สติปัญญาของเรามาพรูฟพระคำภีร์มั๊ย..ไม่ต้อง ถ้าต้องพรูฟหรือเอาสติปัญญาของเรามาวินิจฉัยพระคำภีร์ แปลว่าเราแน่กว่าพระเจ้า เพราะพระคำภีร์ทุกบททุกตอนทุกตัวอักษรนั้นได้รับการดลใจจากพระเจ้า ส่วน ค.บอกว่า ทางของพระเจ้าต้องสอดคล้องกับความคิดของเราเสมอ อันนี้ก็ไม่ใช่ เพราะฟ้าสวรรค์สูงกว่าแผ่นดินโลกฉันใด สติปัญญาหรือหนทางของพระเจ้าก็สูงกว่าเราฉันนั้น เพราะฉะนั้น ถ้าพระเจ้าสั่งไว้..ทำเลย แม้ว่าคำสั่งของพระเจ้าจะไม่สอดคล้องกับความคิดเรา

19.ใครคือสาเหตุในการที่พระเจ้าต้องพิพากษาภัยแล้งต่ออิสราเอล

ข.อาหับ อาหับคนเดียว ไม่เกียวกับเอลียาห์เลย เอลียาห์แค่มาประกาศภัยแล้งตามพระบัญชาของพระเจ้า ผู้รับใช้หรือผู้ที่พระเจ้าทรงเจิมไว้เป็นแค่สื่อหรือภาชนะที่นำน้ำพระทัยพระเจ้ามาสำแดงแก่เรา แน่นอน..คนเหล่านี้มีเกียรติเพราะเขาเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงเจิมไว้ ดังนั้นเราต้องให้เกียรติผู้รับใช้อย่างสูง แต่คริสเตียนต้องไม่เผลอยึดติดหรือโฟกัสที่ผู้รับใช้มากจนเกินไป จริงอยู่ที่พระเจ้าใช้มนุษย์ตามบุคลิกของพวกเขา บางครั้งเราเลยรู้สึกถูกใจผู้รับใช้บางคนเป็นพิเศษ เพราะอาจจะถูกจริตกัน แต่ถ้าถึงขนาดที่ว่า..ถ้าไม่ใช่อาจารย์คนนี้เทศน์แล้ว..ชั้นก็ไม่อยากฟัง..รู้สึกไม่ค่อยศรัทธา อย่างงี้ไม่ใช่แล้ว อันนี้ออกอาการยึดติดกับตัวบุคคลแล้ว ถ้อยคำของเอลียาห์ศักดิ์สิทธ์ก็จริง..เขาเผยพระวจนะอะไรสิ่งนั้นก็เกิดขึ้นทุกที แต่เราต้องไม่ลืมว่า..เอลียาห์เป็นแค่ภาชนะหรือสื่อ ส่วนผู้ที่ควบคุมและกระทำการทุกอย่าง คือ “พระเจ้า”

20.ทำไมเอลียาห์จึงสามารถไปท้าทายพระบาอัลและปุโรหิตของพระเหล่านั้นได้..อย่างแข็งกร้าว

ข้อนี้ ต้องคิดให้ดีๆ เพราะทั้งสามข้อเป็นคุณสมบัติของเอลียาห์ทั้งหมดเลย แต่ที่น้าตุ๊กเน้น คือ เอลียาห์ทำการนี้แบบ”ท้าทาย” เพราะฉะนั้น คำตอบที่ถูก คือ ข้อ ค.เพราะเอลียาห์ทำตามพระบัญชาของพระเจ้า ถ้าไม่ได้สั่ง..ห้ามทำเหมือนเอลียาห์ อย่าไปท้าทายพระอื่นหรือไปกล่าวโทษความเชื่อของคนอื่น..ก็ไม่ได้ เพราะงั้น ถึงจะเป็นคนของพระเจ้า เป็นผู้รับใช้ หรือมีสิทธิอำนาจเป็นผู้ที่พระเจ้าทรงเจิมไว้..ก็ไปท้าทายหรือกล่าวโทษคนอื่นไม่ได้..ถ้า!พระเจ้าไม่ได้สั่ง แต่พระคำภีร์บริบทนี้ชี้ชัดให้เราเห็น..ว่าที่เอลียาห์ท้าทายก็เพราะพระเจ้าอนุญาตให้เขาทำ

21.ชัยชนะในสงครามของ”ทั้งอิสราเอลและยูดาห์”ตลอดประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาขึ้นอยู่กับสิ่งใด

ตอบ ก.ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างคนอิสราเอลกับพระเจ้า ข้อนี้ ไม่น่าจะตอบผิดกันนะเพราะที่เรียนมาเราจะเห็นว่า..ส่วนใหญ่แล้วอิสราเอลเป็นรองเขาตลอดทั้งจำนวนคนและอาวุธ แต่ทุกครั้งที่ชนะได้ก็เพราะเขาพึ่งพระเจ้า ถ้าไม่พึ่งพระเจ้าต่อให้มีกำลังพลมากมายแค่ไหนก็แพ้เขาอยู่ดี เพราะฉะนั้น เด็กๆไม่ต้องกลัวเลยนะ..ถึงเราจะไม่รวย ไม่เก่ง ไม่มีเส้นก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าเรามีพระเจ้า..เราก็มีทุกอย่างแล้ว

22.ข้อใดกล่าวถึงสถานการณ์ของอิสราเอลฝ่ายเหนือได้อย่างถูกต้อง

ก.ขาดเสถียรภาพ..มีการโค่นล้มแย่งชิงบัลลังก์และฆ่าล้างเผ่าพันธ์กันอยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ต้นจนอาณาจักรล่มสลาย เพราะตั้งแต่ที่เยโรโบอัมนำคนให้ไหว้รูปวัวทองคำแล้ว อิสราเอลไม่เคยพรากจากทางนั้นเลย พวกเขาไหว้รูปวัวทองคำตลอด พวกเขาเลยถูกพระเจ้าพิพากษา..อิสราเอลจึงไม่มีราชวงศ์ที่มั่นคง มีแต่การโค่นล้มแย่งชิงบัลลังก์และฆ่าล้างเผ่าพันธ์กันอยู่ตลอดเวลา

23.ข้อใดกล่าวถึงความสภาพจิตวิญญาณของอิสราเอลและยูดาห์ได้อย่างถูกต้อง

ค.เมื่อถูกพิพากษายูดาห์จะสำนึกผิด และหันกลับมานมัสการพระเจ้าองค์เดียวเสมอ ก.และข.ไม่ใช่คำตอบ เพราะอิสราเอลฝ่ายเหนือไหว้รูปวัวทองคำตลอด แล้วก็ไม่เคยละทิ้งหรือกวาดล้างพระบาอัลให้สิ้นซากเลย

24.เอลียาห์ทำอย่างไร พระเจ้าจึงส่งไฟลงมาเผาเครื่องบูชาของเขา

ค.อธิฐานแค่ครั้งเดียว ใครตอบผิดแปลว่าขาดเรียน เอลียาห์ไม่ได้ทำอะไรเยอะเลย เขาอธิฐานแค่ครั้งเดียวไม่ถึงสิบห้านาทีด้วยซ้ำ..พระเจ้าก็ส่งไฟลงมาเผาเครื่องบูชาตามที่เขาขอ ส่วนที่เชือดเนื้อ..เฉือนตัวนั่นใคร..ปุโรหิตพระบาอัล ไม่ใช่เอลียาห์

25.เด็กคิดว่า..ทำไมเอลียาห์จึงถอดใจกับงานรับใช้

ข.เพราะเอลียาห์คาดหวังการฟื้นฟูตามสติปัญญาของตัวเอง พระเจ้าตอบคำอธิฐานของเอลียาห์มั๊ย..ตอบ..เสมอ..ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่หลายครั้งมากที่พระองค์ทำการอัศจรรย์ผ่านเอลียาห์ พระเจ้าส่งไฟลงมาตามที่เอลียาห์ขอ เมื่อเอลียาห์อธิฐานขอให้ฝนตก..ตกมั๊ย พระเจ้าก็ตอบ..ส่งฝนโครมใหญ่ลงมาในสถานการณ์ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะตอนนั้นฝนไม่ตกมาสามปีแล้วในอิสราเอล นอกจากนี้ตอนที่ลูกของหญิงม่ายตาย เอลียาห์ก็ทูลขอชีวิตลูกของเธอต่อพระเจ้า พระเจ้าก็ตอบ..ลูกของหญิงม่ายก็ฟื้น เพราะฉะนั้น ข้อก.จึงไม่ใช่คำตอบแน่นอน เหตุผลเดียวที่เอลียาห์งอนพระเจ้า จนถอดใจกับงานรับใช้ คือ เขาคาดหวัง..ตามสติปัญญาของตัวเอง คิดว่าเมื่อคนอิสราเอลเห็นการอัศจรรย์แล้ว..การฟื้นฟูใหญ่น่าจะต้องเกิดขึ้น ทุกอย่างควรจบอย่างสวยงามได้แล้ว แต่..บังเอิญนั่นไม่ใช่น้ำพระทัยพระเจ้า..ทางของพระองค์ไม่จำเป็นต้องสอดคล้องหรือเป็นไปตามที่เราคิด..หวัง.. แต่จุดนั้น เอลียาห์ทำใจไม่ได้เพราะถูกเยเซเบลหมายหัวด้วย..เลยถอดใจไปพักใหญ่

26.เด็กๆคิดว่าใครมีอิทธิพลต่อจิตวิญญาณของกษัตริย์อาหับมากที่สุด

คำตอบ คือ มเหสีเยเซเบล..ไม่ใช่พระบาอัล ถ้าอาหับจะกราบไหว้พระบาอัล ก็เพราะเชื่อเมีย..ไม่ใช่เพราะศรัทธาหรือยำเกรงในพระบาอัลจริงๆ..น้าตุ๊กเชื่ออย่างงั้น

27. ข้อใดกล่าวถูกต้อง ในการที่นาโบทโดนหินขว้างจนตาย

ก.นาโบทคือผู้ชอบธรรม..เพราะยืนยันจะรักษาที่ดินของบรรพบุรุษไว้ นาโบททำถูกแล้วที่ไม่ยอมขายที่ดินให้อาหับ เพราะพระเจ้าสั่งไว้แล้วไม่ให้เปลี่ยนมือ..ที่ดินที่พวกเขาจับฉลากได้ตั้งแต่สมัยของโยชูวาคือที่ดินที่พระเจ้าประทานให้..ให้ทำไร ให้เป็นที่อยู่ที่กิน เพราะฉะนั้น เพื่อให้เป็นผลดีที่สุดกับคนอิสราเอล พวกเขาห้ามเอาไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ ถ้าเอาไปใช้ในทางที่ผิดมันก็จะเป็นปัญหาขึ้นมาเหมือน..ที่ดินวังน้ำเขียวที่เป็นเรื่องเป็นราวกันอยู่ตอนนี้ ก็เพราะเอาที่ดินที่รัฐจัดสรรให้ไปใช้เพื่อการเกษตร..ไปทำรีสอร์ทกันหมด คือ เอาไปใช้ผิดประเภทมันก็เลยเกิดปัญหา เพราะฉะนั้น ที่ดินของอิสราเอลต่อให้เอาไปจำนอง..แต่ถ้าปีแห่งการปลดปล่อยมาถึง..ก็ต้องคืนให้เจ้าของเดิม

28.เกี่ยวกับเรื่องสวนองุ่นของนาโบท ข้อใดกล่าวถูกต้อง (ใครคือคนอธรรม)

ค.ทั้งเยเซเบลและอาหับ ถึงเยเซเบลจะเป็นคนวางแผนและจัดการเรื่องทั้งหมด แต่ถามว่า อาหับรู้มั๊ย..ยังไงก็ต้อง”รู้”..แล้วทำไมไม่ห้าม ที่ไม่ห้ามก็เพราะเห็นดีด้วย อยากได้ของคนอื่นจนตาลาย เลยปล่อยให้เยเซเบลทำตามแผนทุกอย่าง พอสำเร็จ..ก็ดีใจ รีบเข้าไปครอบครองที่ของนาโบทหน้าตาเฉย เพราะฉะนั้น จะโทษเยเซเบลคนเดียว..ไม่ได้ เพราะมันผิดที่อาหับด้วย

29. ทำไมกษัตริย์เยโฮชาฟัทจึงรู้สึกได้ถึงความเทียมเท็จของผู้พยากรณ์ทั้ง 400 คนของอาหับ

ค.เพราะเยโฮชาฟัทติดสนิทกับพระเจ้าและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพระองค์ เขาถึงรู้สึกได้..ว่าสิ่งที่ผู้เผยพระวจนะทั้ง400 คนนี้พูด..มันยังไม่ใช่..ไม่น่าเชื่อถือ พวกเราก็เหมือนกัน ถ้าเราติดสนิทกับพระเจ้า ร้อนรนที่จะเรียนรู้จักพระองค์ให้มากๆ เราก็จะแยกแยะได้เหมือนเยโฮชาฟัท ไม่ว่าความเทียมเท็จจะแฝงมากับอะไร..เราก็จะมีวินิจฉัยว่าอันไหนมาจากพระเจ้า..อันไหนไม่ใช่

30.เราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือผู้เผยพระวจนะแท้ที่มาจากพระเจ้า

ตอบ ค.ดูก่อนเลยว่าสิ่งที่คนๆนั้นพูดมันเกิดขึ้นจริงมั๊ย แต่แค่นั้นยังไม่พอ เพราะบางทีสิ่งที่พวกเทียมเท็จพูดไว้มันก็อาจจะเกิดขึ้นจริงเหมือนกัน เพราะฉะนั้น นอกจากสิ่งที่พูดไว้ต้องเป็นจริงแล้วผู้เผยพระวจนะแท้ต้องโน้มนำให้คนอยู่ในทางพระเจ้าด้วย ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นคนที่มาจากพระเจ้าอย่างแท้จริง