นังสือ มัทธิว ครั้งที่ 15

เรามาทบทวนของคราวที่แล้วกันนิดนึง  เรื่อง “คนงานในสวนองุ่น”..จำได้นะ 

คนงานที่ทำงานตั้งแต่เช้าโวยวาย..ที่ได้เงินเท่ากับคนที่มาทำตอนบ่ายหรือทำตอนเย็น   พูดง่ายๆคือ ทำมากแต่ได้เงินเท่าคนที่ทำน้อย   เจ้าของสวนบอก “ ทำไมท่าน”อิจฉา” เมื่อเห็นเราใจดี     ” ....ทำไมต้อง “อิจฉา” ที่เห็นคนอื่นได้ดี..ได้มาก  ทั้งที่เขาก็ไม่ได้เอาของตัวเองไปให้คนอื่นซะหน่อย   จริงๆเหตุการณ์อย่างนี้..น้าตุ๊กก็เห็นบ่อย  มีหลายคนมากที่ชอบมาบ่นว่าอยากเปลี่ยนงาน  สาเหตุก็ประมาณนี้  ชั้นอยู่มา 5 ปีแล้วเงินเดือน 2 หมื่น ยายคนนั้นเพิ่งเข้ามาทำไมได้มากกว่าหรือได้เท่ากัน  เลยรับไม่ได้..รู้สึกไม่แฟร์   ถ้าเรายังไม่ได้เรียนคำอุปมาข้อนี้..เราก็จะรู้สึกคล้อยตามเขาเหมือนกัน  แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว..ว่าจริงๆแฟร์มั๊ยคะ..แฟร์มาก   เพราะตอนที่มาสมัครงานเขาก็จะตกลงว่าจะจ้างเราเท่าไหร่..แต่ เขาไม่ได้ตกลงและไม่จำเป็นต้องตกลงกับเรา..ว่าเขาจะจ้างคนอื่นเท่าไหร่  เพราะงั้น ถ้าเขาจ่ายถูกต้องตามที่ตกลงไว้ในส่วนของเรา..มันก็ยุติธรรมแล้ว  ถูกมั๊ยคะ  เพราะฉะนั้นน้าตุ๊ก ขอหนุนใจนะ  ต่อไปเด็กๆทำงานก็ขอให้มีท่าทีต่อเรื่องนี้ให้ถูกต้อง..อย่าใจแคบ  แล้วพระเจ้าจะประทานบำเน็จให้เรามากมาย..ยิ่งกว่าที่เจ้านายจะให้ได้  เอเมนมั๊ย 

                มาถึงบทที่ 21  บทนี้เป็นช่วงที่พระเยซูเสด็จมาที่เยรูซาเล็ม  และพระองค์ก็เข้ามาอย่างผู้พิชิต  และฝูงชนจำนวนมากก็มารอต้อนรับพระองค์

ดู มัทธิว 21:12-13  พอมาถึงเยรูซาเล็ม  พระเยซูก็เสด็จเข้าไปในวิหารพระเจ้า  พอไปถึงสิ่งที่พระองค์เห็นก็คือ “ธุรกิจการค้า”  ที่ทำกันอย่างเป็นล่ำเป็นสันในบริเวณลานพระวิหาร..ทั้งโต๊ะแลกเงิน..ที่มีพ่อค้ามารับแลกเพื่อเอากำไร  เพราะเงินต่างชาติบางสกุลใช้จ่ายค่าบำรุงวิหารไม่ได้  นอกจากนี้ ก็ยังมีการขายนกพิราบ..อันนี้ทำให้เรานึกถึงภาพตามวัดในปัจจุบันนี้นะ..ที่มีการขายนกขายปลาให้คนเอาไปปล่อย  ส่วนที่วิหารของพระเจ้านี้มีการขายนกพิราบ  เพราะแม้แต่คนที่จนที่สุดก็ยังต้องถวายนกพิราบหนึ่งคู่เป็นเครื่องบูชา    แต่ประเด็น ก็คือ การค้าที่เขาทำกันในบริเวณพระวิหารนี้..มันเป็นธุรกิจที่ปุโรหิตมีส่วนได้ส่วนเสียด้วย ....จะแบบวัดครึ่งกรรมการครึ่ง  หรือกินเปอร์เซ็นต์กันยังไง..ไม่แน่ใจ  แต่ที่แน่ๆคือ เขาค้าขายกันด้วยอัตราที่ไม่ยุติธรรม  อัตราการแลกเงินก็แพง  นกพิราบก็ขายแบบโก่งราคา  เพราะอ้างว่าเป็นสัตว์ไม่มีตำหนิ.. ผ่านการรับรองจากปุโรหิตแล้ว   ถ้าซื้อที่อื่นอาจจะเอามาถวายไม่ได้นะ..เพราะมีตำหนิปุโรหิตไม่ให้ผ่าน..ไม่รับรอง  อะไรประมาณนี้   (เพราะ ตามพระบัญญัติระบุว่าของถวายพระเจ้าต้อง..ไม่มีตำหนิ  แต่จริงๆความหมายในข้อนี้ พระคัมภีร์เล็งถึง”พระเยซูคริสต์” ต่างหาก..ที่จะมาเป็นลูกแกะหรือเครื่องบูชาที่ปราศจากตำหนิสำหรับพระเจ้า)    ข้อที่ 13 พระเยซูตรัสว่า “นิเวศของเราเขาจะเรียกว่าเป็นนิเวศอธิษฐาน' แต่เจ้าทั้งหลายมากระทำให้เป็น `ถ้ำของพวกโจร” ...การค้าขายแบบไม่ไม่เป็นธรรม..ก็แย่มากแล้ว  แต่นี่ยิ่งหนักกว่า..เพราะกล้ามาทำกันในวิหารของพระเจ้าเลย  พระเยซูถึงโกรธมาก..พระองค์เห็นปุ๊บ ! พระองค์คว่ำโต๊ะ..พังทุกอย่างทิ้งเลย 

ดู มัทธิว 23-27  การที่พระเยซูเข้ามาในเยรูซาเล็มอย่างผู้พิชิต  มีประชาชนจำนวนมากโห่ร้องสรรเสริญ  กับการที่พระองค์ขับไล่พวกพ่อค้าในวิหาร  คงทำให้พวกผู้นำศาสนาไม่พอใจ  พวกปุโรหิตจึงถามพระเยซูว่า “ท่านมีสิทธิอันใดจึงได้ทำเช่นนี้ ใครให้สิทธินี้แก่ท่าน" พระเยซูตอบเขาว่า “เราจะถามท่านข้อหนึ่งเหมือนกัน  ถ้าท่านตอบได้..เราถึงจะบอก..ว่าเรากระทำการนี้โดยสิทธิอันใด”  แล้วพระเยซูก็ถามพวกเขาว่า  “บัพติศมาของยอห์นนั้นมาจากไหน  จากสวรรค์หรือจากมนุษย์”  เจอคำถามนี้เข้าไปพวกปุโรหิตเลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  เพราะอะไร..ถ้าจะปฏิเสธว่าสิทธิอำนาจของยอห์นไม่ได้มาจากสวรรค์..ก็จะทำให้เขาเป็นที่เสื่อมศรัทธาของ ประชาชน  เพราะคนส่วนมากนับถือยอห์น  แต่ถ้าจะยอมรับ..ว่ายอห์นทำการโดยสิทธิที่มาจากสวรรค์  พวกเขาก็จะมีความผิดฐาน..”ไม่ยอมรับพระเยซู”  เพราะยอห์นเป็นพยาน..ยืนยัน..ตอกย้ำ..ว่าพระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์จริงๆ   ในที่สุด พอไม่รู้จะตอบยังไง..เลยเลือกตอบแบบคนขี้ขลาดว่า “เขาไม่รู้”  พระเยซูเลยบอก “งั้นเราก็ไม่บอกเหมือนกัน..ว่าเราทำการนี้โดยสิทธิอันใด”  แต่ พระองค์ไม่จบแค่นั้น  พระองค์ยกคำอุปมาขึ้นมากล่าวโทษพวกเขาอีก

ดู มัทธิว 21:28-31  พระเยซูเล่าเรื่องบุตรสองคนที่พ่อใช้ให้ไปทำงานในสวนองุ่น  “คนแรก  พอพ่อใช้..ตอบว่า “ไม่ไป”..ไม่ต้องคิดเลยนะ บอกเลย..ว่าไม่ไป  แต่ต่อมาก็กลับใจ  แล้วไปทำงานในสวนองุ่น..ตามที่พ่อบอก” ส่วนอีกคน..พอพ่อใช้ตอบทันที..ว่า”จะไป  แต่ไม่ไป”  พระเยซูถามว่า “ลูกคนไหน ทำตามใจบิดา”  พวกปุโรหิตตอบว่า บุตรคนแรก  พระเยซูบอก ถ้างั้น “พวกเก็บภาษีและหญิงโสเภณีก็เข้าในแผ่นดินพระเจ้าก่อนท่านทั้งหลาย”  เพราะอะไร...

บุตรคนแรก คือ ตัวแทนของพวกเก็บภาษี  โสเภณี  หรือแม้แต่พวกต่างชาติ..ที่รวมทั้งพวกเราด้วย  ที่แรกเลยไม่เชื่อพระเจ้า..ได้ชื่อว่ากบฎต่อมาตรฐานของพระองค์ แต่พอได้ยินข่าวประเสริฐแล้ว..ก็กลับใจใหม่  มาเชื่อและ”ไปทำงานในสวนองุ่น” ก็คือ ยอมดำเนินตามที่พระเจ้าสอนหรือสั่งไว้ ซึ่งจะกลายเป็นผู้ชอบธรรมที่ได้ชื่อว่าทำตามใจบิดา หรือทำตามน้ำพระทัยพระเจ้า

ส่วน บุตรคนที่สอง ก็คือ พวกเขาแหละ..บรรดาผู้นำศาสนาของยิว..ที่ดูเหมือนเป็นคนเคร่งครัดศรัทธา..เกิดมาเป็นคนที่พระเจ้าเลือกไว้แต่แรก..ที่รับแต่ปากว่าจะเชื่อฟังและดำเนินตามพระเจ้า  แต่จริงๆแล้ว..”ไม่ทำ” ..เพราะเขาไม่เชื่อพระเยซู  นั่นก็เท่ากับไม่ทำงานในสวนองุ่นของพระเจ้า  แต่กำลังทำงานในสวนของตัวเอง  ไม่ได้สร้างอาณาจักรพระเจ้า..แต่กำลังสร้างอาณาจักรของตัวเอง  พระเยซูถึงบอก..” พวกเก็บภาษีและหญิงโสเภณีก็เข้าในแผ่นดินพระเจ้าก่อนท่านทั้งหลาย”

ดู มัทธิว 21:33-35  คำอุปมาข้อนี้ บอกว่า “เจ้าของสวนองุ่นคนนึงได้ทำสวนล้อมรั้ว..สร้างบ่อย่ำองุ่น  พร้อมทั้งหอเฝ้าไว้อย่างดี..เพื่อให้ชาวสวนเช่า  แล้วตัวเองก็ไปต่างแดน  เมื่อถึงเวลาเก็บผลองุ่น  เขาก็ให้บ่าวไปรับส่วนที่เป็นค่าเช่า  แต่ปรากฎว่าพวกคนเช่าสวนกลับจับคนของเขาเฆี่ยนตีเสียคนหนึ่ง ฆ่าเสียคนหนึ่ง เอาหินขว้างเสียให้ตายคนหนึ่ง  เจ้าของสวนก็ส่งคนไปอีกหลายคน  แต่ก็ถูกกระทำอย่างเดียวกัน    ครั้งหลังสุดเจ้าของสวนส่งลูกของตัวเองไปและพูดว่า   `พวกเขาคงจะเคารพบุตรชายของเรา'  แต่ปรากฎว่า..เขาก็จับบุตรนั้น ผลักออกไปนอกสวนองุ่นแล้วฆ่าเสีย   ข้อที่ 40  พระเยซูถามพวกเขาว่า “เหตุฉะนั้น เมื่อเจ้าของสวนองุ่นมา เขาจะทำอะไรแก่คนเช่าสวนเหล่านั้น"   พวกเขาตอบพระองค์ว่า “เจ้าของสวนจะทำลายล้างคนชั่วเหล่านั้นอย่างแสนสาหัส และจะให้สวนองุ่นนั้นแก่คนเช่าอื่นๆที่จะแบ่งผลโดยถูกต้องตามฤดูกาลแก่เขาต่อไป"...

ข้อนี้ พระเยซูกำลังพูดถึงพฤติกรรมของพวกผู้นำอิสราเอลนั่นแหละ..และน้าตุ๊กก็เข้าใจว่าพระองค์ตรัสกับเราด้วย  รวมทั้งพระองค์ยังพยากรณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับพระองค์เองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  “เจ้าของสวน” คือ “พระเจ้า” ......”ชาวสวน” คือ “ผู้นำของอิสราเอลทั้งในอดีตและในสมัยพระเยซูคริสต์”.......  “บ่าวหรือคนใช้” ก็ได้แก่ “บรรดาผู้เผยพระวจนะของพระเจ้า” (เช่น  เอลียาห์  อิสยาห์  เปโตร  เปาโล  สเตเฟน  อะไรต่างๆเหล่านี้) “ส่วนบุตร” ก็คือ “พระเยซูคริสต์”  สำหรับบริบทนี้ พระเยซูเน้นผู้ฟังที่เป็นชาวยิว  และคานาอันหรือปาเลสไตน์ ก็คือ สวนองุ่นของพระเจ้า ความหมาย ก็คือ  เมื่อพระเจ้าทรงเลือกยิวหรืออิสราเอล  พระองค์ก็ประทานดินแดนที่พระองค์ ”เตรียมไว้” อย่างดีให้เป็นที่พำนักของพวกเขา   เพื่อที่ พวกเขาซึ่งเป็นผู้นำ..จะได้ดูแลเถาองุ่นของพระเจ้า  คือ คนอิสราเอล (อิสราเอล คือ เถาองุ่นของพระเจ้า)  และ”เมื่อถึงฤดูเก็บผลองุ่น  พระเจ้าก็ส่งผู้เผยพระวจนะของพระองค์มาเพื่อจะรับผล..ของพระองค์”... คือ พระเจ้ามาทวงให้พวกเขาทำตามสัญญา  สัญญาว่าอะไร..  เปิดไปดู...

ฉธบ. 6:4-9 (อ่านพร้อมกัน)  “โอ คนอิสราเอล จงฟังเถิด พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราทั้งหลายเป็นพระเจ้าเดียว พวกท่านจงรักพระเยโฮวาห์ผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน” ...นี่คือ สาระที่สำคัญสุดของพระบัญญัติที่พระเจ้าให้ไว้กับอิสราเอลและรวมถึงพวกเราด้วย  ถ้าข้อนี้..ไม่ทำ  ข้ออื่น..ไม่มีความหมาย  เราจะกลายเป็นคนที่ต้องอยู่นอกสวนของพระเจ้าทันที    แต่ทั้งที่ พระเจ้า..ก็ส่งผู้เผยพระวจนะมาเตือนคนอิสราเอลหลายต่อหลายครั้ง  ไปดูได้เลยตลอดประวัติศาสตร์พระเจ้าส่งมาเป็นระยะๆไม่เคยขาด  เพื่อเตือนให้พวกเขาดูแล..ชี้นำ..จิตวิญญาณของผู้คนให้รักและเชื่อฟังพระเจ้าอย่างสิ้นสุดใจ   แต่ผู้นำเหล่านั้นก็ไม่เชื่อฟัง  พวกเขากบฎต่อพระเจ้าหลายต่อหลายครั้ง  แถมยังทำร้ายผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าด้วย  ตราบจนเมื่อพระเยซูคริสต์เสด็จมา..( ในหนังสือมัทธิวที่เราเรียนกันอยู่เนี่ย ! )..เขาก็ยังไม่เชื่อพระองค์..ไม่กลับใจใหม่..ไม่เปลี่ยนท่าทีในใจ   ที่พระเยซูสอน..เขาไม่เอาอะไรเลยซักอย่าง  แถม เอาพระองค์ไปฆ่า    ถามว่า เมื่อถึงวันพิพากษา..เมื่อเจ้าของสวน คือ พระเจ้า เสด็จกลับมา  พระองค์จะทำยังไงกับคนพวกนี้  คำตอบ ก็ตามนี้แหละ คือ “พระเจ้าจะทำลายล้างคนชั่ว..ที่ไม่เชื่อในพระบุตรนั้นอย่างแสนสาหัส และจะให้สวนองุ่นนั้น...หรือยกอาณาจักรสวรรค์  ให้แก่ชนชาติอื่น..ไม่จำเป็นต้องเป็นยิว..ก็มีสิทธิ์จะได้เข้าสวรรค์ด้วยกันทั้งสิ้น.. ถ้าเขาเชื่อพระเยซู   

ดู มัทธิว  22:1-7  คำอุปมาเรื่องนี้”งานอภิเษก”..เนื้อหาก็จะคล้ายกันกับเรื่องก่อนหน้านี้   พระเยซูตรัสว่า “แผ่นดินสวรรค์เหมือน กษัตริย์องค์หนึ่งจัดงานเลี้ยงอภิเษกราชให้โอรส  เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว..ก็ใช้ข้าราชการไปตามผู้ที่ได้รับเชิญมางานนี้  แต่ ! พวกเขาไม่อยากมา  กษัตริย์ก็เลยใช้คนไปตามอีกรอบ..บอกว่า ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อมแล้ว  ทั้งวัวและสัตว์ขุนก็ฆ่าเรียบร้อย  จงมาร่วมงานนี้เถิด” 

กษัตริย์ คือ “พระเจ้า”  ราชโอรส คือ “พระเยซูคริสต์”  ข้าราชการที่กษัตริย์ส่งไป ก็คือ “ผู้เผยพระวจนะ”ของพระเจ้า   ส่วนแขกผู้ที่ได้รับเชิญเป็นพวกแรกเลย คือ “คนอิสราเอล”  ความหมายข้อนี้ ก็คล้ายๆข้อที่แล้ว  คือ พระเจ้าเตรียมอาณาจักรสวรรค์ไว้ให้แก่ผู้ที่พระองค์เลือกไว้  ผู้ที่จะได้เข้าสู่สวรรค์เปรียบเหมือน..คนที่จะได้ร่วมงานเลี้ยงของพระเมษโปดก คือพระเยซูคริสต์  และพระเจ้าก็ทรงเลือกยิวหรืออิสราเอล..เป็นพวกแรก   แต่ ! พวกเขาบอกไม่ไป..ไม่ว่าง อิสราเอลปฎิเสธพระเยซูซึ่งก็เท่ากับปฏิเสธพระเจ้า   พระเจ้าก็ทรงอดกลั้นส่งผู้เผยพระวจนะไปตามอีก  แต่ ! “พวกเขาก็เพิกเฉยและไปเสีย”   ที่หนักกว่านั้น ข้อที่ 6 บอกว่า “ฝ่ายพวกนอกนั้นก็จับพวกผู้รับใช้ของท่าน ทำการอัปยศต่างๆแล้วฆ่าเสีย” ... คนของพระเจ้าหลายต่อหลายคน..ที่เป็นพยานในข่าวประสริฐถูกผู้นำศาสนาของอิสราเอลฆ่าตายแบบ..น่าสลดหดหู่มาก  อุตส่าห์เชิญมาร่วมงานเลี้ยง..มากินฟรีมีความสุขสำราญอย่างพรั่งพร้อม  แต่ ! ไม่ยอมมา  แถมยังทำการที่ถือเป็นการไม่ให้เกียรติเจ้าของงาน..อย่างแรง  เพราะการที่พวกเขาฆ่า..ผู้นำสารหรือผู้เผยพระวจนะ  มันเป็นสิ่งที่สะท้อนชัดเจนว่า “พวกเขาไม่รักพระเจ้า”  ทำไม ! เพราะการล้มไปในความบาปและถูกตัดขาดจากพระเจ้า  มันทำให้มนุษย์”โกรธ” พระเจ้า   หลายครั้ง ในพระคำภีร์จึงใช้คำว่า “กลับคืนดี” กับการกลับใจใหม่ของมนุษย์    ข้อที่ 7 บอกว่า “กษัตริย์ก็ทรงพระพิโรธ จึงรับสั่งให้ยกกองทหารไป ปราบปรามฆาตกรเหล่านั้น และเผาเมืองเขาเสีย”...สุดท้าย ด้วยความดื้อแพ่งของอิสราเอล  พระเจ้าก็ทรงพิพากษาผู้นำเหล่านั้นและเยรูซาเล็ม..นครอันศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาก็ถูกเผาทำลาย

ดูต่อ มัทธิว 22:8-14  ในเมื่องานสมรสก็พร้อมอยู่..พระเยซูทรงกระทำให้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว ถึงแขกที่เชิญชุดแรก คือ พวกอิสราเอลจะไม่มาร่วมงานเลี้ยง คือ ไม่ยอมรับพระเยซู   แต่ ! พระเจ้าไม่เคยล้มเหลว   ข้อที่ 9 บอกว่า “เหตุฉะนั้น จงออกไปตามทางหลวง พบคนมากเท่าใดก็ให้เชิญมา   ผู้รับใช้เหล่านั้นจึงออกไปเชิญคนทั้งปวงตามทางหลวงแล้วแต่จะพบ ทั้งดีและชั่ว  ยากจนหรือร่ำรวย  หูหนวก  ตาบอด  เป็นใบ้  โง่หรือฉลาด ไปเชิญมาให้หมด..จนงานสมรสนั้นเต็มไปด้วยแขก” ......ในที่สุดข่าวประเสริฐก็ถูกประกาศออกไปจนสุดปลายแผ่นดินโลก  ไม่ว่าเราจะเป็นคนชาติไหนพระเจ้าก็เชิญทุกคน   และในที่สุด น้ำพระทัยพระเจ้าก็สำเร็จ..เสมอ  งานเลี้ยงหรือแผ่นดินสวรรค์ของพระองค์ก็จะเต็มไปด้วยผู้คนที่ถูกเชิญ

ข้อที่ 11 บอกว่า “แต่เมื่อกษัตริย์องค์นั้นเสด็จทอดพระเนตรแขก ก็เห็นผู้หนึ่งมิได้สวมเสื้อสำหรับงานสมรส  จึงรับสั่งถามเขาว่า `สหายเอ๋ย เหตุไฉนท่านจึงมาที่นี่โดยไม่สวมเสื้อสำหรับงานสมรส' ผู้นั้นก็นิ่งอยู่พูดไม่ออก” 

เรานึกว่า เรื่องราวของงานเลี้ยงเหมือนจะจบลงแล้ว  แต่ ! พระเจ้ายังอยากจะยืนยันบางอย่างกับเรา   "“ในบรรดาผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยง  กษัตริย์ได้มองเห็นคนที่ไม่ได้สวมชุดสำหรับงานแต่งงาน “....นั่นหมายความว่า ทุกคนที่ไปร่วมงานเลี้ยงต้องใส่ชุดงานแต่งงาน  ในสมัยนั้น..เขาจะมีชุดสำหรับงานเลี้ยงแต่งงาน..ซึ่งเป็นชุดที่เจ้าภาพเตรียมให้   ในที่นี้เจ้าภาพของเรา คือ พระเจ้า  และพระเจ้าก็ทรงเตรียมข่าวประเสริฐหรือความชอบธรรมที่ผ่านทางพระคริสต์..เป็นอาภรณ์ให้เราสวมในงานเลี้ยง   เพราะฉะนั้น เราต้องสวมชุดนี้เท่านั้นไปร่วมงานเลี้ยง  ถ้าไม่สวมแล้วจะทำไปนั่งเนียนๆอยู่ในงานเลี้ยง..จะรอดมั๊ย..ไม่รอดหรอก   ดูข้อที่ 13 บอก “กษัตริย์จึงรับสั่งแก่พวกผู้รับใช้ว่า `จงมัดมือมัดเท้าคนนี้. (คือ คนที่ไม่ได้สวมชุดงานเลี้ยง)เอาไปทิ้งเสีย ที่มืดภายนอก ที่นั่นจะมีการร้องไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน'   เรามาดูรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้กันสักนิดในหนังสือโรม

ดู โรม 3:19-20   มันจะมีคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่สวมชุดงานแต่งงานแต่คิดว่าตัวเองสามารถไปร่วมงานเลี้ยงได้  คือ ไม่เชื่อพระเยซูแต่คิดว่าตัวเองสมควรที่จะได้ไปสวรรค์..มีเยอะนะ   คนพวกนี้จะอ้างคุณงามความดีของตัวเอง  ประมาณว่าเขาเป็นคนเคร่งครัดศรัทธา..ไม่เคยทำร้ายใครหรือทำอะไรชั่ว “เป็นพิเศษ”  แต่คำอ้างนี้ไม่ใช่ชุดสำหรับงานเลี้ยงของพระเมสโปดก  และมาตรฐานของพระเจ้าคือ “แค่คิดก็ผิดแล้ว”   เพราะงั้น ถ้าเขาอ้างสิ่งนี้  ก็เท่ากับเขากำลังรายงานบาปของตัวเองอยู่  เหมือนที่อ.เปาโลบอกไว้ในข้อนี้ว่า “ธรรมบัญญัติทุกข้อที่ได้กล่าวนั้น ก็ได้กล่าวแก่คนเหล่านั้นที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ..เพื่อปิดปากทุกคน...”....เราอยู่ใต้อะไร...ใต้พระบัญญัติรึเปล่า...ไม่นะ  เราอยู่ใต้”พระคุณ”ของพระเยซูคริสต์  เราไม่ไหว..ใต้พระบัญญัติเราไม่ไหว  ใครอยากอยู่..ก็อยู่ไป..แต่คริสเตียนไม่อยู่   ข้อที่ 20  บอกว่า “ ในสายพระเนตรพระเจ้าไม่มีผู้หนึ่งผู้ใดเป็นคนชอบธรรม  โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติได้..”  เพราะงั้น  ถ้าถึงวันงาน..วันแห่งการพิพากษา..ใครก็ตามที่ไม่พึ่งอาศัยอยู่ใต้พระคุณการไถ่ของพระคริสต์..ไม่ได้สวมความชอบธรรมของพระองค์เป็นชุดสำหรับงานแต่ง   แต่เลือกที่จะอาศัยคุณความดีของตัวเอง...ก็จะต้องปิดปากเงียบ..พูดไม่ออก.. เหมือนคนๆนี้..ที่ไม่ได้สวมชุดแต่งงาน..และเมื่อพระเจ้าถาม  เขาก็ถูกโยนออกมา  ตามที่พระคำภีร์บอกว่า “ด้วยผู้ที่ได้รับเชิญก็มาก แต่ผู้ที่ทรงเลือกก็น้อย” (แจกให้ทุกคน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะใส่ชุดที่พระเจ้าเตรียมให้  เขาอยากจะใส่ชุดของตัวเองก็มีเยอะ อาจจะคิดว่าชุดของตัวเองสวยกว่า..เริ่ดกว่าหรืออะไรก็ตาม)

แต่สำหรับพวกเรา  ในวันที่เราได้พบพระเจ้า  ถ้าพระเจ้าถามว่า เราใช้สิทธิอะไรที่จะเข้ามาในงานเลี้ยงหรือในสวรรค์  ตอบไปเลย “สิทธิ์ที่พระเยซูทรงวายพระชนม์เพื่อไถ่เรา   ข้าพระองค์มาตามคำเชิญของพระองค์และสวมความชอบธรรมของพระคริสต์เป็นอาภรณ์   รับรอง พระเจ้าบอก โอเค ! เข้าไปได้  เอเมนมั๊ย

      ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ 

หนังสือ มัทธิว ครั้งที่ 14

ดู มัทธิว 18:23-27  “แผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนเจ้าองค์หนึ่งจะคิดบัญชีกับทาส..”  พระเยซูยกคำอุปมาอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา  เพื่อที่จะให้เราเห็นภาพ”พระคุณของพระเจ้า”ที่มีต่อเรา  และเพื่อให้เราส่งต่อพระคุณนั้นไปยังพี่น้อง   เรื่องมีอยู่ว่า “ชายคนหนึ่งเป็นหนี้เจ้าองค์หนึ่ง 1 หมื่น ตะลันต์   หมื่นตะลันต์เป็นจำนวนเงินที่ทั้งชีวิตก็หาไม่ได้..สำหรับยิวในสมัยนั้น   เพราะ 1 ตะลันต์มีค่าเท่ากับแร่เงิน 40 กก.   ดังนั้นหมื่นตะลันต์ก็คือแร่เงิน 4 แสน กก.  โอโห ! จะไปหาที่ไหนมาคืน  หรือ ถ้าคิดเป็นค่าแรง 1 ตะลันต์ เท่ากับค่าแรงกรรมกร 15 ปี  แล้วลองคิดดู  ถ้าจะทำงานใช้หนี้  ชายคนนี้ต้องเป็นทาสรับใช้นานถึง 1 แสน 5 หมื่นปี...แล้วจะอยู่ถึงมั๊ย  ดังนั้น เจ้าองค์นี้เลยสั่งชายคนนี้ “ให้ขายตัวกับทั้งภรรยาและลูก และบรรดาสิ่งของที่เขามีอยู่ทั้งหมดเอามาใช้หนี้”  เพราะถึงยังไง..ชายคนนี้ไม่มีปัญญาใช้หนี้ได้แน่นอน  ต่อให้ขายจนหมดก็ยังได้ไม่คุ้มกับหนี้หมื่นตะลันต์    พอได้ยินคำสั่งของเจ้าองค์นั้น ข้อที่ 26 บอกว่า “ ชายคนนี้ก็ก้มลงกราบแทบเท้า บอกว่า “ขอโปรดผลัดไว้ก่อน..ขอให้ท่านอดทนต่อข้าพเจ้า แล้วข้าพเจ้าจะใช้หนี้ทั้งสิ้น' ...พูดไปข้างๆคูๆแหละ  เพราะความจริง  มันเป็นไปไม่ได้เลย  แต่ ! เจ้าองค์นี้ก็มีพระทัยเมตตา “ยกหนี้ให้  และปล่อยให้เขาเป็นอิสระ 

ความหมายฝ่ายวิญญาณในเรื่องนี้ ก็คือ มนุษย์ทุกคนเป็นหนี้พระเจ้า  เพราะพระองค์คือผู้สร้างเรามา  พระองค์เป็นผู้ให้ชีวิต แต่มนุษย์กลับกบฎ..ไม่เชื่อฟัง..จนต้องล้มลงในความบาป  และโทษของความบาป ก็คือ “ความตาย”   เพราะงั้น หนี้ที่เราติดค้างพระเจ้า..ไม่ใช่แค่  หมื่นตะลันต์  แต่มันมีค่าถึงชีวิต   แต่เมื่อเรากลับมาหาพระองค์..เหมือนชายคนนี้ แล้วก็ขอพระองค์อดทนต่อเรา  อย่าถือสาความผิดที่เราทำ  พระองค์ก็ยกโทษให้..ละเว้นโทษประหาร เราจึงไม่ต้องตายฝ่ายวิญญาณ  พระเจ้าทรงเมตตาปล่อยเราให้เป็นอิสระเหมือนชายคนนี้   ดูต่อ..

ดู มัทธิว 18:28-30  เด็กๆนึกภาพชายคนนี้  เพิ่งได้รับอิสระจากการเป็นหนี้ถึงหมื่นตะลันต์..อย่างไม่นึกฝัน  แต่ขณะที่ถูกปล่อยตัวไปด้วยหัวใจที่เบ่งบานสุดขีด..เขาก็ไปเจอเพื่อนทาสด้วยกัน   และพื่อนคนนี้เป็นหนี้เขาอยู่ 100 เดนาริอัน  พอเจอปั๊บ ! จับบีบคอเลย  แล้วบอกว่า “จงใช้หนี้มาเดี๋ยวนี้   (100 เดนาริอัน มีค่าเท่ากับ ค่าแรง 1 วัน)  ถ้าสมัยนี้ก็อาจจะสัก 300 บาท..ประมาณนั้น ..ฟังแล้วรู้สึกยังไง     จะรู้สึกยังไงก็ตาม แต่ ! นั่นเป็นสิ่งเดียวกันที่พวกเรากับคริสเตียนหลายๆคน  ยังคงปฏิบัติกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอยู่...

จิตวิญญาณที่สมควรตายของเราพระเจ้าทรงยกโทษให้  หนี้ที่เราติดค้างพระเจ้าอยู่มันมหาศาลมาก  เงินเท่าไหร่ก็ใช้แทนไม่ได้  มีแค่โทษตายสถานเดียวที่สมควรกับเรา  และ ! พระเจ้าบอกโอเค ! พ่อไม่เอาเรื่อง..ที่กบฎ ไม่เชื่อฟัง หนีออกจากบ้าน ไปทำชั่วสารพัด  หรือแม้แต่ไปรักคนอื่นมากกว่าพ่อ..ก็ยกโทษให้ (ข้อนี้ สะเทือนใจมาก)..  เจ้าไม่ต้องตายแต่จะมีชีวิตนิรันดร์  เราก็ดีใจจนแทบจะสำลักความสุขตาย     แต่ ! เหมือนชายคนนี้ พอเป็นอิสระแล้ว  เราทำยังไง..กับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  เขาติดเงิน..ทวงมั๊ย  เขาโกงเรา..ด่ามั๊ย  ไม่แค่ด่า..แช่งชักหักกระดูกเลย  เขาหักอกเรา..โกรธมั๊ย  โกรธจนสิ้นสติ อย่างที่เห็นกันในข่าว.. เอาน้ำมันราด..จุดไฟเผา   หลายคนไม่เคยให้อภัย..อย่าว่าแต่ให้อภัยเลย..บางคนไม่คิดจะทนซึ่งกันและกัน..แม้แต่นิดเดียว  เรื่องเล็กๆอย่างโดนเขาขับรถปาดหน้า..ก็ด่าแล้ว  นี่คือภาพเดียวกันกับชายคนนี้..ที่เจ้ายกหนี้หมื่นตะลันต์ให้..แต่ตัวเองกลับบีบคอทวงเงินแค่ร้อยเดนาริอันจากเพื่อน  (เห็นภาพมั๊ยคะ)

ดู มัทธิว 18:31-34  เมื่อผู้รับใช้ของเจ้าได้เห็นเหตุการณ์  ก็เอาไปฟ้องเจ้านายของตน  “เจ้านายของเขาจึงเรียกผู้รับใช้นั้นมาสั่งว่า `โอ เจ้าผู้รับใช้ชั่ว เราได้โปรดยกหนี้ให้เจ้าหมด เพราะเจ้าได้อ้อนวอนเรา เจ้าก็ควรจะเมตตาเพื่อนของเจ้า  เหมือนเราได้เมตตาเจ้ามิใช่หรือ”....เมื่อพระเจ้าทรงโปรดยกบาปผิดให้เรา  เราก็ควรจะอดทน..ยกโทษให้กับผู้ที่ทำผิดต่อเราด้วย  ไม่ว่าเขา..ทำร้ายเรา..แบบดูแล้วสาหัสสากรรจ์ขนาดไหน..ก็จงยอมที่จะให้อภัย 

ข้อที่ 34 บอกว่า “ แล้วเจ้านายของเขาก็กริ้วและมอบผู้นั้นไว้แก่เจ้าหน้าที่ให้ทรมาน จนกว่าจะใช้หนี้หมด”...ดีมั๊ยล่ะ  รอดตัวไปก็ดีอยู่แล้ว  ดันมาใจแคบกับเพื่อนบ้านที่ติดเงินแค่ร้อยเดนาริอัน  เพราะฉะนั้น ดูไว้เป็นตัวอย่าง  อย่าทำแบบชายคนนี้  พระเจ้ายกโทษให้เราแล้ว  เราหลุดพ้นจากพันธนาการบาปและวงจรอุบาทว์ทั้งปวงแล้ว  พระองค์ก็อยากให้เราใจกว้างกับพี่น้องด้วย   เพื่อที่ทุกคนจะได้เห็นพระสิริของพระเจ้า..ว่าเออ เป็นคริสเตียนแล้ว..เขาเปลี่ยนไปนะ  เป็นคริสเตียนแล้วเขาใจเย็นนะ  เขาใจกว้าง  ถ่อมสุภาพ  พูดจาดี  มีความรัก อะไรต่างๆ  ล้วนเป็นหน้าที่ที่เราต้องทำ..เพื่อถวายเกียรติพระเจ้า    อย่านึกว่าฉันเชื่อพระเยซูแล้ว..ชั้นจะทำไงก็ได้..ยังไงชั้นก็รอดอยู่ดี  ไม่ใช่..ระวังให้ดี  พระคำข้อนี้เป็นสิ่งที่เราต้องตระหนักคิด..ถึงการดำเนินชีวิตของเราให้มากขึ้นกว่าเดิมนะคะ   เพราะ ข้อที่ 35  บอกว่า “พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะทรงกระทำแก่ท่านทุกคนอย่างนั้น ถ้าหากว่าท่านแต่ละคนไม่ยกโทษให้พี่น้องของตนด้วยใจกว้างขวาง"....ถ้ารับมา..แล้วไม่รู้จักที่จะให้ออกไป  วันหนึ่งพระเจ้าอาจจะเรียกคืน แล้วเราก็จะเหมือนชายคนนี้..แทนที่จะได้อยู่สวรรค์  กลายเป็นต้องมานั่งใช้หนี้ในบึงไฟนรก

ดู มัมธิว 19:3-6  มาอีกแล้วนะคะ..พวกฟาริสี  มาวางกับดักจับผิดพระเยซู  ข้อนี้ เขาถามพระเยซูว่า “ผู้ชายจะหย่าภรรยาของตนเพราะเหตุใดๆก็ตาม เป็นการถูกต้องตามธรรมบัญญัติหรือไม่”  พูดง่ายๆว่าแต่งงานแล้วจะหย่ากันได้มั๊ย  พระเยซูตอบว่า “พวกท่านไม่ได้อ่านหรือว่า พระเจ้าได้ทรงสร้างพวกเขาให้เป็นชายและหญิง`เพราะเหตุนี้ผู้ชายจะจากบิดามารดาของเขา และจะไปผูกพันอยู่กับภรรยา และเขาทั้งสองจะเป็นเนื้ออันเดียวกันไม่เป็นสองต่อไป  เหตุฉะนั้นซึ่งพระเจ้าได้ทรงผูกพันกันแล้ว อย่าให้มนุษย์ทำให้พรากจากกันเลย”...ถ้าสรุปสั้นๆ ก็คือ หย่าไม่ได้..นะคะ  เพราะพระเจ้าประสงค์ให้การแต่งงานนั้นยั่งยืนถาวร   เพราะงั้น  ตอนจะเลือก..ก็เลือกให้ดี  ให้ถี่ถ้วน  ปรึกษาพ่อแม่เยอะๆ  อย่าใจเร็วด่วนได้หรือชิงสุกก่อนห่ามเพราะเราจะต้องกินผลที่เราเลือกนั้นไปจนตลอดชีวิต    

ดู มัทธิว 19:7-9  พวกฟาริสีย้อนถามพระเยซูอีก..ว่าแล้วทำไมโมเสสถึงได้สั่งให้ทำหนังสือหย่าให้ภรรยา แล้วก็หย่าได้"  พระเยซูบอกว่า “"โมเสสได้ยอมให้ท่านทั้งหลายหย่าภรรยาของตน เพราะใจท่านทั้งหลายแข็งกระด้าง...” ...ใจแข็งกระด้าง หมายความว่า ถึงไม่ออกกฎหมายให้หย่า..ก็จะมีคนที่แอบเลิกกันอยู่ดี   เพราะใจมนุษย์มันกบฎไม่เชื่อฟัง..ชอบเล่นชู้   ถ้าไม่ออกหนังสือหย่าให้ผู้หญิงก็จะลำบากมาก  เพราะต้องรอการเลี้ยงดูจากผู้ชาย 

เรื่องเหตุผลในการหย่ามันเป็นข้อขัดแย้งมานานแล้วระหว่างธรรมาจารย์ 2 สถาบัน คือ สถาบัน “ฮิลเลล” กับ สถาบัน “ชัมมัย”    เพราะฮิลเลลสอนว่า  ผู้ชายสามารถหย่าภรรยาด้วยสาเหตุอะไรก็ได้..ที่เขาไม่พอใจ เช่น ทำกับข้าวไม่อร่อย  ซักผ้าไม่สะอาด  ไม่ฉลาด  อะไรต่างๆเหล่านี้..หย่าได้หมด    ส่วน”ชัมมัย” ยืนยันว่า ผู้ชายหย่าภรรยาได้ด้วยเหตุผลเดียว คือ เป็นชู้กับชายอื่น    เด็กลองคิดดู ถ้าคิดแบบชิลเลลนี่ ! ผู้หญิงแย่เลยนะ  พอเขาเบื่อ..ก็หาเหตุขอหย่าเราได้ตลอดเวลา  พระเยซูคริสต์บอก “แต่เดิมมิได้เป็นอย่างนั้น”.. เพราะพระเจ้าประสงค์ให้การสมรสยั่งยืนถาวร   เพราะครอบครัวเป็นสถาบันที่สำคัญสุดในทุกสังคม        

ข้อที่ 9 พระเยซูตรัสว่า “ฝ่ายเราบอกท่านทั้งหลายว่า ผู้ใดหย่าภรรยาของตนเพราะเหตุต่างๆ เว้นแต่เป็นชู้กับชายอื่นแล้วไปมีภรรยาใหม่ก็ผิดประเวณี และผู้ใดรับหญิงที่หย่าแล้วนั้นมาเป็นภรรยาก็ผิดประเวณีด้วย” ....ในเมื่อจิตใจมนุษย์มันแข็งกระด้างอย่างมากต่อเรื่องนี้   พระเยซูจึงทรงสถาปนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ว่า..”ให้ผู้ชายหย่าภรรยาของตัวเองได้  กรณีเดียวเท่านั้น คือ ถูกฝ่ายหญิงนอกใจไปมีชู้”  ถ้านอกเหนือจากเหตุผลนี้แล้ว..”ห้ามหย่า” เด็ดขาด

ดู มัทธิว 19:16-20 / 21-24 มีเศรษฐีหนุ่มคนนึงถามพระเยซูว่า“ต้องทำยังไงถึงจะได้ชีวิตนิรันดร์”  พระเยซูก็บอก “จงถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า”   เศรษฐีหนุ่มก็ถาม..ว่า ข้อไหนบ้าง  พระเยซูบอก “อย่าฆ่าคน   อย่าล่วงประเวณี อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของตน และจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง"  พอพระเยซูพูดจบ  เขาบอก..ถ้าแค่นี้ เขาถือรักษาไว้ครบแล้ว..ยังขาดอะไรอีกมั๊ย..ที่เขายังไม่ได้ทำ  พระเยซูบอก “ถ้างั้น จงไปขายทรัพย์สมบัติที่มีอยู่แจกจ่ายให้คนอนาถา แล้วท่านจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ แล้วจงตามเรามา”...เจอเข้าไปข้อนี้ “เครียดเลย” !!!    ข้อที่ 22 บอก “เมื่อคนหนุ่มได้ยินถ้อยคำนั้นเขาก็ออกไปเป็นทุกข์ เพราะเขามีทรัพย์สิ่งของเป็นอันมาก”...ยิ่งมีมาก ยิ่งทุกข์มาก  ต่อให้เป็นคนของพระเจ้านะ เพราะลองคิดดู.. เราจะได้อยู่กับพระเจ้าที่ไหน..”สวรรค์สถาน”..ไม่ใช่โลกนี้   เพราะงั้น ถ้ารวยมากๆ อยากตายมั๊ย ส่วนใหญ่ไม่อยากตายหรอก..อยากจะอยู่เสพสสุขสนองเนื้อหนังไปให้นานสักหน่อย.. ถามว่ารักพระเจ้ามั๊ย..ก็รักนะ  แต่เดี๋ยวก่อนพระองค์เจ้าข้า  ยังไม่ค่อยพร้อม..ไม่อยากตาย    แต่ถ้ามีเงินน้อยลงมาหน่อย..แบบพอกินพอใช้  ถามว่ารักพระเจ้ามั๊ย..รัก  พระเจ้ามารับไปตอนนี้เลย..ไปมั๊ย  คำตอบส่วนใหญ่ก็จะเป็นประมาณ ไปก็ได้..ไม่ไปก็ได้  อ่ะ!..เริ่มลงมาเป็นแบบกลางๆละ  แต่ถ้าเราจนเลย ..หาเช้ากินค่ำ ต้องทำงานแลกข้าวทุกวัน  ลองไปถามสิ..อยากไปอยู่กับพระเจ้ามั๊ย..อยากมากกก รออยู่ทุกวัน..เมื่อไหร่จะมารับซะที ทุกวันนี้ เหนื่อยจะตายอยู่แล้วววว (ใช่มั๊ย..เห็นภาพมั๊ยคะ)  เพราะงั้น ถ้าชายคนนี้มีสมบัติไม่มากนัก  เขาจะไม่เครียดกับสิ่งที่พระเยซูพูดขนาดนี้หรอก    พระเยซูจึงตรัสกับเหล่าสาวกว่า "เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า คนมั่งมีจะเข้าในอาณาจักรแห่งสวรรค์ก็ยาก”...เพราะ”เงิน” เป็นจุดอ่อนของมนุษย์    ข้อที่ 26 พระเยซูตรัสว่า "ฝ่ายมนุษย์ก็เหลือกำลัง แต่พระเจ้าทรงกระทำให้สำเร็จได้ทุกสิ่ง”.....หลายๆอย่างที่พระเยซูสอน..มนุษย์ทำไม่ได้หรอกค่ะ..เราไม่มีกำลังพอ   แต่ พระเจ้าทำได้ทุกอย่าง.. เราจึงต้องพึ่ง”พระคุณ”ของพระองค์..ขอพระองค์เสริมกำลังเรา..ให้เราสามารถที่จะเป็นไปตามน้ำพระทัยพระเจ้าได้

คำอุปมา เรื่อง “คนงานในสวนองุ่น”

ดู มัทธิว 20:1-7   ด้วยว่าอาณาจักรสวรรค์เปรียบเหมือนสวนองุ่น  พระคำข้อนี้เล่าว่า “เจ้าของสวนออกไปจ้างคนทำงานตอนเช้าตรู่  รอบแรกเลยนะ..บอกทำทั้งวันให้ 1 เดนาริอัน”  คนงานก็ตกลง..เสร็จก็..ไปทำงาน  พอตอนสายเจ้าของสวนก็ออกไปอีก  ไปเจอคนงานยืนอยู่ไม่มีใครจ้าง..สงสารก็เลยให้ไปทำงานในสวนองุ่นด้วย  แล้วก็บอกแค่ว่า..จะให้ค่าจ้างตามสมควร..ไม่ได้บอกนะ..ว่าจะให้เท่าไหร่  และเจ้าของสวนก็ยังทำอย่างนี้อีก 3 รอบในตอน”เที่ยง”..”บ่ายสามโมง”..และ”ห้าโมงเย็น”  คือ ออกไปแล้วพอเจอคนยืนว่างๆอยู่ก็เรียกให้มาทำงานในสวนของเขา ..โดยบอกว่าจะให้ค่าจ้างตามสมควรเหมือนกัน  เพราะงั้น สรุป คือ เจ้าของสวนมีการตกลงค่าจ้างชัดเจนกับคนงานชุดแรกเท่านั้น คือ 1 เดนาริอัน  แล้วคนงานชุดนั้นก็ต้องพอใจค่าจ้าง..ถึงตกลงไปทำงานให้  แต่คนงานอีก 4 ชุดที่มาทีหลัง..ไม่ได้บอกว่าจะให้เท่าไหร่  แต่คนงานพวกนั้นก็คงพอใจ..เพราะมันสายมากแล้วแต่ยังไม่มีงานทำเลย  ยิ่งชุดที่ไปเจอตอน 5 โมงเย็นยิ่งแล้วใหญ่..ได้เท่าไหร่ก็เอาเพราะจะหมดวันอยู่แล้ว  เรื่องเป็นไงต่อ....

ดู มัทธิว 20:8-13  พอจบวัน..ตอนพลบค่ำเจ้าของสวนก็สั่งพนักงาน..ให้จ่ายค่าแรงให้กับคนงานทุกคนตั้งแต่คนแรกภึงคนสุดท้าย   ข้อที่ 9 บอกว่า..”คนที่มาทำงานเวลาประมาณบ่ายห้าโมงนั้น ได้ค่าจ้างคนละหนึ่งเดนาริอัน”..เป็นอัตราเดียวกับที่เจ้าของสวนตกลงไว้กับคนที่มาตอนเช้าตรู่ พอคนที่มาทำงานตั้งแต่เช้าเห็น..เขาก็นึกในใจว่าเขาคงได้มากกว่านั้น  เพราะเขาทำมากกว่า  แต่ปรากฎว่าเจ้าของสวนก็จ่ายให้ 1 เดนาริอันเท่ากัน  แค่นั้นแหละ ! ..โวยเลย..ทำไมให้เท่ากัน  ในเมื่อคนที่มาตอน 5 โมงเย็นทำงานแค่..ชั่วโมงเดียว   แต่กลับจ่ายค่าแรงให้เท่ากับคนที่ทำงานตากแดดมาทั้งวัน..มันไม่แฟร์  ประมาณนั้น  ฟังดูแล้ว  เราก็แอบคิดใช่มั๊ย..ว่าเออ ! ที่เขาพูดมันก็มีเหตุผลนะ  แล้วในโลกนี้ก็คงไม่มีใครตีค่าแรงคนงานแบบเจ้าของสวนองุ่นนี้  แต่ ! เจ้าของสวนองุ่นในที่นี้ คือ “พระเจ้า”  เพราะงั้น สิ่งแรกเลยที่เราต้องคิดออก คือ พระเจ้าไม่เคยผิดพลาด..และพระองค์ยุติธรรมเสมอ   ข้อที่ 13  บอกว่า “สหายเอ๋ย เรามิได้โกงท่านเลย   ตกลงกันเแล้วว่าเราจะให้ท่านวันละหนึ่งเดนาริอันมิใช่หรือ   เพราะงั้น รับค่าจ้างของท่านไป..มาเกี่ยวอะไรด้วย  เราพอใจจะให้ใครเท่าไหร่..มันก็เรื่องของเรา   แล้วเงินที่จ่ายให้คนงานที่มาทีหลัง..ก็เงินของเรา  ไม่ใช่เงินเจ้า  ไม่ได้เอาเงินเจ้า..ไปจ่ายให้คนอื่นซักหน่อย  โกงก็ไม่ได้โกง..จ่ายให้ตามที่ตกลงกันไว้   แล้วเดือดร้อนทำไม...

ดู มัทธิว 20:14-16   คนงานที่ทำมากสุดเดือดร้อนทำไม  คำตอบอยู่ข้อนี้แหละ “เราจะใช้เงินของเราตามความพอใจของเราเอง..มิได้หรือ  ทำไมท่าน”อิจฉา” เมื่อเห็นเราใจดี”....ทำไมต้องอิจฉาถ้าพระเจ้าจะใจดีกับใครต่อใคร  ทำไมต้องอิจฉาเมื่อเห็นคนอื่นได้ในสิ่งที่ดี   แค่นี้แหละ ! ปัญหาของมนุษย์  คนงานที่มาทำแต่เช้า “อิจฉา” ที่เห็นคนอื่นได้ดี  แล้วมนุษย์ส่วนใหญ่ก็เป็นอย่างงี้  คือ ชอบมองอะไรด้านเดียว..มองแต่ในมุมของตัวเอง..เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง  เพราะความจริงแล้ว สิ่งที่พวกเขาควรคิด ก็คือ ..ที่เจ้าของสวนองุ่นจ้างพวกเขาเนี่ย..ไม่ใช่เพราะเจ้าของสวนจะได้ประโยชน์อะไรจากการทำงานแค่ไม่กี่ชม.ของพวกเขา   ยิ่งคนที่ไปทำตอนห้าโมงเย็น..ยิ่งแล้วใหญ่เลย..  ทำแค่ชั่วโมงเดียวมันจะได้งานซักเท่าไหร่..จ้างให้เสียเงินทำไมก็ไม่รู้  แต่เจ้าของสวนก็อุตส่าห์จ้าง..เพราะสงสารที่พวกเขาไม่มีงานทำ   เราดูได้จากคำพูดของเจ้าของสวน “ พวกท่านยืนอยู่ที่นี่เปล่าๆวันยันค่ำทำไม” คนงานบอก “ไม่มีใครจ้าง”  เจ้าของสวนก็สงสารไง..เลยบอกให้ไปทำงานในสวนไป เด๋วหมดวันจะได้มีเงินซื้อข้าวกิน..

ในทางเดียวกัน เรานี่ล่ะ ก็คือ คนงานที่ไม่มีหวังอะไรแล้ว  และพระเจ้าคือเจ้าของสวนองุ่น..ที่ทรงเมตตาให้เราได้รับบำเน็จตามที่ทรงสัญญาไว้ 1 เดนาริอัน  สำหรับเราคือความรอด..ใช่มั๊ย  แล้วเราก็พอใจ  เพราะฉะนั้น อย่าอิจฉาคนอื่น..ไม่ว่าใครจะได้รับสิ่งดีอะไรก็ตาม  มันหมายถึงพระเจ้าทรงพอใจที่จะประทานให้   แล้วพระองค์ก็ไม่ได้เอาของเราไปให้เขา  เรามีอะไรเป็นของตัวเองมั๊ย..ไม่มีหรอก  ร่างกายนี้ยังของพระเจ้าเลย  เพราะฉะนั้น จงพอใจและขอบพระคุณในสิ่งที่เรามีและเราเป็น..แค่นั้น  เอเมนมั๊ย   และอีกนิดนึง คือ อย่าให้คำอธิฐานของเราออกมาในรูปแบบประมาณว่า “พระองค์เจ้าข้า  ลูกสัตย์ซื่อต่อพระองค์  ลูกรับใช้พระองค์มาชั่วชีวิต มาโบสถ์ทุกอาทิตย์  ถวายสิบลดไม่เคยขาด  แต่ทำไมลูกยังลำบากกว่าคนอื่น  ขอพระองค์โปรดตอบคำอธิฐานของลูก..ช่วยลูก..ให้ลูกมีฐานะที่ดีขึ้น (เพราะลูกสมควรได้รับ)”  การอธิฐานแบบนี้  มันเหมือนเรากำลังทวงอะไรบางอย่าง..ที่เราคิดว่า“เราสมควรได้รับ”  ซึ่งต้องบอกว่า “มันโง่มาก”  เด็กๆคิดดูให้ดีว่าการอธิฐานแบบนี้เราอธิฐานในนามใคร  เรากำลังขอในนามของ”ตัวเอง” นะ ไม่ใช่ในนามของ”พระเยซู”  เพราะถ้าเราขอในนามของพระเยซูคริสต์เราจะไม่พร่ำพรรณาถึงความดีหรือเครดิตร์ของตัวเอง...แต่เราจะพึ่งในพระคุณของพระเยซู ( Not me but you) 

  หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้า  ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ มัทธิว ครั้งที่ 13

ดู มัทธิว 18:1-3  สาวกถามพระเยซูว่า “ใครเป็นใหญ่ในแผ่นดินสวรรค์”  พระเยซูฟังแล้ว..พระองค์ก็เรียกเด็กเล็กคนหนึ่งมาให้มายืนอยู่ท่ามกล่างสาวก  แล้วพระองค์ก็ตรัสว่า “ ถ้าพวกท่านไม่กลับใจเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ ท่านจะเข้าในอาณาจักรแห่งสวรรค์ไม่ได้เลย” ..ทำไมพระเยซูถึงยกความเชื่อของเด็กเล็กๆขึ้นมาเป็นตัวอย่าง..ในการกลับใจใหม่ของคริสเตียน  เราเปิดไป               

ดู 1 โครินธ์ 1: 21-23  “โลกไม่สามารถรู้จักพระเจ้าหรือทางของพระองค์ได้ด้วยสติปัญญาของตน พระองค์จึงโปรดช่วยคนที่เชื่อให้รอดโดยคำเทศนา..”เรื่องโง่ๆ”..ไม่ต้องคิดเยอะ..ไม่ต้องสมเหตุผลตามสติปัญญามนุษย์    เพราะ ความเชื่อเป็นพระคุณที่มาจากพระเจ้า..พระเจ้าจะเลือกใครพระองค์ก็ใส่ความเชื่อให้กับผู้นั้น  ดังนั้น สำหรับคนที่ใช่..ไม่ว่าจะพูดยังไง..พูดเรื่องอะไร..ฟังดูโง่แค่ไหน..เขาก็เชื่ออยู่ดี  ในทางตรงกันข้าม ข้อที่ 22 บอกว่า “..ด้วยว่าพวกยิว  ขอเห็นหมายสำคัญ..” ....อย่างที่เราเรียนไปคราวที่แล้ว  พวกฟาริสีชอบมาหาพระเยซู..บอกถ้าจะให้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระเจ้าหรือเป็นผู้ช่วยให้รอดจริง  ก็ขอให้สำแดงหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์ให้ดูหน่อย  ถ้าดูแล้วมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์ยิ่งใหญ่อลังการพอ  หรือดูแล้วขลังพอ..ก็จะเชื่อ ประมาณนั้น  เหมือนอะไร..เหมือนคนทั่วไปที่ไม่มีความเชื่อ..ส่วนใหญ่ก็จะมีจุดยืนหรือเงื่อนไขประมาณ..นี้กับพระของเขา คือ  ถ้าจะให้ฉันเชื่อ..ต้องทำให้ฉันรวย..ให้ฉันถูกหวย..ให้ฉันเจริญรุ่งเรือง 1 2 3 4  คือ  ต้องแสดงปาฎิหารย์ตามที่ฉันต้องการ  ถ้าทำไม่ได้..ฉันก็ไปหาเจ้าอื่น..  พระเยซูบอก..”คนชาติชั่ว คิดคดทรยศต่อพระเจ้า..อย่าหวังเลยว่าเราจะทำอย่างที่เจ้าบอก  นอกจากหมายสำคัญบนไม้กางเขนแล้ว..พระองค์จะไม่สำแดงสิ่งใดแก่พวกธรรมาจารย์และฟาริสี..

ข้อที่ 22 ยังบอกต่อไปว่า “..และพวกกรีกเสาะหาปัญญา..”   อย่างที่น้าตุ๊กเคยบอก  ในสมัยนั้น “กรีก” จะเป็นพวกตรรกนิยม คือ ชอบเรื่องความเป็นเหตุเป็นผล  ชอบที่จะถกกันในเรื่องราวของปรัชญา..ค้นหาความจริงของชีวิตอะไรต่างๆ  จนทำให้กรีกมีนักปรัชญาที่มีชื่อเสียงอยู่หลายคน  (อริสโตเติล  พิธากอรัส  ที่เด็กๆรู้จักกันดี)   เพราะงั้น คนประเภทนี้  เขาจะรับไม่ได้..ที่จะเชื่อว่า “เลือดของคนๆหนึ่งเมื่อหลั่งออกแล้วจะสามารถชำระมนุษย์ให้บริสุทธิ์ได้” มันเป็นไปไม่ได้  เพราะมันไม่สมเหตุผล..มันผิดหลักแห่งตรรกวิทยา..ที่พวกเขา discuss กันมาเป็นร้อยๆปี   อันนี้ คือ ความหมายที่พระเจ้าบอกว่า “เราจะทำลายสติปัญญาของคนมีปัญญา และจะทำให้ความเข้าใจของคนที่เข้าใจ..ที่คิดว่าตัวเองเก่งสูญสิ้นไป”....ฉลาดแค่ไหนสำหรับมนุษย์  ก็ไม่ใช่มาตรฐานสำหรับพระเจ้า

ดู 1โครินธ์ 1:23-24  “..แต่สำหรับพวกเราผู้ที่พระเจ้าทรงเรียกนั้น  ไม่ว่าจะเป็นคนไทย..ยิว..กรีก..หรือชนชาติใดก็ตาม   ต่างถือว่า “พระคริสต์” หรือหมายสำคัญบนไม้กางเขนทรงเป็นฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้า”   เราจะเชื่อเหมือนเด็กๆ  แบบที่พระเยซูบอกในข้อนี้ของหนังสือมัทธิว..ว่า “ใครก็ตามจะเข้าในอาณาจักรสวรรค์ได้  ต้องกลับใจเชื่อเหมือนเด็กเล็กๆ”   เพราะเด็กเล็กๆเป็นยังไง..ฉลาดมั๊ย  อย่างมากก็ฉลาดแบบเด็กๆ หรือฉลาดแบบโง่ๆในความคิดของผู้ใหญ่  ทำอะไรก็ไม่เคยคิดให้รอบคอบ..แล้วก็ไม่ค่อยจะมีเหตุผล   แต่เด็กเล็กๆเป็นภาพที่สะท้อนความเชื่อระหว่างเรากับพระเจ้าได้เป็นอย่างดี   เพราะ เด็กเล็กๆ..เขาจะเชื่อใจพ่อแม่   “เคยเห็นพ่อแม่ที่ชอบเอาลูกไปไว้ในที่สูงๆ..แล้วบอกให้ลูกโดดลงมา  โดยที่พ่อจะอ้าแขนรอรับอยู่ข้างล่างมั๊ยคะ  แล้วลูกยอมโดดมั๊ย..เด็กเล็กๆโดดทุกคนแหละ  กลัวซะที่ไหน..เพราะเด็กเล็กๆจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแต่เขาจะ”เชื่อใจพ่อแม่”..เชื่อว่าพ่อต้องรับเขาได้แน่  เขาไม่คิดเลยว่า..ถ้าพ่อรับพลาดนะ..อะไรจะเกิดขึ้น  เขาไม่คิด..แต่เขาเชื่อใจพ่อแม่สุดๆ   

แล้วถ้าเป็นพวกเราล่ะ  ตอนนี้..พ่อให้ไปยืนตรงหัวบันได  แล้วบอกให้โดดลงมา..เดี๋ยวพ่อรอรับอยู่ข้างล่าง..โดดมั๊ย  ไม่โดดหรอก  เพราะเราโตแล้ว..เราจะคิดเยอะ..จะไหวเหรอพ่อ..ไม่ไหวมั้ง..ถ้าพลาดไปก็แย่เลย   และนี่คือ ความหมายที่พระเยซูต้องการจะบอกเราในข้อนี้..ให้เราเชื่อใจพระเจ้าเหมือนที่เด็กเล็กๆเขาเชื่อใจพ่อแม่   แม้บางครั้งมันเหมือนจะยากลำบากหรือดูแล้วเสี่ยงเกินไป  ก็ขอให้เชื่อใจ..ว่าพระเจ้าไม่เคยพลาด  และพระองค์จะไม่ทำให้เราผิดหวังแน่นอน  กลับมาที่หนังสือมัทธิว...

ดู มัทธิว 18:4-5   “ ถ้าผู้ใดจะ”ถ่อม” จิตใจลงเหมือนเด็กเล็กคนนี้ ผู้นั้นจะเป็นใหญ่ที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์”   แต่ ! การจะเชื่อพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆได้..ไม่ง่ายนะคะ  เพราะอะไร..จำได้มั๊ย พระเยซูบอกว่าเราอยู่ใน”ยุคที่ขาดความเชื่อ” เมื่อมนุษย์ล้มลงในความบาป..แทนที่เราจะรักพระเจ้า..เราก็รักตัวเอง  แทนที่เราจะเชื่อฟังพระเจ้า..เราก็เชื่อตัวเอง  เพราะงั้น การที่จะเชื่อพระเจ้าเหมือนเด็กเล็กๆ เราต้องถอดหัวใจ ความคิด และจิตวิญญาณของเรามอบให้แก่พระเจ้า  เราต้อง”ถ่อมใจ” แบบสุดๆ  เพราะทางของพระเจ้ามันขัดแย้งกับเนื้อหนัง  เราจะรู้สึกว่าเราโตแล้ว..เรามีความคิดของตัวเอง  เราถูกหล่อหลอมและครอบงำด้วยค่านิยม  สังคม  และประเพณีที่สืบทอดกันมาของเรา   หลายครั้ง การเชื่อพระเจ้าแบบเด็กๆก็จะสวนทางหรืออยู่คนละขั้วกับสิ่งที่เราคุ้นชิน....

นอกจากจะเชื่อใจพ่อแม่แล้ว..เด็กเล็กๆยังเชื่อฟังพ่อแม่อีกด้วย  ตอนเล็กๆแม่สอนให้เล่นอะไรบ้าง  บอกให้ “ตบมือแปะๆ”..ทำมั๊ย..ทำ   “จับปูดำขยำปูนา..”  “โยกเยกเอย น้ำท่วมเมฆ..”...โอโห ทำท่าตามกันอย่างสนุกสนาน  หรือ..เล่นจ๊ะเอ๋  อย่างนี้..เป็นต้น  ถ้าตอนนี้ ให้เราเล่นแบบนั้น  เราจะเล่นมั๊ย  ไม่เล่นหรอก.. ไม่เห็นสนุก..ปัญญาอ่อนจะตาย    

แล้วตอนโยชูวาบุกยึดเมืองเยรีโค..พระเจ้าให้ทำไร  เรากลับไปทบทวนดูกันหน่อย  จะได้เห็นชัดเจนว่า ทุกคำสอนของพระเยซูคริสต์..สอดคล้องกับพระคำภีร์เดิมทั้งสิ้น  พระองค์ไม่ได้มาเพื่อเลิกล้างธรรมบัญญัติ  แต่มาเพื่อทำให้สมบูรณ์...

ดู โยชูวา 6:2-5  เมืองเยรีโคเป็นเมืองที่เจริญแล้วก็เข้มแข็งที่สุดเมืองนึงในแผ่นดินคานาอัน  ในสมัยนั้น เมืองที่เข้มแข็งและตียาก..ก็คือ เมืองที่อยู่ในที่สูงๆแล้วรอบๆก็เป็นแม่น้ำ อย่างเยรูซาเล็ม..นี่ก็จัดว่าเป็นเมืองที่มีชัยภูมิดีมาก  หรือ เมืองที่มีกำแพงแข็งแรงใหญ่โตอย่างเยรีโค..นี่ก็ตียากเหมือนกัน  เพราะสมัยนั้น มันยังไม่มีอาวุธแรงๆเหมือนสมัยนี้นะ  ไม่มีระเบิด  ไม่มีปรมาณู  นิวเคลีย์  หรือ อาพีจี  ปืนก็ยังไม่มี..อย่างมากก็มีแค่ดาบ..ธนู หรือหนังสติ๊กกับก้อนหินแบบดาวิด   เพราะงั้น  ถ้าเราอยู่ที่สูงแล้วศัตรูจะวิ่งเข้ามา  เราก็กลิ้งหิน..ยิงธนูสกัดไว้  อะไรต่างๆประมาณนี้..ก็อยู่แล้ว  หรือถ้ามีกำแพงใหญ่โตอย่างเยรีโคเนี่ย..ยิ่งไปกันใหญ่เลย..ไม่รู้จะยึดยังไง   ต้องวิ่งเข้าไป..ต้องปีนอีกต่างหาก  แล้วกำแพงเยรีโคสูงเท่าไหร่..บางช่วงสูง “ 8“ เมตร  หนา “ 6 “ เมตร  เพราะงั้น ชาวเยรีโคก็แค่ขึ้นไปยืนบนกำแพง..แล้วก็รอ   ใครแหลมเข้ามาก็ซัดเลย..ยังไงก็เจาะไม่เข้า    (ตอนแรกที่ผู้สอดแนมของอิสราเอลไปเห็นกำแพงเมือง..คงจะถอนใจเฮือกใหญ่  อันนี้หรอที่พระเจ้าจะให้เรามาตี 555)   เพราะอิสราเอลเป็นใคร  เป็นชนชาติที่เล็กน้อยมาก   แรกเลยเขาไม่มีชาติด้วย ..ไม่มีประเทศของตัวเอง..เหมือนโรฮิงญา..ที่เราเห็นในข่าวตอนนี้   “ยิว” หรือ “ฮีบรู”  เป็นแค่ทาส..เหมือนกาฝาก..อยู่ในอียิปต์  ถ้าไปอยู่ประเทศอื่นก็..เหมือนอาศัยแผ่นดินเขาอยู่   ได้มาเป็นชนชาติ..มีประเทศของตัวเองก็ตอนที่พระเจ้าปลดปล่อยเขาจากการเป็นทาส  แล้วก็แต่งตั้งให้เป็นประเทศอิสราเอล..จัดระเบียบให้ทุกอย่าง  ตั้งแต่การสำมะโนประชากร   คัดเลือกเกณฑ์ทหาร  ตั้งศาลตัดสินคดี  อะไรต่างๆที่ทุกประเทศยังทำกันอยู่จนทุกวันนี้  จริงๆแล้ว เลียนแบบมาจากพระเจ้าทั้งสิ้น

แล้วสำหรับกำแพงเยรีโคที่ใหญ่ขนาดนั้น  พระเจ้าสั่งให้อิสราเอลยึดครองด้วยวิธีไหน..เดินวนรอบๆ 7 วัน วันที่ 7 เดิน 7 รอบ..แล้วโห่พร้อมกัน  กำแพงเมืองเยรีโคก็ถล่ม  ถ้าคิดตามเหตุผลของมนุษย์..พระเจ้าให้ทำไรก็ไม่รู้..ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย  ทำอย่างงั้นมันจะพังได้ไง  แต่มีนก็พัง  !คนอิสราเอลสามารถยึดครองแผ่นดินนั้นได้สำเร็จ..เพราะความเชื่อ  ถ้าอิสราเอลไม่เชื่อแบบเด็กๆ แต่เห็นสิ่งที่พระบอกให้ทำ..ว่าเป็นเรื่องไร้เหตุผล ..แล้วก็เลือกที่จะทำตามวิธีของตัวเอง ด้วยการวางแผนการรบอะไรต่างๆ   เราคิดว่าเขาจะชนะมั๊ย..ไม่มีทาง  กระดูกคนละเบอร์เลย  กลับมาที่ หนังสือ มัทธิว..

คำอุปมาเกี่ยวกับแกะที่หลงหาย 

ดู มัทธิว 18:10-11  “จงระวังให้ดี อย่าดูหมิ่นผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่ง..”   หมายถึง อย่าดูถูก..อย่ามองข้าม  คนของพระเจ้าหรือผู้เชื่อ..แม้แต่คนเดียว   ไม่ว่ามองด้วยตาฝ่ายโลกแล้ว..คนๆนั้นจะเป็นยังไง   เชื่อมานานแค่ไหนก็อาจจะยังเป็นคนพูดมากปากไม่ดี..ขี้อิจฉา  หรือแม้จะมีแต่ปัญหาเรื่องเงิน..ชอบยืมตังส์ตลอด   เราก็จะดูถูกเขา..ไม่ได้  พระเยซูบอก “จงระวังให้ดี  คนเหล่านี้มีทูตสวรรค์ประจำของเขาเฝ้าอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าเสมอ   และพระองค์ก็เสด็จมาเพื่อช่วยคนเหล่านั้น..ที่โลกมองว่าเขาเป็นคนน่าเกลียดเหล่านั้น..ให้รอด”  บางคนแอบสงสัยในความรักของพระเจ้า..ไม่เข้าใจว่าพระเจ้าช่วยคนเลวทำไม  อย่างยิวนี่..เลวมาก  เลวจนเขารับไม่ได้เลย  แล้วพระเจ้าช่วยยิวทำไม  เขาโกรธมาก..โกรธจนบอกจะไม่มาโบสถ์แล้ว  น้าตุ๊กก็พยายามหนุนใจเขา  บอกว่า”  เหตุผลที่พระองค์เลือกคนที่น่าเกลียดหรือเลือกยิว เพราะเมื่อเขากลับใจใหม่..กลับมางดงามขึ้น  ทุกสิ่งที่หายใจได้ก็จะเห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าแบบสุดๆ  เพราะมันเลวมากใช่มั๊ย..เลยไม่คิดว่ามันจะกลับตัวกลับใจได้ขนาดนี้  เหมือนเวลาที่เราเลี้ยงลูก หรือ เวลาที่ครูสอนเด็กๆ เราจะรู้ได้ยังไงว่าว่าใครคือ พ่อแม่ที่เลี้ยงลูกเป็น หรือใครคือ ครูที่มีความสามารถสอนเด็กให้เป็นคนดีได้  ถ้าเรามีแต่ลูกดีๆ  หรือ มีแต่ลูกศิษย์ดีๆ ไม่เกเรเลย  ดีพร้อมไปหมด..พอโตขึ้นเขาก็เป็นคนดี  อันนั้น คงไม่ทำให้”เห็นภาพ” หรือน่าประทับใจเท่าไหร่  ผิดกับพ่อแม่ที่มีลูกหรือครูที่มีศิษย์ ”เลว ชั่วร้าย หาดีไม่ได้เลย” แต่ สามารถเลี้ยงดู ขัดเกลา เปลี่ยนนิสัย ให้เขากลับมางดงามขึ้น..แบบที่จำรูปเดิมแทบไม่ได้ น้าตุ๊กถามว่า  “อันไหน จะเห็นความยิ่งใหญ่ของผู้เลี้ยงมากกว่ากัน”  ก็ต้องคนที่สามารถขัดเกลาคนเลวให้เป็นคนดีได้..ถูกมั๊ยคะ  แล้วพระเจ้าของเราก็เป็นผู้นั้นแหละ..ที่รักคนบาปอย่างไม่มีเงื่อนไข  เพราะงั้น เราเองต้องรัก..ให้อภัยทุกคนเหมือนที่พระเจ้าทำ..โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..กับคนที่มีความเชื่อ  

ลองคิดดู..ว่า ถ้าพระเจ้าเลือกรักแค่บางคน..เช่น  ยิว น่าเกลียดมาก..พระเจ้าเลยไม่รัก (สมมติ)  ถ้าเป็นอย่างนี้ คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นแน่นอน ยิวก็คงไม่ได้รับความรอด  แล้วเราล่ะ..แน่ใจแค่ไหน..ว่าเราดีกว่ายิว   แน่ใจมั๊ยว่าเราดีพอที่จะได้รับความรอด..เราแน่ใจไม่ได้เลย  วันนี้เราไม่โกหก..  พรุ่งนี้เราก็อาจจะโกหก  วันนี้เราไม่โกงเขา แต่ปีหน้า..ยังไม่รู้  เราบอกฉันไม่ล่วงประเวณี..อีกสิบปี..ก็ไม่แน่  ถูกมั๊ยคะ   แต่ ! พระเยซูบอก โอเค เรายอมถูกตรึง..แล้วไถ่บาปทั้งหมดให้เจ้า ทั้งในอดีต..ปัจจุบัน และที่เจ้าอาจจะทำในอนาคตด้วย..จบมั๊ย จบเลย..สบายเลย   เพราะงั้น ในเมื่อพระเจ้าทำเพื่อเราขนาดนี้  พระองค์ก็ขอแค่ให้เราอย่าตัดสินกันเองและอย่าทำให้พี่น้องของเราสะดุด..จนต้องหลุดจากทางของพระเจ้าไป  เพราะข้อที่ 14 บอกว่า “ พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ไม่ทรงปรารถนาให้ผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่งพินาศไปเลย 

ดู มัทธิว 18:15-17  “..หากว่าพี่น้องผู้หนึ่งทำผิดต่อท่าน จงไปแจ้งความผิดนั้นแก่เขาสองต่อสองเท่านั้น”...ไม่พอใจอะไร..ไปเลย ไปเคลียร์กับเขาเลย  จับเข่าคุยกันสองคน..ไม่ต้องให้คนอื่นรู้..แล้วคุยกับเขาด้วยความถ่อมสุภาพ..ว่าที่เขาทำอย่างงั้นนะ  มันไม่ถูก..ไม่ควรยังไง    ไม่ใช่..ยังไม่ได้คุยกับเขาเลย  เราก็เอาความขัดแย้งหรือความผิดพลาดของเขาไปเล่าให้คนอื่นฟังซะงั้น อย่าทำอย่างนี้นะคะ..พระคำภีร์บอกชัดเจน..ให้เราไปปรับความเข้าใจกับคนๆนั้นสองต่อสองก่อน   เพราะเขาอาจไม่ได้ตั้งใจหรือทำไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้  หรือเราเองอาจจะมีส่วนผิดตรงไหน..แต่เราก็ไม่รู้ตัว..เขาก็จะได้พูดออกมา..แล้วก็เคลียร์กัน  และถึงเขาจะเป็นฝ่ายผิดจริง..แต่ถ้าเขายังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่     พระคำภีร์บอก “..เขาก็จะฟังท่าน” แปลว่า เขาจะยอมรับผิดแล้วก็ขอโทษ  “..เราก็จะได้พี่น้องคนนี้ของเราคืนมา..ได้เพื่อนของเราคืนมา” ความสัมพันธ์ทุกอย่างจะเหมือนเดิม  เพราะเขาจะเห็นชัดว่าเราบริสุทธิ์ใจ..เราไม่กล่าวโทษ..ไม่เอาเขาไปพูดลับหลัง อะไรต่างๆ   แต่เราเลือกที่จะสมานฉันท์ด้วยความถ่อมใจ

ข้อที่ 16 บอกว่า “แต่ถ้าเขาไม่ฟังท่าน จงนำคนหนึ่งหรือสองคนไปด้วย..”...ถ้าเราพยายามปรับความเข้าใจกับเขาแล้ว  แต่ ! เขาไม่ฟัง..ไม่ยอมรับว่าตัวเองทำผิด  พระคำภีร์บอกก็ให้ไปหาเพื่อนมาซักคน..สองคน  เพื่อให้เป็นพยานสองสามปาก..และทุกคำที่ทั้งสองฝ่ายพูดจะเป็นหลักฐานได้   สังเกตดูนะ..พระคำภีร์บอกว่าคนที่เราจะเอาไปเป็นพยาน..ก็แค่คน..สองคนก็พอ  ไม่ต้องขนไปทั้งหมู่บ้านหรือทั้งโบสถ์..ไม่ค้อง  แล้วที่สำคัญเด็กๆต้องเลือกคนที่มีวินิจฉัยหรือเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายวิญญาณนะคะ  เพราะที่ปรึกษาก็สำคัญ..

แต่ ! ถ้ามีพยาน 2-3 คนแล้ว..เขาก็ยังไม่ยอมรับผิด  ไม่สำนึก..ไม่ฟังคำตักเตือน  ข้อที่ 17 บอกว่า “จงไปแจ้งความต่อคริสตจักร..”  ถึงขั้นนี้แล้ว คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคริสเตียน..จะต้องสำนึกแล้ว   พระวิญญาณที่สถิตอยู่กับเขาจะฟ้องผิดในใจ  ถึงเขาไม่ยอมรับผิดกับใครแต่เขาจะหนีการฟ้องผิดของพระวิญญาณ..ไม่พ้นแน่นอน   เพราะฉะนั้น ถ้าถึงขั้นนี้แล้วยังไม่ยอมจำนน  หรือไม่ฟังคำชี้นำของคริสตจักรอีกก็ให้ถือเสียว่า เขาเป็นเหมือนคนต่างชาติและคนเก็บภาษี..คือ ไม่ใช่พี่น้องของเรา..เลิกคบไปเลย  ไม่ต้องทักทาย..ปราศัยด้วย

ดู มัทธิว 18:21-22  เปโตรถามพระเยซูว่า “พระองค์เจ้าข้า หากพี่น้องของข้าพระองค์กระทำผิดต่อข้าพระองค์เรื่อยไป ควรจะยกความผิดของเขาสักกี่ครั้ง ถึงเจ็ดครั้งหรือ”..เปโตรคงจะคิดว่า 7 ครั้ง นี่มันก็เยอะแล้วนะ  สำหรับคนที่ทำผิดกับคนอื่นอยู่ตลอด   แล้วคำว่าพี่น้อง..อาจจะหมายถึงคนที่เป็นคริสเตียนด้วยกันก็ได้  หรือจะหมายถึงมนุษย์ทุกคนที่อยู่ร่วมกับเราด้วย..ก็ได้   และพระเยซูบอกว่า “เรามิได้ว่าเพียงเจ็ดครั้งเท่านั้น แต่เจ็ดสิบครั้งคูณด้วยเจ็ด”  ความหมาย คือ ต้องยกโทษให้ตลอดไป..ทุกครั้ง  เด็กๆไม่ต้องมานั่งคูณหรือนั่งนับหรอกนะ..ว่า 7 คูณ 7 เท่ากับ49  อะไรต่างๆ  เพราะถ้าจะมีใครซักคนทำผิดกับเรามากมายขนาดนั้น..เราก็นับไม่ถ้วนหรอก  นับไป..นับมาก็ลืม  งง..เองว่านี่มันครั้งที่ 456 หรือ 465 แล้วก็นับผิด..นับถูก  เพราะฉะนั้น  ไม่ต้องไปนับ ให้อภัยไปทุกครั้งง่ายกว่ามั๊ย..ง่ายกว่าเยอะเลย  เอเมนมั๊ย

หนังสือ มัทธิว ครั้งที่ 12

เรามาถึงบทที่ 16 แต่เด็กๆดู ท้ายบทที่ 15 สักนิดนึง ข้อที่ 32-39 เป็นอีกครั้งที่พระเยซูทรงเลี้ยงอาหารคน 4 พันคน ด้วยขนมปัง 7 ก้อน กับปลาเล็กๆอีก 2-3 ตัว  ที่น้าตุ๊กต้องเกริ่นไว้  เพราะบทต่อไปเราจะได้เห็นภาพนะคะ 

ดู มัทธิว 16:1-4  ณ.เวลานั้น พวกฟาริสีคงมีหน้าที่มาจับผิดพระเยซู  วันๆไม่ทำอะไร..คอยแต่จะมาลองภูมิพระเยซูตลอด  ข้อนี้ก็มาอีกละ..มาขอหมายสำคัญจากฟ้าสวรรค์   เลยโดนพระเยซูตอกกลับไป..”คนชาติชั่ว..คิดคดทรยศต่อพระเจ้าแสวงหาหมายสำคัญ และจะไม่โปรดให้หมายสำคัญแก่เขา เว้นไว้แต่หมายสำคัญของโยนาห์ศาสดาพยากรณ์เท่านั้น" 

.ถ้าไม่อยากถูกกล่าวโทษเหมือนพวกฟาริสี  เด็กๆต้องแสวงหาพระเจ้า..แสวงหาน้พระทัยของพระองค์นะคะ ไม่ใช่แสวงหาแต่หมายสำคัญหรืออัศจรรย์เหมือนพวกฟาริสี    ส่วนหมายสำคัญของโยนาห์ที่พระเยซูพูดถึง หมายถึง พระองค์เอง..ที่จะต้องสิ้นพระชนม์ไป 3 วัน แล้วจะกลับฟื้นคืนพระชนม์ขึ้นมาใหม่  เหมือนที่โยนาห์ต้องไปอยู่ในท้องปลา 3 วัน  และสิ่งนี้คือ หมายสำคัญที่สำคัญที่สุดอย่างเดียวเท่านั้นที่พระเจ้าให้ไว้กับเรา   เราไม่จำเป็นต้องเรียกหาอัศจรรย์อย่างอื่น  ถ้าจำเป็น..พระเจ้าจะประทานให้เราเอง..อย่าไปโฟกัสกับมัน   แต่คนส่วนใหญ่ชอบ..ชอบการอัศจรรย์  ชอบปาฏิหารย์อะไรก็ตาม..ที่มันจับต้องมองเห็น   เพราะมันตอบสนองเนื้อหนังได้ดี   แต่สิ่งเหล่านี้..ไม่ใช่น้ำพระทัยของพระเยซูคริสต์   และหมายสำคัญบนไม้กางเขนที่พระองค์จะประทานให้..ต้องใช้ ”ความเชื่อ” เท่านั้น    ความเชื่อ คือ อะไร  ในหนังสือฮีบรูบอก “ความเชื่อคือความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้ เป็นความรู้สึกมั่นใจว่า สิ่งที่ยังไม่ได้เห็นนั้นมีจริง” ..เพราะ  ถ้าเห็นกันใสๆ คงไม่ต้องใช้ความเชื่อ  (ถูกมั๊ยคะ)    แต่ น้าตุ๊กไม่ได้หมายความว่าเราจะขอหมายสำคัญจากพระเจ้าไม่ได้เลย..ไม่ใช่  แต่เด็กๆต้องจำไว้ว่า ”อัศจรรย์ที่สำคัญที่สุด คือ ความรอด พระเจ้าได้ประทานให้เราเรียบร้อยแล้ว”  ส่วนอย่างอื่นที่พระองค์ประทานให้ในขณะที่เราอยู่บนโลกใบนี้เป็นแค่ของแถมเล็กๆน้อยๆ   จะได้หรือไม่ได้..อย่าไปรู้สึกเยอะแยะหรือโฟกัสกับมันให้มากนัก

ดู มัทธิว 16:5-8   หลังจากที่พระเยซูจัดการพวกฟาริสีเสร็จ  พระองค์ก็ลงเรือข้ามฟากไปกับเหล่าสาวก  แล้วพระองค์ก็ออกปากเตือนเหล่าสาวกว่า “จงสังเกตและระวังเชื้อแห่งพวกฟาริสีและพวกสะดูสีให้ดี"  พอได้ยินคำว่า”เชื้อ”  พวกสาวกก็ไปนึกถึงขนมปัง..คิดว่าพระเยซูพูดถึงขนมปังที่พวกเขาลืมเอาติดตัวมา   ข้อที่ 8  พระองค์ตรัสว่า “โอ ผู้มีความเชื่อน้อย เหตุไฉนพวกท่านจึงปรึกษากันและกันถึงเรื่องไม่ได้เอาขนมปังมา  จำไม่ได้หรือ เรื่องขนมปังห้าก้อนกับคนห้าพันคนนั้น ท่านได้กินอิ่มกันทุกคน..แล้วยังเก็บที่เหลือได้กี่กระบุง..12 กระบุง   กับขนมปังเจ็ดก้อนกับคนสี่พันคนนั้น  ก็เก็บที่เหลือได้อีก 7 กระบุง”...แล้วจะกลัวอะไร..กับแค่ไม่มีเสบียง

เด็กๆ เห็นมั๊ยคะ..ว่าการอัศจรรย์ที่ทำให้เห็นจะๆอย่างงี้..ใช่ว่าได้แล้วมนุษย์จะอิ่ม..จะพอ  หรือจะหายกลัว  ไม่หายเลย..ทำให้เห็นกี่ครั้งๆก็ยังไม่เคยจะไว้ใจพระเจ้า   พอเจอปัญหาใหม่เข้าหน่อยก็ตกใจตาหูเหลือกเหมือนเดิม  ทั้งที่พระองค์ก็พาเราผ่านมาแล้วทุกครั้งพระองค์ก็ดูแลเราอย่างดี  อย่างพวกเราทุกวันนี้ก็เหมือนกัน  ส่วนใหญ่มีปัญหาเรื่องไร  “เรื่องเงิน..ใช่มั๊ย”  แต่ถ้าคิดดูให้ดี เราจะเห็นว่าพระเจ้าก็เลี้ยงดูเราอย่างดี  กินอิ่ม นอนหลับทุกวัน  แล้วก็ยังมีเหลืออีกหลายกระบุงเหมือนคนอิสราเอลในสมัยนั้น  ต่างกันแค่ที่เหลือหลายกระบุงของเรามันกลายเป็น..เสื้อผ้าสวยๆ..กระเป๋า..รองเท้า..อาหารญี่ปุ่น..มือถือ..ไอแพด..ไอโฟน ไออะไรก็ตาม..มันก็คือของที่เหลือเกินจากความอิ่มบริบูรณ์ของเราทั้งนั้น  แต่พอเจอความทุกข์ยากเล็กๆน้อยๆเราก็ยัง ”กลัว”   ข้อที่ 12 บอกว่า “แล้วพวกสาวกก็เข้าใจว่า พระเยซูไม่ได้พูดถึงขนมปัง แต่ให้ระวังจะติดเชื้อ      ”เชื้อ” ที่หมายถึงความบาปในคำสอนผิดเพี้ยนของพวกฟาริสีกับพวกสะดูสี”..

ดู มัทธิว 16:13-15 / 16-17  เมื่อพระเยซูเสด็จไปที่เมืองซีซารียา  พระองค์ก็ถามเหล่าสาวกว่า “คนที่นี่ เขาคิดว่าพระองค์เป็นใคร”  สาวกก็บอกว่า “บางคนคิดว่าพระองค์เป็นยอห์น  บางคนคิดว่าเป็นเอลียาห์  แล้วบางคนก็คิดว่าเป็นเยเรมีย์หรือไม่ก็เป็นผู้เผยพระวจนะคนนึงของพระเจ้า   พระเยซูฟังแล้วก็ถามเหล่าสาวกกลับไปว่า  “แล้วพวกท่าน คิดว่าเราเป็นใคร”...เปโตรตอบทันทีเลยว่า “พระองค์เป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่”   พระเยซูฟังแล้วก็บอกเปโตรว่า  “ซีโมนบุตรโยนาเอ๋ย ท่านก็เป็นสุข เพราะว่ามนุษย์มิได้แจ้งความนี้แก่ท่าน  แต่พระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงแจ้งให้ทราบ” คือ ที่เปโตรเชื่อว่าพระองค์เป็นพระตริสต์..เพราะพระเจ้าใส่ความเชื่อให้เขา   และนี่คือ รากฐานที่แท้จริงของความเชื่อ   คือ ความเชื่อเป็นของประทานจากพระเจ้า   หลายครั้ง เรามีหน้าที่ประกาศก็จริง  แต่เขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ..มันขึ้นอยู่กับ “พระเจ้า”  แล้วการดำเนินในทางพระเจ้าก็จะเป็นอย่างนี้เสมอ  เหมือนที่น้าตุ๊กได้ยกตัวอย่าง เปรียบเที่ยบว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็นไมโครชิพหรือรหัสลับระหว่างเรากับพระเจ้า   และถ้าเรามีสิ่งนี้แล้ว..ไม่ว่าพระเจ้าบอกอะไร..บอกยังไง..เราก็จะเชื่อและเข้าใจทั้งหมด  ในขณะที่คนที่ไม่มีพระเจ้าเขาจะไม่มีวันเข้าใจว่า..ทำไมคริสเตียนถึงมีความเชื่อได้ขนาดนั้น  ก็มันพิสูจน์ไม่ได้  เพราะตาก็ไม่เห็น..หูก็ไม่ได้ยิน   แต่เราเชื่อเพราะพระเจ้าเป็นผู้ใส่ความเชื่ออย่างมั่นใจให้กับเรา  เหมือนที่พระเยซูบอกเปโตร..ว่าผู้ที่ทำให้เปโตรเชื่อแน่ว่าพระเยซูคริสต์เป็นพระบุตรของพระเจ้า ก็คือ พระเจ้าพระบิดา..ไม่ใช่มนุษย์

ดู มัทธิว 16:21-22  ในข้อนี้ พระเยซูทรงเริ่มพูดถึงวาระที่พระองค์ต้องสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน  พระองค์เปิดเผยแก่เหล่าสาวกว่า “พระองค์ จำเป็นต้องเดินทางไปที่เยรูซาเล็ม..”..เพื่ออะไร  เพื่อไปรับทุกข์ทรมานหลายประการ.. จนต้องถูกประหารชีวิต..”  เพราะงั้น...พวกสาวกถึงไม่เข้าใจ..ว่าถ้าไปแล้วต้องเจออย่างนี้..อย่างนี้ ไม่มีอะไรดีเลย  แล้วพระองค์จะไปทำไม !  และถ้าเป็นเรา..เราจะไปมั๊ย  ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าต้องเจออะไรบ้าง..??? (พระองค์เจ้าข้า ถ้าจอกนี้เลื่อนได้หรือถึงเลื่อนไม่ได้  ก็ขอทรงเลื่อนไปจากข้าพระองค์เถิด..ใช่มั๊ย 555)   แต่ ! พระเยซูไม่ใช่อย่างนั้น พอเปโตร  ท้วงพระเยซูว่า “พระองค์เจ้าข้า ให้เหตุการณ์นั้นอยู่ห่างไกลจากพระองค์เถิด อย่าให้เกิดเรื่องอย่างนั้นแก่พระองค์เลย" ..พระเยซูมองหน้าเปโตรแล้วสวนกลับทันทีว่า “อ้ายซาตาน ! จงไปให้พ้น  เจ้าเป็นเครื่องกีดขวางเรา  เพราะเจ้าคิดอย่างคน  ไม่ได้คิดอย่างพระเจ้า”..คิดอย่างคน ก็คือ  เท่าที่พระเยซูบอกมา..มันไม่เห็นมีอะไรดีเลย   จะดีได้ไง..ถ้าต้องไปเยรูซาเล็มแล้วต้องถูกเขากลั่นแกล้งทรมาน..จนตาย”  เออ ถ้าบอกว่าไปแล้ว เขาจะต้อนรับพระองค์อย่างดี  ปรนนิบัติพัดวี..เตรียมสำรับสุดพิเศษเพื่อพระองค์..หรือเชิญให้นั่งบนบัลลังก์..อะไรต่างๆ ก็ค่อยฟังดูเข้าท่าหน่อย..ในสายตาของเปโตร   “...แต่พระเยซูบอกว่า..ถ้าคิดแบบนี้ มันคือ คิดแบบมนุษย์ เพราะตัดสินทุกอย่างด้วยสิ่งที่ตามองเห็น  ซึ่งมันเป็นทางที่ตรงข้ามกับทางของพระเจ้า   

ดู มัทธิว 16:24-25  “ถ้าผู้ใดใคร่ตามเรามา ให้ผู้นั้นเอาชนะตัวเอง และรับกางเขนของตนแบกและตามเรามา”..เอาชนะตนเอง  หมายถึง  “ปฏิเสธตัวเอง”..ทิ้งตัวตน..ทิ้งความคิดสติปัญญา..ความปรารถนา  และรวมถึงอีโก้ทั้งหมดทั้งมวลของตัวเอง   “และรับกางเขนของตนแบกตามเรามา..” มอบถวายให้พระคริสต์เข้าครอบครองทั้งชีวิตและจิตวิญญาณ  (ทำยาก..แต่ทำได้นะคะ)    

ข้อที่ 25 บอก..”เพราะผู้ใดใคร่จะเอาชีวิตรอด ผู้นั้นจะเสียชีวิต..”  เนื่องจาก คริสเตียนหรือผู้ที่เชื่อพระเยซูในสมัยนั้นจะถูกข่มเหงอย่างหนัก..คริสเตียนจำนวนมากถูกฆ่าตาย  หลายคนเลยยอมที่จะปฏิเสธพระเยซูเพื่อรักษาชีวิตไว้  นี่คือ ความหมายที่พระเยซูพูดถึงในข้อนี้  “..ใครก็ตามยอมปฏิเสธพระองค์เพื่อเอาชีวิตรอด  คนนั้นจะต้องเสียชีวิตหรือตายฝ่ายวิญญาณ  “..แต่ผู้ใดจะเสียชีวิตของตนเพราะเห็นแก่เรา ผู้นั้นจะได้ชีวิตรอด” ..ถึงต้องถูกฆ่าตาย  แต่วิญญาณเขาจะรอด..ได้รับชีวิตนิรันดร์  (ตัวตายจริงแต่วิญญาณไม่ตาย) 

ดู มัทธิว 16:26-28  “..เพราะถ้าเราจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก แต่ต้องสูญเสียจิตวิญญาณของตน มันจะมีประโยชน์อะไร..เราจะเอาอะไรไปแลกเอาจิตวิญญาณของเรากลับคืนมา  (เอาบ้านไปแลก..แลกได้มั๊ย  เอาเงินไปซื้อ..พระเจ้าขายรึเปล่า  พระเจ้าไม่ขายหรอก)    ข้อที่ 27 บอกว่า “เหตุว่าบุตรมนุษย์จะเสด็จมาด้วยสง่าราศีแห่งพระบิดา และพร้อมด้วยเหล่าทูตสวรรค์.. เมื่อนั้นพระองค์จะประทานบำเหน็จแก่ทุกคนตามการกระทำของตน”....ความรอด ขึ้นอยู่กับพระบุตร คือ ”พระเยซูคริสต์”ท่านั้น  แล้วเราจะได้รู้กันในวันที่พระองค์เสด็จมาพิพากษา..ว่าใครจะ          ”รอด”..หรือ ”ไม่รอด” และได้บำเน็จกันมากน้อยแค่ไหน พระเยซูคริสต์จะเป็นผู้ประทานให้..ตามการกระทำของเรา    ข้อที่ 28 บอกว่า “...เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ในพวกท่านที่ยืนอยู่ที่นี่ มีบางคนที่ยังจะไม่รู้รสความตาย จนกว่าจะได้เห็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในราชอาณาจักรของท่าน”  ...พวกท่านที่ยืนอยู่ที่นี่ คำว่า”ที่นี่” น้าตุ๊กว่า..พระเยซูหมายถึง”แผ่นดินโลก” ทั้งหมด   ดังนั้น ความหมายในข้อนี้ ก็คือ หลายคนที่ไม่เชื่อพระเยซู..เขาอาจจะคิดว่ามนุษย์มีแค่เพียงการ ตายฝ่ายร่างกาย..ไม่มีใครไม่ตาย  ตายแล้วก็จบ..หรืออะไรต่างๆ  แต่ พระเยซูยืนยันว่า นั่นไม่ใช่..ถ้าตายแต่ตัว..แค่นั้น ยังไม่เรียกว่า”รู้รสของความตาย”..นั่นมันยังเรื่องเล็กมาก  เพราะการตายฝ่ายร่างกายมันเป็นแค่”จุดเริ่มต้น” ของนิรันดร์กาล  และในวันที่พระองค์เสด็จมา..คนเหล่านั้นจะได้รู้ซึ้งว่า..ที่ต้องตายจริงๆ คือ “ตายฝ่ายวิญญาณ” นั้น..รสชาดมันเป็นยังไง..มันน่ากลัวขนาดไหน

บทที่ 17  ....ข้อที่ 14 บอกว่า.. มีชายคนนึงมาหาพระเยซู  เพราะลูกของเขาเป็นโรคลมบ้าหมู  ต้องอยู่อย่างทุกข์ยากลำบากเพราะจะเกิดอุบัติเหตุในชีวิตประจำวันบ่อยๆ   ผู้ชายคนนี้บอกพระเยซูว่า”เขาเคยพาลูกมาหาพวกสาวกของพระองค์แล้ว  แต่ ! สาวกของพระองค์รักษา..ไม่หาย   เรามาดูว่าพระเยซูฟังแล้ว..พระองค์ตอบว่าไง

ดู มัทธิว 17:17-18  “โอ คนในยุคที่ขาดความเชื่อและมีทิฐิชั่ว..”..ความจริง คือ เราทุกคนอยู่ในยุคที่ขาดความเชื่อ..ยุคที่มนุษย์ยังเชื่อฟังพระเจ้า คือ ยุคก่อนที่อาดามกับเอวาจะทำความบาป  หลังจากนั้น เมื่อมนุษย์ล้มลงในความบาป..ก็เป็นยุคที่มนุษย์ขาดความเชื่อในพระเจ้าและหันไปเชื่อ”ตัวเอง” หรือ ไม่ก็เชื่อมนุษย์ด้วยกันเอง  ทั้ง..เชื่อความคิดตัวเอง  เชื่อการตัดสินใจ..ในวิจารณญาณหรือแม้แต่ความสามารถของตัวเอง  ซึ่ง..จุดนี้แหละ ที่ทำให้มนุษย์มักล้มเหลวในกิจการทุกอย่าง  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ล้มเหลวในความเชื่อวางใจที่ควรมีต่อพระเจ้าอย่างเต็มร้อย”  หลายครั้ง ก็เลยทำการอัศจรรย์..ไม่ได้  ไล่ผี..ผีก็ไม่ไป  รักษาคนเจ็บก็ไม่หาย  อธิฐานอะไร..ก็ไม่เกิดผล  ทั้งที่ พระเจ้าประทานสิทธิอำนาจให้กับเราแล้วในพระนามพระเยซู   แต่ ! ข้อนี้ บอกว่า สาวกของพระองค์ก็ล้มเหลวในการรักษาคนป่วย  และหลายครั้ง เราเองก็ล้มเหลวในการธิฐานเหมือนกัน..ใช่หรือไม่   แล้วมันเพราะอะไร..???   

ดู มัทธิว 17:19-20  ข้อที่ 20 พระเยซูตรัสว่า “เพราะเหตุพวกท่านไม่มีความเชื่อ  ด้วยเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง ท่านจะสั่งภูเขานี้ว่า `จงเลื่อนจากที่นี่ไป' มันก็จะเลื่อน”...แล้วเราคิดว่าเรามีมั๊ย..ความเชื่อแค่เมล็ดพันธ์ผักกาด  หรือเมล็ดมัสตาร์ด  ถ้านึกไม่ออก.. เม็ดแมงลักก็ได้   ถ้าเรายืนยันว่าเรามีความเชื่อไม่น้อยกว่าเมล็ดพันธ์นั้น   พระเยซูบอก แค่นั้นก็พอแล้ว..ที่จะสามารถทำการใหญ่ได้..จะไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเราเลย   เพราะฉะนั้น ถ้าเมื่อไหร่ที่อธิฐานแล้วพระเจ้าไม่ตอบ  ไล่ผี..มันก็ไม่ไป  ขออะไร..ก็ไม่เคยได้  ทั้งที่เราแน่ใจว่าเรามีความเชื่อ..(ไม่น้อยกว่าเมล็ดผักกาด)  แสดงว่า..ต้องมีบางอย่างผิดพลาดเกี่ยวกับ”ท่าทีในใจของเรา”  มันมีกฎเหล็ก 2 ข้อที่เราต้องจำไว้  ในการอธิฐานทูลขอสิ่งใดกับพระเจ้าหรือเมื่อเราจะใช้ยุทธภัณฑ์ทั้งชุด  คือ...

1.เราต้องมีความสัมพันธ์กับพระเยซู  (แบบสนิทสนม หรือที่เราเรียกว่า คิดสนิทกับพระองค์)   ไม่ใช่ว่า  ส่วนใหญ่วันทั้งวันและทุกๆวัน.. เราไม่เคยอธิฐานเลย  วันๆมีแต่เรื่องอื่นอยู่ในหัว  วันอาทิตย์แม่บังคับให้มาโบสถ์..ก็มาไปงั้นๆแหละ ไม่ได้เคยอยากจะเรียนรู้จักพระเจ้าให้มากขึ้น  แต่เมื่อวันนึง เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น เช่น จะถูกไล่ออกจากงาน  ไม่รู้จะทำไง..จำได้ว่าเขาบอกให้อธิฐาน..ก็เอาเลย  พระเจ้าช่วยลูกด้วย  อย่าให้เขาไล่ออกเลย  หรือไม่ก็ของานใหม่ที่ดีกว่า  เอาให้ได้เงินมากกว่าเดิมเยอะๆ เสร็จแล้วก็..”ในนามพระเยซู”อาเมน..แบบนี้ คิดว่าจะได้มั๊ย..พระเจ้าจะตอบมั๊ย  ตอบค่ะ..ตอบว่า  “ลองตกงาน..อดข้าวไปซักพักก่อน..ดีมั๊ยลูก เผื่อจะได้คิดถึงพ่อให้มากขึ้น..อยากใกล้ชิดพระเจ้าให้มากกว่านี้  หรือ..

อีกกรณีที่หนักกว่า..ในการที่ไม่มีความสัมพันธ์กับพระเยซู คือ ได้ยินข่าวประเสริฐแล้ว แต่! ไม่รับพระเยซู..ปฏิเสธพระองค์  แต่พอเจอสถานการณ์คับขันแล้วไม่มีใครช่วย  พระที่ตัวเองนับถือ..ก็เรียกหาจนหมดแล้ว..แต่ ! ไม่มีใครช่วยได้   นึกได้ว่ายังมีพระเยซู..เห็นเขาเคยบอกว่าช่วยได้ทุกอย่าง  ตอนนั้น..ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ ลองดูหน่อยก็ได้  ลองเรียกให้ช่วยซิ..เผื่อจะช่วยได้  คิดว่าพระเยซูจะช่วยมั๊ย..คนแบบนี้  พระองค์จะบอกว่า “เราไม่รู้จักเจ้าเลย”  เพราะในเวลาที่สบายดี..คุณไม่เคยคิดจะมีความสัมพันธ์กับพระเยซู   คุณเล่นเอาพระองค์เก็บไว้ใช้เฉพาะเวลาฉุกเฉิน  (Emergency only) แต่ บังเอิญพระองค์ไม่ได้อยู่แผนกนั้น ..”และ”..ไม่รับเคสฉุกเฉิน !!!  รับแต่สมาชิกถาวรนิรันดร์..ก็เลยไม่ช่วย หรือ ไม่ตอบคำอธิฐานของคนแบบนั้น

กฎเหล็ก ข้อที่ 2 ในการอธิฐานคือ “เราทูลขอด้วยหัวใจที่พึ่งพาในสิทธิอำนาจของพระเจ้า”..ไม่ใช่ เครดิตร์ของตัวเอง..อย่าหลงประเด็นเด็ดขาด อย่างเช่น  ในการอธิฐานให้คนป่วย..เราก็ต้องทูลขอด้วยความเชื่อ..”พระเจ้ารักษาได้แน่นอน” ถ้าเป็นน้ำพระทัยของพระองค์ที่จะให้คนๆนั้นหาย..เขาจะหายได้แน่..ไม่ว่าจะเป็นโรคที่ร้ายแรงแค่ไหน..พระเจ้ารักษาได้  แต่! ถ้าไม่หาย..นั่นก็เป็นน้ำพระทัยพระเจ้า..ไม่เกี่ยวกับเรา  แต่ปัญหาก็คือ หลายครั้งเวลาอธิฐาน  บางคนชอบคิดว่า..”ถ้าเรามาอธิฐานให้..แล้วเขาไม่หาย  นี่ เราคงเสียเครดิตร์แย่เลย” น้าตุ๊กถามว่า ถ้าคิดแบบนี้..ตกลงเราคิดว่าใครเป็นคนรักษา..”ตัวเราเอง”..ใช่มั๊ย  เพราะท่าทีของเรา คือ ..ถ้าเขาหาย..เราก็ได้หน้า  ถ้าเขาไม่หาย..เราก็เสียหน้า  แบบนี้เราโฟกัสที่ตัวเอง..เราไม่โฟกัสที่พระเจ้าจริงๆ  เพราะงั้น พระเจ้าไม่ช่วยหรอกค่ะ เพราะเรามีท่าทีในใจที่ไม่ถูกต้อง

ข้อที่ 18 บอกว่า “พระเยซูจึงตรัสสำทับผีนั้น มันก็ออกจากเขา เด็กก็หายเป็นปกติ” ...พระเยซูพูดคำเดียว  ผีก็หนีไปทันที..เด็กคนนั้นก็หายทันที  เด็กๆต้องเข้าใจในความศักดิ์สิทธิ์และสิทธิอำนาจของพระเยซูให้ชัดเจนก่อน  พระคำภีร์ไม่เคยบอกว่าพระเยซูต้องทำพิธีกรรมหรือออกแรงอะไรมากมาย..ในเวลาที่พระองค์จะทำการอัศจรรย์   แต่ทุกครั้งพระองค์แค่ “ตรัส” หรือไม่ก็อธิฐาน..ทุกอย่างก็เกิดขึ้น..ทุกอย่างก็เป็นไปตามนั้น  พระเยซูแค่”พูด” คำเดียว..ตามภาษาของพระองค์   และเราก็เช่นกัน..ที่ต้องทำเหมือนพระเยซู..ในเวลาอธิฐาน  เราก็พูดภาษาของเรา ถ้าเราเป็นคนไทย..ก็พูดภาษาไทย คนจีน..ก็อธิฐานภาษาจีน พระเจ้าเข้าใจมั๊ย..เข้าใจแน่นอนค่ะ พระองค์ยิ่งใหญ่พอ..ที่จะเข้าใจในทุกภาษา เพราะแท้จริง สิ่งที่หลั่งไหล"จากหัวใจ"ของมนุษย์ต่างหาก..ที่พระเจ้าพอพระทัยที่จะฟัง เราเกิดมาพูดภาษาอะไร..ก็คุยกับพระเจ้าตามภาษาของเรา..ที่เรารู้เรื่อง..ที่เราเข้าใจ ไม่ต้อง..ไปพยายามสรรหาท่องสวดหรืออธิฐานในภาษาที่เราเอง..ก็ฟังไม่รู้เรื่อง  เช่น ถ้าเรารู้แค่ภาษาไทย..ก็ไม่ต้องไปพยายามอธิฐานเป็นภาษาบาลีหรือภาษาอังกฤษ  เพราะส่วนตัวน้าตุ๊กเชื่อว่า..ถ้อยคำที่เราเองยังไม่เข้าใจ..จะออกมาจากใจด้วยความเต็มล้น..มันเป็นไปไม่ได้ (ยกเว้น ภาษาแปลกๆเท่านั้น  เพราะภาษแปลกๆเป็นสิ่งที่ไหลออกจาก"วิญญาณ"   เป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานไว้คู่กับคริสเตียน และภาษาแปลกๆก็ช่วยรักษา เยียวยา ได้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ)  อันนี้ ต่อไปถ้าเด็กติดสนิทกับพระเจ้ามากขึ้น  เราก็จะมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ชัดเจนขึ้น

     พยกันสัปดาห์หน้านะคะ ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ