เติบโตขึ้นในพระเยซูคริสต์

เรื่องที่น้าตุ๊กอยากจะสอนในวันนี้  เป็นสิ่งที่เราจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งและชัดเจนขึ้น   เพราะคริสเตียนหลายคนมีจิตวิญญาณที่หยุดชะงักไปในจุดใดจุดหนึ่ง..ขณะที่ยังไม่โตเต็มที่..ไม่เป็นไปตามน้ำพระทัยพระเจ้า  ดังนั้น หัวข้อที่น้าตุ๊กจะสอนในวันนี้ก็คือ “จงเติบโตขึ้นในพระเยซูคริสต์”  เด็กๆเปิดไปที่หนังสือเอเฟซัส..

ดู เอเฟซัส 4:10-11“..พระองค์ผู้เสด็จลงไปนั้น ก็คือพระองค์ผู้ที่เสด็จขึ้นไปสู่เบื้องสูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งปวงนั่นเอง เพื่อจะได้ทำให้สิ่งสารพัดสำเร็จ) พระองค์จึงให้บางคนเป็นอัครสาวก บางคนเป็นศาสดาพยากรณ์ บางคนเป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์”    

ข้อนี้ พูดถึงพระเยซูคริสต์ที่พระเจ้าทรงประทานแก่โลก..เพื่อช่วยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความบาปและมีชีวิตนิรันดร์  และพระประสงค์ที่พระองค์สำแดงอย่างชัดเจน ก็คือ พระองค์ไม่ต้องการให้ใครพินาศเลยสักคนเดียว   พระเยซูคริสต์ถึงสั่ง..ให้เราออกไปบอกข่าวดีนี้แก่มนุษย์ทุกคน..ไม่ใช่บางคน  จากนั้น ใครก็ตามที่มาเชื่อพระเยซูแล้ว..ก็จะถูกเรียกมา อยู่รวมกันในคริสตจักร  ข้อที่ 11 บอกว่า “บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ เป็นผู้ประกาศ  เป็นครู เป็นคนดูแลโบสถ์ เป็นพ่อค้า เป็นข้าราชการหรืออะไรก็ตาม  แต่ทุกคนคือ ส่วนหนึ่งของคริสตจักรและเป็นกายเดียวกันหรือเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในคริสต์        เด็กๆคงจะได้ยินคำว่า ”เป็นหนึ่งเดียวกัน”บ่อยมาก นั่นแสดงว่า พระเจ้าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากจริงๆ..ทำไม

ข้อที่ 12 บอกว่า “เพื่อเตรียมวิสุทธิชนให้ดีรอบคอบ เพื่อช่วยในการรับใช้ เพื่อเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์ให้จำเริญขึ้น” แล้ววิธีการที่พระเจ้าใช้ในการขัดเกลาคริสเตียน ก็คือ เรียกให้พวกเรามาอยู่ร่วมกัน หมายความว่า พระเจ้าไม่ได้แค่บอกให้เรามาเชื่อ..แล้วจบ  พอได้รับความรอดแล้วก็ไม่ต้องทำอะไรเลย..ไม่ใช่ แต่พระองค์อยากให้เรารับรางวัลอย่าง”สง่างาม”  หรือพูดง่ายๆว่า พระองค์อยากให้เราดีพอ..เหมาะสมกับอาณาจักรสวรรค์   เพื่อเวลาที่เข้าไปในสวรรค์แล้วจะได้ไม่มีใครหรือนามไหนพูดได้..ว่า โอโห คนอย่างเงี้ยหรอที่พระเจ้าเลือก.. 

ดู เอเฟซัส 4:13-14  ข้อนี้ บอกว่า ไม่ว่าใครจะมีหน้าที่อะไรก็ตาม  แต่ก็ทำงานเพื่อจุดหมายเดียวกัน คือ มีหัวใจที่เป็นหนึ่งเดียวกันและไปสู่ความไพบูลย์ในองค์พระเยซูคริสต์     พระเจ้าไม่เคยบอกว่าเชื่อแล้วจบ..เอาแค่รอดนะลูก..ไม่เคย   ดังนั้น เมื่อถูกเลือกมาแล้วทุกคนยังต้องทำหน้าที่ของตัวเองผ่าน..สถานการณ์ที่ต่างกัน  และไม่ว่าเราจะมีสถานะ..คุณสมบัติหรือต้องเจอกับสถานการณ์ไหน..ก็ให้เรายอมรับและเลือกทำในสิ่งที่พระเจ้าพอใจ   อย่ามัวเปรียบเทียบกัน  เพราะ”การเปรียบเทียบ” เป็นตัวการสำคัญอันนึงที่จะทำให้เราสะดุดและจิตวิญญาณไม่เติบโต    เราต้องยกพระเจ้าเป็นศูนย์กลาง คำว่ายกพระเจ้าเป็นศูนย์กลาง..บางทีมันก็เข้าใจยาก..ทำยาก  แต่ให้รู้ว่า ถ้าเรายกพระเจ้าเป็นศูนย์กลางจริงๆ  สิ่งนึงที่จะเป็นบุคลิกของ ก็คือ เราจะยอมรับในความแตกต่างที่พระเจ้ากำหนดไว้   เราจะเชื่ออยู่ทุกลมหายใจว่าพระเจ้าคือผู้สร้างและควบคุมทุกอย่างอยู่   ไม่ว่าคนอื่นจะดีกว่า..แย่กว่า  รวยกว่า..จนกว่า  เก่งกว่า..ไม่ค่อยฉลาด หรือดูแล้วขัดใจเราแค่ไหน..พระเจ้าก็ควบคุมอยู่  ถ้าพระองค์ยังไม่มีปัญหากับคนเหล่านั้นเลย..แล้วเราจะมีปัญหาอะไร 

ข้อที่ 14 บอกว่า “เพื่อเราจะไม่เป็นเด็กอีกต่อไปถูกซัดไปซัดมาและหันไปเห..มาด้วยลมปากแห่งคำสั่งสอนทุกอย่าง และด้วยเล่ห์กลของมนุษย์ตามอุบายฉลาดอันเป็นการล่อลวง”    เพราะในยุคสุดท้ายที่เราดำเนินอยู่ขณะนี้ มารซาตานทำงานหนักมาก  คำสอนเทียมเท็จแล้วก็อุบายต่างๆของโลกเยอะมาก  แล้วถ้าจิตวิญญาณเราไม่โต..เราจะถูกล่อลวงง่ายมาก  ไปเจอคำสอนเทียมเท็จเราก็แยกไม่ออก  ไม่มีวินิจฉัยเลยว่าอันไหนจริง..อันไหนปลอม  อันไหนที่สอนตกขอบ..สุดขั้ว ไม่ใช่น้ำพระทัยพระเจ้า..เราจะแยกไม่ออก   สุดท้ายเราก็จะถูกซัดไป ซัดมาอย่างที่พระคำภีร์บอก  ดีไม่ดี..ก็ถูกซัดจนหลุดจากทางพระเจ้าไปเลย  แล้วมารมันก็..บิงโก !!!   

นอกเหนือจากความไม่พอใจในตัวเองแล้ว อีกปัจจัยนึงที่เป็นตัวการคอยดึงเราไม่ให้โตในทางพระเจ้า ก็คือ..

ดู มัทธิว 13:19-21  ข้อนี้เป็นคำอุปมาที่เราได้ยินกันบ่อยมาก  พระเยซูทรงเปรียบเทียบพระคำของพระองค์เป็นเมล็ดพืชที่หว่านลงไปในดิน 4 ประเภท  ซึ่งก็คือ ลักษณะของการตอบสนองที่แตกต่างกันของคน..เวลาที่ได้ยินพระวจนะพระเจ้า  ประเภทที่ 1 ก็คือ ได้ยินแล้ว..ไม่เข้าหัวเลย..ไม่สนใจ..จบแค่นั้น  ประเภทที่ 2 พอได้ยินก็ตื่นเต้นมาก  รับไว้แป๊บนึง แต่พอเชื่อพระเจ้าแล้ว..ยังลำบาก ไม่รวย ไม่ถูกหวย หรือโดนญาติพี่น้องดูถูก หาว่านอกคอก..ก็ทนไม่ได้ ไม่เอาแล้ว  กลับไปเชื่ออย่างเดิมหรือไปไหว้พระเดิม  ส่วนประเภทที่ 3 กับประเภทที่ 4 น่าสนใจมาก  ทั้งสองประเภทนี้..เชื่อพระเจ้าทั้งคู่ แบบประเภทที่ 4 ไม่ต้องพูดถึง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะถึงจะเกิดผลมากบ้าง..น้อยบ้าง  แต่ยังไงก็เกิดผล..โตไปเรื่อยๆตามเวลาของพระเจ้า  ที่น้าตุ๊กอยากพูดถึง คือ ดินชนิดที่ 3...

ดู มัทธิว 13:22-23   “ผู้ที่รับเมล็ดซึ่งตกกลางหนามนั้น ได้แก่บุคคลที่ได้ฟังพระวจนะ แล้วความกังวลตามธรรมดาโลก และการล่อลวงแห่งทรัพย์สมบัติก็รัดพระวจนะนั้นเสีย และเขาจึงไม่เกิดผล”   ถามว่าคนประเภทนี้เชื่อพระเจ้ามั๊ย..เชื่อ  แล้วยังดำเนินอยู่กับพระองค์ด้วย  แต่ปล่อยให้ต้นหนามที่พระคำภีร์กล่าวถึง คือ “ความกังวลตามธรรมดาโลก”  ให้เข้ามามีบทบาทในชีวิต..มากเกินไป   ถามว่าเรากังวลได้รึเปล่า..ได้   ส่วนใหญ่ก็ยังกังวลอยู่ไม่มาก..ก็น้อย  แต่ถ้ามากเกินไป..ก็แปลว่าเราให้ความสำคัญกับเรื่องฝ่ายโลกมากกว่าพระวจนะคำของพระเจ้า  สุดท้ายความกระวนกระวายเหล่านั้นก็จะเป็นต้นหนามที่เจริญงอกงาม..รกรุงรังพันอยู่รอบชีวิตของเรา    แล้วก็คอยฉุด คอยดึงไม่ให้เราโต.. 

ความกังวลตามธรรมดาโลก ก็เช่น ต่อไปชีวิตจะเป็นยังไง  จะสอบเข้ามหา’ลัยได้มั๊ย  จบไปจะมีงานทำรึเปล่า  เงินเดือนจะพอกิน  จะมีบ้าน มีรถ มีความสุขสบายแค่ไหน  อะไรต่างๆเหล่านี้เป็นต้น  ซึ่งจริงๆแล้วเรากังวลได้..ได้แบบพอประมาณ  เรายังต้องวางแผนเพื่ออนาคตบ้าง  เรายังต้องรอบคอบในการดำเนินชีวิตทุกเรื่อง  น้าตุ๊กยังยืนยันว่า เด็กๆยังจำเป็นต้องขยันหมั่นเพียรและกระตือรือล้นในการศึกษาหาความรู้..อย่างสุดกำลัง  ทำให้สุดกำลัง..ไม่ใช่กังวลจนสุดกำลัง  แค่ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด  แล้วได้แค่ไหน..แค่นั้น..จบ ไม่ต้องกังวล  เพราะส่วนที่เกินกำลังของเรา พระเจ้าจะทรงกระทำให้สำเร็จ..ตามน้ำพระทัยของพระองค์    แต่หลายคนไม่ใช่อย่างงี้ หลายคน สิ่งที่ควรทำ..ไม่ทำ พ่อแม่ก็พูดไปเหอะ  แต่ยังเฉย..ขี้เกียจ..เหยียดยาว  เสร็จแล้วก็กังวลแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง..เมื่อไหร่จะได้มือถือใหม่  มอเตอร์ไซ ไอโฟน ไอนู่น ไอนี่ อยากได้ไปหมด   ความอยากได้ที่มากเกินไปนี่แหละ คือ ต้นหนามในชีวิตที่คอยฉุด คอยดึง ทำให้เราไม่มีสมาธิที่จะอยู่กับพระเจ้า  แล้วพระวจนะคำจะเกิดผลในชีวิตเราได้ยังไง  ในเมื่อเรามัวแต่สนใจแต่เรื่องฝ่ายโลก  มีเวลาดิ้นรนในทุกอย่าง..ยกเว้นทางของพระเจ้า..กับเรื่องเรียน  น้าตุ๊กไม่ได้หมายความว่า เราห้ามอยากได้อะไรทั้งนั้นหรือห้ามสนใจเทคโนโลยีเด็ดขาด..ไม่ใช่ เทคโนโลยีดีมั๊ย..ดี  ดีมากด้วย  ถ้าเรารู้จักใช้  เด็กๆสามารถใช้อะไร..ก็ได้ทั้งนั้น  แต่เราต้องชันสูตรใจตัวเองด้วย..ว่า “อยากได้จนทำให้พ่อแม่เดือดร้อน..รึเปล่า”... “อยากได้ไม่รู้จักจบจักสิ้น..หรือไม่ อะไรใหม่ออกมา..ก็อยากได้”  แล้ว“อัตถะประโยชน์ของของสิ่งนั้น..แท้จริงแล้ว คืออะไร..เราต้องการเพราะมันมีประโยชน์กับเราจริงๆ หรือ แค่เห็นคนอื่นมี..ก็อยากได้บ้าง”   นี่คือ สิ่งที่เราต้องตระหนักอยู่ตลอดเวลานะคะเด็กๆ  เพราะว่า ในยุคสมัยนี้ มันมีสิ่งที่ออกมาล่อลวงเราเยอะมาก..อะไรก็โดนใจไปหมด    มาดูว่าพระเยซูสอนวิธีแก้เกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ว่าไง..

ดู มัทธิว 6:26-27 “จงดูนกในอากาศ มันมิได้หว่าน มิได้เกี่ยว มิได้สะสม แต่พระเจ้าผู้ทรงสถิตในสวรรค์ทรงเลี้ยงนกไว้..” ..จริงหรือไม่  เด็กๆเคยเห็นนกมันสะสมหนอนไว้ในรัง  เพราะกลัววันข้างหน้าจะไม่มีกิน..เคยเห็นมั๊ย  ไม่มีเลย มีแต่คน..ที่ชอบทำอย่างนี้  แล้วต้นตำรับหรือภูมิปัญญาอะไรต่างๆเกี่ยวกับการถนอมอาหารก็เกิดขึ้นเพราะ “มนุษย์กลัวจะไม่มีกิน กลัววันข้างหน้าจะขาดแคน”   แต่พระเยซูทรงชี้ให้เราเห็นถึงความจริงที่เรามักมองข้ามไป  คือ ตราบใดที่พระเจ้ายังทรงเลี้ยงดูสัตว์ต่างๆโดยระบบนิเวศน์แล้ว  เราทั้งหลายที่เป็นลูกของพระองค์ก็ประเสริฐกว่ามากมายนัก  พระเจ้าทรงสร้างสรรพสัตว์และระบบนิเวศน์ทั้งปวงไว้เพื่อปรนนิบัติเรา  หมายความว่า เราสำคัญกว่าสรรพสิ่งทั้งปวงบนโลกนี้ พระองค์รักเรามากกว่าสัตว์พวกนั้นอย่างเทียบกันไม่ได้เลย ..แล้วทำไมเราต้องกลัว    ที่เรากลัวก็เพราะ เราจะไม่ได้พอใจแค่นั้น   มนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ได้พอใจแค่อาหารหรือปัจจัยสี่   แต่เราต้องการมากกว่านั้น  มันถึงรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกันอยู่ตลอดเวลา

ข้อที่ 27 บอกว่า “มีใครในพวกท่าน โดยความกระวนกระวาย อาจต่อความสูงให้ยาวออกไปอีกสักศอกหนึ่งได้หรือ”  กังวลแล้วมันช่วยอะไรมั๊ย..ไม่ช่วยเลย  สมมติว่า วันนี้บ้านเราไม่มีอาหารเลย  ทำไง..ก็ออกไปทำงาน ทำอะไรก็ได้ เดี๋ยวก็ได้เงินมาซื้อข้าว  แต่ส่วนใหญ่หรือแทบจะทั้งหมดเลย..มันไม่ใช่อย่างงี้  ส่วนใหญ่คือ ถามว่าวันนี้มีข้าวกินมั๊ย..มีครบสามมื้อ  มีเสื้อผ้าใส่รึเปล่า..มีเยอะ เต็มตู้แต่ไม่รู้จะใส่อะไร   แต่ก็ยังกังวล..เพราะสิ่งที่นอกเหนือความจำเป็น เช่น ไม่รู้เดือนนี้จะมีเงินผ่อนรถรึเปล่า อยากได้มือถือใหม่..จะไปหาเงินที่ไหนมาซื้อดี  อะไรประมาณนี้

ดู มัทธิว 6:31-33  “เหตุฉะนั้น อย่ากระวนกระวายว่า จะเอาอะไรกิน หรือจะเอาอะไรดื่ม หรือจะเอาอะไรนุ่งห่ม แต่จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้แก่ท่าน”  แต่หลายคนเข้าใจความหมายของการแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า..ผิด   ผู้เชื่อใหม่หลายคนก็มักจะมีปัญหา..ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นปัญหาเรื่องเงินๆทองๆ    แล้วก็ชอบมาถามน้าตุ๊กว่าจะต้องทำยังไงพระเจ้าถึงจะตอบคำอธิฐานหรือช่วยให้เขาหลุดจากปัญหาต่างๆ   แรกเลย น้าตุ๊กก็จะให้พระคำภีร์ข้อเนี้ย..” จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าก่อน แล้วอย่างอื่นก็ตามมา”    ทุกคนก็จะบอกว่า..ทำแล้ว แสวงหาแล้ว.แต่พระเจ้าไม่เห็นตอบเลย  น้าตุ๊กก็ถามว่า..ทำไง  ส่วนใหญ่ก็บอกว่า “เนี่ย ก็มาโบส์ แล้วก็อธิฐาน..ทุกวันเลย”  

จริงๆแล้ว ถ้าทำแค่นี้..ยังไม่ใช่ทั้งหมดของการแสวงหาแผ่นดินพระเจ้านะคะ  เพราะท่าทีการมาโบสถ์ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน  บางคนสักแต่ว่ามา..เวลาฟังเทศน์ไม่หลับ..ก็คุย  บางคนไม่ได้มาหาพระเจ้า  แต่อยู่บ้านแล้วเหงา..ก็เลยมาหาเพื่อน หรือบางคนคุณพ่อคุณแม่บังคับให้มา..ก็มี  แล้วเวลานมัสการ..ใจคุณคิดอะไร คุณอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าด้วยท่าทีแบบไหน  เวลาที่พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์สูงสุด พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ผู้ทรงเมตตาและน่าหวาดเกรงที่สุดประทับอยู่ต่อหน้าในเวลาที่เรานมัสการ  คุณนั่งท่าไหน..ความสำนึกและยำเกรงในความยิ่งใหญ่ของพระองค์อยู่ในหัวของคุณบ้างรึเปล่า    นี่ก็เป็นท่าทีที่ต่างกัน..แต่มาโบสถ์เหมือนกัน  และพระเจ้าทรงดูที่เจตนา..ว่าคุณตั้งใจมาหาพระองค์หรือถูกบังคับให้มา   มาแล้ว..เราถ่อมลงพร้อมหัวใจที่ก้มกราบพระองค์..ถวายการนมัสการด้วยจิตวิญญาณรึเปล่า  หรือเรายังห่วงลุคตัวเอง..ยืนอยู่ต่อพระพักตร์โดยเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง   

แล้วเวลาอธิฐาน..เราอธิฐานยังไง สมมติว่าตอนนี้ตกงาน ไม่มีรายได้แต่ค่าใช้จ่ายมากมายรออยู่ คนส่วนใหญ่ก็จะอธิฐานอย่างเข้มข้นเลยนะ..ว่า “พระเจ้าช่วยลูกด้วย  พระองค์ทำไงก็ได้ให้ลูกมีกิน มีใช้ มีจ่ายค่า 1 2 3 4  อะไรก็ว่าไป..เสร็จแล้วก็บอกว่า ชั้นแสวงหาพระเจ้าแล้ว เพราะไปโบสถ์ก็แล้ว อธิฐานก็แล้ว..แต่ไม่เห็นตอบเลย    น้าตุ๊กจะตอบแทน..ว่าแบบนี้เขาไม่เรียกว่าแสวงหาแผ่นดินพระเจ้านะคะ เค้าเรียกว่าแสวงหา”ขนมปัง”  คือ หาแต่วิธีที่จะให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการ   แล้วยังมีหน้ามาบอกว่า..ทำแล้ว  ถ้าเราแสวงหาพระเจ้าจริงๆแล้ว..เราจะมีท่าทียังไง

2 ทิโมธี 1:12-13  “เปาโลเชื่อมั่นในพระคริสต์อย่างไม่สั่นคลอน  เพราะเหตุนั้นเองข้าพเจ้าจึงได้ทนทุกข์ลำบากเช่นนี้ และไม่ละอาย”  คือ ถ้าเราแสวงหาพระเจ้าจริงๆแล้ว..เราจะเชื่อมั่นในพระองค์  เราจะเห็นความยิ่งใหญ่ของพระองค์และตระหนักคิดได้ว่าสารพัดปัญหาที่เราเผชิญอยู่..ไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลยเมื่อเทียบกับน้ำพระทัยอันสูงส่งของพระเจ้า     เราจะเรียนรู้ที่จะอยู่เพื่อพระเจ้า..ไม่ใช่ตัวเองหรือเพื่อขนมปัง  เพราะไรอ.เปาโลถึงเชื่อได้ขนาดนี้  ข้อนี้บอกต่อไปว่า “..เพราะว่าข้าพเจ้ารู้จักพระองค์ที่ข้าพเจ้าได้เชื่อ และข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่าพระองค์ทรงฤทธิ์สามารถรักษาซึ่งข้าพเจ้าได้มอบไว้กับพระองค์จนถึงวันนั้น”  หมายความว่า  ถ้าเราแสวงหาพระเจ้าจริงๆ เราต้องรู้จักพระลัษณะของพระองค์  เราต้องรู้ว่าพระเจ้าชอบอะไร..ไม่ชอบอะไร  เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลย  ที่เราจะบอกว่า..”ไว้ใจใครซักคนในขณะที่เราไม่รู้จักเขาเลยหรือรู้จักเพียงแค่ผิวเผิน”..จริงมั๊ย    มันเป็นไปไม่ได้เลย..ที่เราจะเพิ่งรู้จักใครซักคนแล้วก็บอกว่า..ชั้นไว้ใจเขามาก   ไว้ใจทั้งที่แทบจะไม่รู้จักเขาเลย..มันเป็นไปไม่ได้    

เพราะฉะนั้น ถ้าเราแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์แล้ว  เราต้องรู้..ว่าอะไรคือน้ำพระทัยของพระเจ้า  มุมมองและการดำเนินชีวิตของเราจะเปลี่ยนไป  เราจะยกพระเจ้าเป็นศูนย์กลาง คือ เลิกเอาความต้องการของตัวเองเป็นบรรทัดฐาน  แต่เราจะไว้ใจพระเจ้ามากขึ้น  แล้ว ณ.จุดนั้น นั่นแหละที่พระเจ้าจะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงให้กับเรา  ไม่เว้นแม้แต่สิ่งที่เงินซื้อ..ไม่ได้  เด็กๆอย่าเข้าใจว่า “สิ่งทั้งปวง” เนี่ย..จะต้องหมายถึง ทรัพย์สินบนโลกเท่านั้น..ไม่ใช่ 

สุดท้าย มาดูว่าพระเยซูสอนให้เราอธิฐานยังไง  (มันเรื่องเก่าแต่ต้องเรียนใหม่ทั้งนั้น)

ดู มัทธิว 6:9-13 (อ่านพร้อมกัน)  ย้อนไปดูข้อที่ 7 นิดนึง พระคำภีร์ บอกว่า  “เมื่อท่านอธิษฐาน อย่าใช้คำซ้ำซากไร้ประโยชน์เหมือนคนต่างชาติ  เพราะเขาคิดว่าพูดมากหลายคำ พระถึงจะฟัง” พระคำภีร์บอกว่าเราอย่าไปทำอย่างเขา  คือ พูดย้ำแต่ความต้องการของตัวเองอยู่นั่นแหละ เพราะกลัวว่าถ้าพูดไม่ละเอียด แล้วเดี๋ยวพระจะเข้าใจไม่ถูกต้อง  แล้วส่งความช่วยเหลือมาผิดวัตถุประสงค์ที่เราต้องการ  พระเจ้าบอกว่าอย่าทำอย่างงั้น เพราะอะไรที่จำเป็นสำหรับเรา..พระองค์รู้หมดแล้ว  ไม่ต้องอ้าปากพูด..ก็รู้แล้ว    แต่ให้เราอธิฐานอย่างนี้ว่า...

“ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ  ขอให้อาณาจักรของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”  เพราะ ถ้าขอให้เป็นไปตามใจเรา แสดงว่า..ใครใหญ่  เหมือนคนที่ไม่เชื่อเขาไปบนพระของเขาแล้วบอกว่า ”ถ้าทำให้เขาได้ 1..2..3..4 ตามที่เขาขอนะ..จะเอาอันนั้น อันนี้ มาถวาย  แปลว่า..ถ้าไม่ทำให้สมใจเขา..อด  ความเชื่อแบบนี้น้าตุ๊กเรียกว่า “เชื่อแบบหมูไปไก่มา”  แล้วถ้าพระเหล่านั้นต้องคอยทำตามใจมนุษย์ ไม่ว่าพวกเขาจะขออะไร..แล้วตกลงใครใหญ่   ถ้าพระหรือนามไหนก็ตามเป็นอย่างนี้..ดิชั้นขอแนะนำว่า..เอาตัวเองให้รอดก่อนดีมั๊ย     ดังนั้น ถ้าเราอธิฐานเหมือนคนต่างชาติ  แสดงว่า  เราคิดว่าเราเก่งกว่าพระเจ้า  เราคิดว่าพระเจ้า..ไม่รู้หรอกว่าสิ่งไหนดีหรือไม่ดีกับชีวิตเรา  เวลาอธิฐานเราถึงต้องคอยกำกับพระองค์อยู่ตลอด   เพราะฉะนั้น จงขอให้เป็นไปตามน้ำพระทัย..เชื่อในความยิ่งใหญ่ว่าพระองค์ทรงดูแลชีวิตเรา..ได้ดีกว่าเราดูแลตัวเอง แน่นอน 

ข้อที่ 11  “ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้”  หลายคนไม่เห็นความสำคัญของเรื่องนี้ แล้ว  เพราะไร ก็มีกินทุกวัน..ไม่เคยอด  การมีข้าวสามมื้อกลายเป็นเรื่องธรรมดาของคนส่วนใหญ่ไปแล้ว  น้าตุ๊กจะไม่พูดถึงคนไม่มีความเชื่อ..เพราะมันไม่เกี่ยวกับเรา  แต่น้าตุ๊กรู้สึกว่า คริสเตียนส่วนใหญ่สมัยนี้ก็ไม่ค่อยจะตื่นเต้นชื่นชมยินดีกับข้าวสามมื้อที่พระเจ้าประทานให้..เท่าที่ควร  เพราะทุกคนไม่เคยอด..ไม่เหมือนคนอิสราเอลในถิ่นทุรกันดาร..ที่ไม่เคยลืมอธิฐานเลยในเวลาที่รอมานาตกจากฟ้า  ดังนั้น หลายครั้งพระเจ้าจำเป็นต้องเอาความขาดแคลนใส่เข้ามาในชีวิตเราบ้าง  เพื่อที่เราจะได้ไม่ลืม..ว่าการเลี้ยงดูนั้น มาจากพระเจ้า  

ข้อที่ 12 “ และขอทรงโปรดยกความบาปผิดของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกโทษผู้ที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น”  ข้อนี้ ก็ทำให้เราไม่ลืม..ว่าสิ่งสำคัญที่สุด ก็คือ ความรอด..ที่พระเจ้าประทานให้เราแล้ว  พระองค์ไม่ถือสาความผิดบาปทุกอย่างที่เราได้ทำ  ดังนั้น เราเองก็ต้องยกโทษให้คนอื่นด้วย  “และขออย่านำข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง แต่ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากความชั่วร้าย  เหตุว่าอาณาจักรและฤทธิ์เดชและสง่าราศีเป็นของพระองค์สืบๆไปเป็นนิตย์” 

นี่คือ แบบอย่างการอธิฐานที่พระเยซูสอนไว้  ซึ่งเรายังสามารถที่จะกราบทูลทุกเรื่องที่เราอยากบอกแก่พระเจ้าได้   แต่ให้อยู่ในบรรทัดฐานนี้ที่พระองค์สอน  อยากได้..อยากมี..อยากเป็นอะไร ก็ว่าไป แล้วอย่าลืมลงท้ายว่า.. แต่ขอให้เป็นไปตาม”น้ำพระทัยของพระองค์ “ และก็ต้องหมายความตามนั้นจากใจจริงด้วย 

                ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 11 อาทิตย์ที่ 25:3:2012 (จบ)

ในรัชสมัยของโยสิยาห์ โยสิยาห์ได้ฟื้นฟูการนมัสการพระเจ้าอย่างเต็มรูปแบบ เขาทำลายการไหว้รูปเคารพทั้งในยูดาห์และเลยไปถึงที่อิสราเอลด้วย แล้วขณะที่กำลังปรับปรุงพระวิหาร ปุโรหิตก็ได้เจอหนังสือม้วนพระบัญญัติของโมเสส พอโยสิยาห์ได้ฟังเนื้อหาที่บันทึกไว้ก็ร้องไห้อย่างหนัก เพราะพระบัญญัติบันทึกคำแช่งสาปไว้ด้วย..ว่า..ถ้าอิสราเอลทิ้งพระเจ้าไปไหว้พระอื่น พระเจ้าจะให้ศัตรูมาทำลาย..อิสราเอลจะต้องตกไปเป็นเชลย ฟังแค่นั้น..โยสิยาห์ฉีกเสื้อผ้าตัวเอง..สำนึกผิดและกลับใจใหม่ ร้องขอให้พระเจ้ายกโทษ ซึ่งพระคำภีร์บอกว่า..พระเจ้าทรงพอพระทัยแต่พระองค์ตรัสไว้แล้วว่า “ความพิโรธของเราจะเทลงเหนือสถานที่นี้และจะดับไม่ได้” ดังนั้น พระองค์จึงส่งผู้เผยพระวจนะมาบอกโยสิยาห์ว่า..“เพราะจิตใจของเจ้าอ่อนโยน และเจ้าได้ถ่อมตัวลงต่อพระพักตร์พระเจ้า และเจ้าได้ฉีกเสื้อผ้าของเจ้าและร้องไห้ต่อหน้าเรา พระเจ้าจะให้ความร่มเย็นเกิดขึ้นตลอดชั่วอายุไขของโยสิยาห์ โยสิยาห์จะไม่เห็นบรรดาเหตุชั่วร้ายซึ่งพระเจ้าจะนำมาเหนืออาณาจักรยูดาห์” จากนั้น เราก็มาถึงวาระสุดท้ายของก.โยสิยาห์

มรณกรรมของโยสิยาห์

ดู 2พศด.35:20-21/22-23 เรื่องราวในข้อนี้เกิดขึ้นในช่วงที่กำลังจะมีการเปลี่ยนมหาอำนาจของโลก อัสซีเรียเริ่มอ่อนกำลังและบาบิโลนกำลังจะขึ้นมาแทน สามปีก่อนหน้านั้นอัสซีเรียถูกบาบิโลนโจมตีและบาบิโลนก็ตั้งใจว่าจะกวาดล้างอัสซีเรียให้สิ้นซาก ส่วนอียิปต์ก็กำลังอยากจะขยายฐานอำนาจของตัวเองจึงกังวลว่าบาบิโลนจะขึ้นมาเป็นใหญ่แทนอัสซีเรีย อียิปต์ก็เลยยกกองทัพไปช่วยอัสซีเรียรบที่คารเคมิช (คือคงตั้งใจไปสกัดดาวรุ่ง(บาบิโลน)ไม่ให้เกิดมากกว่า) ทีนี้ เส้นทางที่จะยกไปก็ต้องผ่านอาณาจักรยูดาห์ก่อน แต่ถ้าดูตามทางที่ก.เนโคยกไป จริงๆเขาก็ไม่ได้ไปเฉียดใกล้เยรูซาเล็มเท่าไหร่ แต่พอโยสิยาห์เห็นอียิปต์ยกทัพผ่านมา..กลับไม่ยอมให้เขาผ่านไป พอเห็นกองทัพอียิปต์..โยสิยาห์ก็ปร๊าด! เข้าไปเลย ข้อที่ 21 ก.เนโคบอกโยสิยาห์ว่า ”กษัตริย์แห่งยูดาห์เอ๋ย เรามีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกับท่าน วันนี้เรามิได้มาต่อสู้ท่านแต่ต่อสู้กับวงศ์วานซึ่งเราทำสงครามด้วย..” ..เนโคพูดประมาณว่า โยสิยาห์อย่ามายุ่งดีกว่า ที่ยกมาวันนี้ไม่ได้จะมาตียูดาห์ แต่จะไปรบกับบาบิโลนโน่น เพราะฉะนั้น อย่ามาขวางรับรองจะไม่แตะต้องยูดาห์แน่นอน ข้อที่ 22 บอก “ถึงกระนั้นก็ดีโยสิยาห์มิได้หันพระพักตร์ไปจากพระองค์ แต่ทรงปลอมพระองค์ เพื่อจะสู้รบกับเนโค มิได้ฟังพระดำรัสของเนโคที่ออกจากพระโอษฐ์ของพระเจ้า แต่เข้ารบ ณ ที่หุบเขาเมกิดโด” ..คือ โยสิยาห์ไม่ฟังเลย ทั้งที่ข้อนี้บอกชัดเจนว่าสิ่งที่ก.เนโคพูดนั้นมาจากพระเจ้า (เพราะพระเจ้าตรัสผ่านใครก็ได้ ไม่เฉพาะแต่คนอิสราเอล คริสเตียน ผู้เผยพระวจนะ หรือนักเทศน์เท่านั้น) แต่โยสิยาห์ไม่ฟัง..จะรบท่าเดียว จัดแจงปลอมตัว..เสร็จเรียบร้อยก็ออกไปรบกับเขาที่เมกิดโด ปรากฎ..ถูกยิงตาย ทหารก็เอาใส่รถพากลับมาที่เยรูซาเล็ม”...ซึ่งน่าเสียดายมาก เพราะโยสิยาห์เป็นความหวังสุดท้ายของยูดาห์ เป็นเหมือนแสงสว่างดวงเดียวที่ยูดาห์เหลืออยู่ เพราะต่อจากโยสิยาห์.. ยูดาห์ก็ไม่มีกษัตรย์ที่ชอบธรรมอีกเลย กลับมาที่หนังสือพงศ์กษัตริย์..

2พกษ.23:25-26 บอกว่า “ก่อนพระองค์หามีกษัตริย์องค์ใดเหมือนพระองค์ไม่ ผู้ซึ่งหันหาพระเยโฮวาห์ด้วยสุดจิตสุดใจ และด้วยสุดพระกำลัง ตามพระราชบัญญัติทั้งสิ้นของโมเสส หรือผู้ที่เกิดมาทีหลังพระองค์ ก็ไม่มีใครเหมือนโยสิยาห์ ถึงกระนั้นพระเจ้ามิได้ทรงหันจากพระพิโรธอันแรงกล้าและยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระพิโรธของพระองค์ได้พลุ่งขึ้นต่อยูดาห์ ด้วยการกระทำทั้งสิ้นของมนัสเสห์ที่เป็นเหตุ” ..ข้อนี้บอกชัดเจนว่า “มนัสเสห์” คือ ตัวการที่ทำให้ยูดาห์ต้องถูกพิพากษา เฮเซคียาห์ คือ แบบอย่างของความเชื่อวางใจ ส่วนโยสิยาห์ คือ แบบอย่างของความเชื่อฟังและกระทำตามอย่างสุดกำลัง ส่วนเรา ต้องทำทั้งสองอย่าง คือ ไว้ใจพระเจ้า..เหมือนเฮเซคียาห์ และเชื่อฟัง..เหมือนโยสิยาห์

หลังจากที่โยสิยาห์ตายแล้ว เยโฮอาหาส..ลูกชายของโยสิยาห์ก็ขึ้นครองยูดาห์ แต่เยโฮอาหาสกระทำชั่วต่อพระเจ้า ดังนั้น การไหว้รูปเคารพอะไรต่างๆก็กลับมาแพร่หลายในยูดาห์อีกครั้ง ข้อที่ 31 บอกว่า เยโฮอาหาสครอบครองได้แค่สาม 3 เดือน เขาก็ถูกกษัตริย์เนโคแห่งอียิปต์ปลดและจับไปเป็นเชลย เสร็จแล้วเนโคก็ตั้ง”เยโฮยาคิม” น้องชายของเยโฮอาหาสขึ้นมาเป็นกษัตริย์ของยูดาห์ แสดงว่า ตอนนั้นยูดาห์ตกเป็นเมืองขึ้นของอียิปต์ไปแล้ว เนโคถึงสามารถเข้ามาแทรกแซงบัลลังก์ของยูดาห์ได้ ส่วนเยโฮอาหาสก็ตายที่อียิปต์..ไม่มีโอกาสได้กลับมาที่ยูดาห์อีกเลย

ดู 2พกษ.24:1-2 ข้อที่แล้วเรารู้ว่าตอนนี้ยูดาห์เป็นเมืองขึ้นของอียิปต์ แต่มาข้อนี้ บอกว่าเยโฮยาคิมรับใช้”เนบูคัดเนสซาร์” ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์เป็นกษัตริย์ของบาบิโลน เรื่องของเรื่อง ก็คือ ช่วงก่อนสงครามที่คารเคมิช ยูดาห์เป็นเมืองขึ้นของอียิปต์ แต่จากนั้น ในปีที่ 4 ของรัชกาลเยโฮยาคิม อียิปต์ก็แพ้บาบิโลนในการรบที่คารเคมิช (เรื่องนี้มีบันทึกไว้ในเยเรมีย์ 46:2) ดังนั้น ยูดาห์ที่เคยเป็นเมืองขึ้นของอียิปต์ ตอนนี้ก็เลยตกเป็นเมืองขึ้นของบาบิโลนไปโดยปริยาย อันนี้ก็คือ จุดเปลี่ยนของมหาอำนาจในขณะนั้น ข้อที่ 1 บอกว่า “เยโฮยาคิมเป็นคนใช้ของเนบูคัดเนสซาร์สามปี แล้วท่านก็กลับเปลี่ยนใจตั้งตัวเป็นกบฏต่อเนบูคัดเนสซาร์” ดังนั้น เนบูคัดเนสซาร์จึงยกมาโจมตีแล้วก็จับเยโฮยาคิมไปเป็นเชลยที่บาบิโลน ซึ่งสิ่งนี้ เป็นมาจากพระเจ้า ข้อที่ 3 บอกชัดเจน “แท้จริงเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับยูดาห์ตามพระบัญชาของพระเจ้าเพื่อจะให้เขาออกไปเสียจากสายพระเนตรของพระองค์ (คือ พระเจ้าไม่อยากเห็นหน้าละ อะไรจะแย่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว) เพราะบรรดาบาปของมนัสเสห์ ตามทุกอย่างซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำ” แต่! เรื่องของเรื่องคนยูดาห์ในสมัยนั้นก็ทำชั่วต่อพระเจ้าด้วย แล้วพระเจ้าก็เตือน..พระองค์เตือนคนยูดาห์ผ่านเยเรมีย์ไว้เยอะแยะมากมาย ให้เราเปิดไปดูตัวอย่างกันซักข้อ..

ดู เยเรมีย์ 7:1-4 นี่คือ คำเตือนที่ให้ข้อคิดที่ดีมาก “จงปรับปรุงพฤติการณ์และการกระทำของเจ้าเสีย อย่าไว้วางใจในคำเท็จเหล่านี้ที่ว่า `นี่เป็นพระวิหารของพระเจ้า วิหารของพระเจ้า” ความหมายก็คือ คนยูดาห์ต้องเปลี่ยนแนวคิดและการกระทำ ไม่ใช่คิดว่า..แค่ชั้นอยู่ในวิหารของพระเจ้า..ชั้นก็ปลอดภัยแล้ว ชั้นไม่จำเป็นต้องปรับปรุงอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ใกล้ๆวิหารพระเจ้าก็พอ เพราะไง..พระเจ้าต้องไม่ปล่อยให้วิหารของพระองค์ถูกทำลายแน่ แต่ ! จริงๆแล้ว ไม่ใช่เลย ข้อที่ 8 บอกว่า “ดูเถิด เจ้าวางใจในคำเท็จอย่างไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย เจ้าจะลักทรัพย์ กระทำฆาตกรรม ล่วงประเวณี ปฏิญาณเท็จ เผาเครื่องบูชาถวายพระอื่น หรือทำอะไรตามใจชอบ เสร็จแล้วก็มายืนต่อหน้าเราในนิเวศนี้ แล้วบอกว่า `เราทั้งหลายได้รับการช่วยให้รอดพ้นแล้ว”..มันใช่มั๊ยเนี่ย พระเจ้าจะช่วยเรา..เพื่อให้เราทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ..อย่างงั้นหรือ ถ้างั้น..นิเวศนี้ซึ่งเรียกตามนามของเรา ในสายตาของเจ้าก็ได้กลายเป็นที่ซ่องสุมของพวกโจรไปแล้ว” อันนี้เป็นทั้งคำเตือนและคำกล่าวโทษที่พระเจ้าตรัสผ่านเยเรมีย์ ทุกวันนี้ก็เหมือนกัน เราต้องไม่คิดว่า..แค่ชั้นมาโบสถ์พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องซีเรียสอะไรนักหนา เคยทำชั่วอะไร..นิสัยแย่แค่ไหน หรือจะโกงใคร..ปากเสีย ก็ไม่เป็นไร..ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง แค่มาโบสถ์ทุกอาทิตย์ก็พอ..อย่างงี้ได้มั๊ยคะเด็กๆ..ไม่ได้ เพราะถ้าเราคิดอย่างงี้ เราก็ไม่ต่างอะไรเลยกับคนยูดาห์ในสมัยนั้นที่ถูกพระเจ้ากล่าวโทษ ข้อที่ 14 พระเจ้าทรงตรัสว่า “เพราะเจ้าทั้งหลายได้กระทำสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น และเมื่อเราพูดกับเจ้าอย่างไม่หยุดยั้ง แต่เจ้าทั้งหลายหาได้ฟังไม่ และเมื่อเราได้เรียกพวกเจ้า แต่เจ้ามิได้ตอบ..” ....และทั้งที่ให้เยเรมีย์มาเตือนแล้ว แต่ก็ไม่มีใครฟังเลย..ไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ เป็นข้าราชการ เป็นประชาชนหรือแม้แต่ปุโรหิต ไม่มีใครกลับใจเลย..ยังดึงดันที่จะทำชั่วเหมือนเดิมแล้วก็บอกว่า..อยู่ได้ ไม่เป็นไรหรอก ยังไงพระเจ้าก็ไม่มีทางปล่อยให้เยรูซาเล็มถูกทำลายแน่นอน (เดี๋ยวก็รู้) และณ.จุดนั้น จึงเป็นวาระที่ยูดาห์ต้องถูกพิพากษา เพราะพระเจ้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาเข้าใจผิดอีกต่อไป..

ดู 2พกษ.24:11-12 หลังจากที่เยโฮยาคิมตายแล้ว เยโฮยาคีน..ลูกชาย ก็ขึ้นครองยูดาห์ เยโฮยาคีนครองยูดาห์ได้แค่ 3 เดือน เนบูคัดเนสซาร์ก็ยกมาโจมตียูดาห์อีกครั้ง ข้อที่ 13 บอกว่า “คราวนี้ พวกบาบิโลนได้ขนเอาบรรดาทรัพย์สินในพระนิเวศของพระเจ้า และในสำนักพระราชวัง ซึ่งซาโลมอนสร้างไว้ไปจนเกลี้ยง ทองคำอะไรต่างๆ ถูกตัดเป็นชิ้นๆ แล้วส่งไปที่บาบิโลน นอกจากนี้ เนบูคัดเนสซาร์ก็ยังกวาดต้อนคนยูดาห์ไปเป็นเชลย “...ทั้งเจ้านายทั้งปวง และทแกล้วทหารทั้งหมด เป็นเชลยหนึ่งหมื่นคน มีช่างฝีมือและช่างเหล็กทั้งหมด ไม่มีผู้ใดเหลือนอกจากประชาชนที่จนที่สุดแห่งแผ่นดิน” ...และนี่คือ คนยูดาห์รุ่นแรกที่ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลน ซึ่งมีแต่พวกหัวกะทิทั้งนั้นเพราะเขาคัดเอาแต่คนเก่งๆที่ทำงานในวังไปหมดเลย..ไม่ว่าจะเป็นนายทหาร ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ นักบริหาร นักการปกครอง คนที่มีความรู้ ความเชี่ยวชาญ รวมถึงช่างฝีมือต่างๆของยูดาห์ เนบูคัดเนสซาร์กวาดไปเกลี้ยง อันนี้ เป็นนโยบายของเนบูคัดเนสซาร์ คือ ไปตีที่ไหน..เขาก็จะขนเอาปัญญาชน คนเก่งๆที่เป็นมันสมองของเมืองนั้น..มาทำงานให้ จากนั้น ข้อที่ 17 บอกว่า “เนบูคัดเนสซาร์ก็ได้ตั้ง”มัทธานิยาห์ หรืออีกชื่อคือ “เศเดคียาห์”..ซึ่งเป็นลุงของเยโฮยาคีนขึ้นมา..เป็นกษัตริย์ของยูดาห์ เห็นมั๊ยคะ..ไม่ว่าจะถูกชาติเดียวกันกบฎหรือถูกต่างชาติยึดครอง กษัตริย์ยูดาห์ก็ยังเป็นราชวงศ์ของดาวิดอยู่วันยังค่ำ พระเจ้าไม่ได้ควบคุมแต่คนอิสราเอลหรือคนที่เชื่อพระเจ้าเท่านั้น เท่านั้นแต่พระองค์ควบคุมทุกสรรพชีวิตและทุกสรรพสิ่งทั้งบนโลกและมหาจักรวาล และเศเดคียาห์ก็คือ กษัตริย์องค์สุดท้ายของยูดาห์

ดู 2 พกษ.24:20/25:1 แต่แล้ว เศเดคียาห์ก็กบฎต่อบาบิโลนอีก ข้อที่ 20 บอกว่า “เพราะว่าโดยพระพิโรธของพระเจ้านั้นเหตุการณ์มาถึงขีด ที่พระองค์ทรงเหวี่ยงเยรูซาเล็มและยูดาห์ไปให้พ้นพระพักตร์พระองค์ และเศเดคียาห์ได้กบฏต่อกษัตริย์แห่งบาบิโลน” หมายความว่า การที่เศเดคียาห์กบฎจนบาบิโลนต้องยกมาทำลายในครั้งนี้..เป็นมาจากพระเจ้า เพราะเศเดคียาห์ไม่กลับใจ..ไม่นำประชาชนให้กลับใจ ทั้งที่พระเจ้าก็ส่งผู้เผยพระวจนะมาเตือนหลายต่อหลายครั้ง แล้วก็ให้เวลานานหลายปี แต่..ยูดาห์ไม่เชื่อคนของพระเจ้าแต่กลับไปเชื่อคำเผยพระวจนะเทียมเท็จ ทำไม..เพราะเยเรมีย์เผยทีไร..บอกอยู่ไม่ได้แน่ถ้าไม่กลับใจ ส่วนพวกเทียมเท็จบอกไม่เป็นไร..อยู่ไปเหอะ..ตามสบาย ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องกลัวด้วย..พระเจ้าไม่มีทางทำลายเยรูซาเล็มหรอก เพราะวิหารของพระองค์ตั้งอยู่ที่นี่..

แล้วทุกวันนี้ยังมีมั๊ย..คำเผยวจนะเทียมเท็จ..เยอะมาก..แล้วคนส่วนใหญ่ก็ชอบด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกนักทำนายหรือหมอดู ด้วยความเคารพ..โดยส่วนใหญ่แล้ว คนพวกนี้จะใช้จิตวิทยาสุดๆ รู้ว่าคนส่วนใหญ่อยากให้พูดอะไร มีไม่กี่อย่างหรอกที่คนเราอยากจะฟัง "เมื่อไหร่จะรวย เมื่อไหร่จะเจอเนื้อคู่..ส่วนใหญก็อยากรู้แค่นั้น" เพราะงั้น หลายคนชอบไปหาหมอดู ก็เพราะ..อยากไปฟังอะไรที่ชอบๆ..ที่ถูกใจ ถ้าไปแล้วเขาบอกว่าดวงดี เดี๋ยวปีนั้น..ปีนี้จะรวย จะถูกหวยหรือได้คู่ครอง..ก็ชอบ จะจริง..ไม่จริง ไม่รู้..แต่โอเคละ..สบายใจกลับไปนอนหลับฝันดี ดังนั้น พระคำภีร์จึงสอนให้เราแยกแยะให้ได้..ระหว่างผู้เผยพระวจนะแท้ กับ ผู้เผยพระวจนะเทียมเท็จ เราจะรู้ได้ไงว่าคนๆนั้นเป็นคนของพระเจ้า..มาจากพระเจ้า

(1.)สิ่งที่เขาพูดต้องเกิดขึ้นจริง ถ้าไม่จริง..ตัดทิ้งได้เลย แต่แค่นั้น ยังไม่พอ เพราะคำทำนายหรือคำสอนที่พวกเทียมเท็จพูด..บางอย่างก็อาจจะเกิดขึ้นจริงอย่างที่เขาบอก เพราะงั้นแค่นี้จึงยังตัดสินไม่ได้ สิ่งสำคัญอีกข้อก็คือ (2.) คำสอนของผู้เผยพระวจนะแท้..จะต้องโน้มนำให้คนดำเนินอยู่ในทางพระเจ้าด้วย ถ้าครบสองข้อนี้ ถึงจะตัดสินได้..ว่าคนๆนั้นมาจากพระเจ้าจริงๆ

ในที่สุด พระพิโรธของพระเจ้าก็มาถึงขีดสุด..ที่เยรูซาเล็มและยูดาห์จะต้องถูกทำลาย และครั้งนี้..จะไม่มีอะเหลือเลย แล้วพระองค์ก็ได้ตรัสบางอย่างไว้กับเยเรมีย์ก่อนที่พระองค์จะทำลายเยรูซาเล็ม..ซึ่งเป็นข้อคิดที่น่าสนใจมากสำหรับเรา เปิดไปดูเยเรมีย์..

ดู เยเรมีย์ 24:1/2-3 พระเจ้าทรงสำแดงนิมิตแก่ข้าพเจ้าว่า”ดูเถิด มีกระจาดสองลูกใส่มะเดื่อ วางไว้หน้าพระวิหารของพระเจ้า กระจาดลูกหนึ่งมีมะเดื่ออย่างดีนัก เหมือนมะเดื่อที่สุกต้นฤดู แต่กระจาดอีกลูกหนึ่งนั้นมีมะเดื่ออย่างเลวทีเดียว เลวจนรับประทานไม่ได้ แล้วพระเจ้าก็ถามเยเรมีย์ว่า "เยเรมีย์เอ๋ย เจ้าเห็นอะไร" เยเรมีย์ตอบว่า"เห็นมะเดื่อที่ดี..ก็ดีมาก และที่เลวก็เลวมาก เลวจนรับประทานไม่ได้ “ ข้อที่ 4 พระเจ้าตรัสว่า “ก็เหมือนอย่างมะเดื่อที่ดีเหล่านี้แหละ เราจะถือว่าพวกเหล่านั้นที่ถูกกวาดไปจากยูดาห์”ยังดีอยู่” คือผู้ที่เราได้ส่งไปจากสถานที่นี้ไปสู่แผ่นดินของชาวเคลเดีย เราจะตั้งตาของเราดูเขาเพื่อจะกระทำความดี และจะพาเขาทั้งหลายกลับมายังแผ่นดินนี้อีก เราจะสร้างเขาทั้งหลายขึ้น และจะไม่รื้อลง เราจะปลูกฝังเขาและไม่ถอนเขาเสีย เราจะให้จิตใจแก่เขาที่จะรู้จักเราว่า เราคือพระเยโฮวาห์ และเขาทั้งหลายจะเป็นประชาชนของเรา และเราจะเป็นพระเจ้าของเขา เพราะเขาทั้งหลายจะกลับมาหาเราด้วยความเต็มใจ" ข้อที่ 8 พระเจ้าตรัสต่อไปว่า"เหมือนอย่างมะเดื่อที่เลว ซึ่งเลวมากจนรับประทานไม่ได้นั้น เราจะกระทำต่อเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ ทั้งเจ้านายของเขา และชาวเยรูซาเล็มที่เหลืออยู่ ผู้ซึ่งยังค้างอยู่ในแผ่นดินนี้ และผู้ที่ยังอาศัยอยู่ในประเทศอียิปต์ เราจะมอบเขาไว้ให้ย้ายไปอยู่ในอาณาจักรทั้งสิ้นในโลกเพื่อให้เขาเจ็บปวด ให้เป็นที่ถูกตำหนิ เป็นคำภาษิต เป็นที่ถูกเยาะเย้ย และเป็นที่ถูกสาปแช่ง ในที่ทุกแห่งซึ่งเราขับไล่เขาให้ไปอยู่นั้น และเราจะส่งดาบและการกันดารอาหาร และโรคระบาดมาท่ามกลางเขา จนเขาจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากแผ่นดินซึ่งเราได้ให้แก่เขาและแก่บรรพบุรุษของเขา" คือ..

พระเจ้าทรงสำแดงแก่เยเรมีย์ว่า”พระองค์ทรงถือว่าคนยูดาห์ที่ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยนั้น.. ”เป็นมะเดื่อที่ดี” ส่วนพวกที่ยังได้อยู่ในเยรูซาเล็มนั้นเป็น”มะเดื่อเลว” แล้วพระเจ้าก็ทรงต้องการที่จะทำลายมะเดื่อเลวทิ้งให้สิ้นซาก..โดยที่ไม่ไปกระทบกระเทือนมะเดื่อที่ดี พระองค์จึงทรงแยกคนสองพวกนี้ออกจากกัน โดยเอาพวกที่ดี..ไปเก็บไว้ที่อื่นก่อน พระเจ้าจะได้ทำลายไอพวกที่เลวได้อย่างเต็มไม้เต็มมือ แต่คนยูดาห์เขาไม่ได้คิดอย่างงั้น เขาคิดว่าพวกที่ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลนน่ะ..”ต้องเป็นมะเดื่อเลว” ส่วนที่ยังได้อยู่ในยูดาห์นั้นคงจะเป็น ”มะเดื่อดี” เพราะอย่าลืมว่าในสมัยนั้นคนอิสราเอลผูกพันแล้วก็ยึดติดกับดินแดนคานาอันมาก การที่ได้อยู่ในดินแดนแห่งพันธสัญญาถือว่าเป็นพระพร..เป็นสิทธิพิเศษ เป็นที่โปรดปราน เพราะงั้น พวกที่ถูกกวาดต้อนไป..นั่นคือ สงสัยจะเป็นพวกคนบาป เป็นพวกที่ไม่สมควรจะได้อยู่ในดินแดนของพระเจ้า อะไรประมาณนั้น แต่!ความคิดนี้..มันคนละเรื่องกับทางของพระเจ้าเลย พระองค์จึงเผยพระวจนะผ่านเยเรมีย์ให้เราได้เข้าใจถึงข้อเท็จจริง..ว่าพระเจ้าคิดไม่เหมือนมนุษย์ และทางของพระองค์ก็สูงกว่าทางของเราเสมอ อันนี้เป็นบทเรียนสำหรับเรานะคะ..ว่าหลายครั้ง “สิ่งที่มนุษย์คิดว่าดี บางทีมันก็อาจจะไม่ได้ดีหรือไม่ได้เป็น..อย่างที่ตามองเห็น” ในทางตรงกันข้าม “สิ่งที่เรามองว่าไม่ดี บางครั้งอาจจะมีแผนการที่ดีของพระเจ้าซ่อนอยู่ เหมือนคนยูดาห์ที่ต้องตกไปเป็นเชลยในต่างแดน..ณ.เวลานั้น พวกเขาคงคิดไม่ออก..ว่ามันจะดีตรงไหน แต่สุดท้ายแล้วพระเจ้าก็ทรงสำแดงผ่านเยเรมีย์ว่า นั่นคือ แผนการที่พระองค์จะเอาพวกเขาไปเก็บไว้ในที่ๆปลอดภัย แล้วเมื่อพระเจ้าจัดการทำลายพวกมะเดื่อเลวให้หมดสิ้นไปจากแผ่นดินแล้ว พระองค์จะนำพวกเขา..ที่ซึ่งเป็นมะเดื่อดีของพระเจ้า..กลับบ้าน กลับมาสู่ดินแดนที่พระองค์ประทานให้ และสิ่งที่พระเจ้าจะทรงกระทำกับพวกมะเดื่อเลวที่หลงเหลืออยู่ในแผ่นดินยูดาห์ก็คือ “พระเจ้าจะส่งดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาดมาท่ามกลางคนยูดาห์ จนพวกเขาจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจากแผ่นดินซึ่งพระองค์ประทานให้ แล้วอาณาจักรยูดาห์กับคนที่เหลืออยู่ในเมืองก็พบจุดจบอย่างที่เยเรมีย์บอกจริงๆ ขณะที่น้าตุ๊กกำลังจะโพสต์งานลงบล็อก พระเจ้าทรงสำแดงแก่น้าตุ๊กว่า แท้จริงแล้วเรื่องนี้มีภาพฝ่ายวิญญาณที่ชัดเจนแฝงอยู่ คือในยุคสุดท้ายที่กำลังมาถึงนี้พระองค์ก็จะทรงกระทำอย่างงี้กับมนุษยชาติอีกครั้ง พระองค์จะทรงแยก”มะเดื่อดี”ออกจาก”มะเดื่อเลว” โดยประทับตราของพระวิญญาณบริสุทธิ์ไว้ในหัวใจลูกๆของพระองค์ จากนั้น เมื่อโลกนี้ถึงกาลที่จะถูกพิพากษาจิตวิญญาณของพวกมะเดื่อเลวก็จะถูกทำลายไปพร้อมกัน จากนั้นพระองค์จะนำจิตวิญญาณของเหล่าธรรมิกชนม์ของพระองค์..”กลับบ้าน..กลับไปสู่อาณาจักรสวรรค์..ดินแดนที่พระองค์ทรงสัญญาว่าจะให้เราอยู่กับพระองค์ชั่วนิรันดร์” เรากลับมาที่..

ดู 2พกษ.25:2-3/4-5 หลังจากที่บาบิโลนล้อมเยรูซาเล็มอยู่ประมาณปีครึ่ง..ชาวยูดาห์ก็หมดแรงที่จะต้านทาน..เพราะ ไม่มีอาหาร..เสบียงหมด แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเยรูซาเล็มมีชัยภูมิที่เหมาะสม..บาบิโลนคงตีแตกไปนานแล้ว แต่เพราะที่ตั้งของเยรูซาเล็มตียากมากก็เลยลากยาวได้ถึงปีกว่า..แต่สุดท้ายก็ล่มสลายพ่ายแพ้ต่อบาบิโลน ก.เศเดคียาห์ก็หนีไปแต่ก็ถูกจับได้ที่เมืองเยรีโคก่อนจะข้ามแม่น้ำจอร์แดน จากนั้น เขาก็เอาตัวเศเดคียาห์กลับมาให้เนบูคัดเนสซาร์พิพากษา แล้วพวกบาบิโลนก็จับตัวลูกชายเศเดคียาห์มาฆ่าต่อหน้าเขา..ตายหมดเลย เสร็จแล้วก็ทำให้เศเดคียาห์ตาบอดทั้งสองข้าง หมายความว่าภาพสุดท้ายในชีวิตของเศเดคียาห์..เป็นภาพที่เจ็บปวดทุกข์ทรมานที่สุด เพราะมันคือภาพที่ลูกตัวเองถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา จากนั้น เขาก็จับเศเดคียาห์ตีตรวนล่ามโซ่เอากลับไปขังที่บาบิโลน แล้วเศเดคียาห์ก็ทนทุกข์ทรมานจนตาย ข้อที่ 8 บอกว่า “วันที่เจ็ดเดือนที่ห้า ซึ่งเป็นปีที่สิบเก้าของรัชกาลกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์แห่งบาบิโลน เนบูซาระดานข้าราชการคนหนึ่งของกษัตริย์แห่งบาบิโลนได้มายังเยรูซาเล็ม แล้วก็เผาพระนิเวศของพระเจ้า..เผาพระราชวัง และเผาบ้านเรือนทั้งหมดทุกหลังในเยรูซาเล็ม จากนั้นก็ทลายกำแพงเมือง” ..ทำไมต้องทำขนาดนี้ เพราะเมืองนี้เป็นเมืองที่ช่างก่อกบฎหลายครั้งมาก จนเนบูคัดเนสซาร์คิดว่า..ครั้งนี้พอกันที ส่งทหารมาแล้วสั่งให้เผา..รื้อทำลายทุกสิ่งทุกอย่างทั้งพระนิเวศน์ พระราชวัง บ้านเรือนหลังใหญ่หลังเล็ก เผาทิ้งเกลี้ยงจนเยรูซาเล็มมีสภาพเหมือนกองขยะ..มีแต่สิ่งปรักหักพัง แล้วก็ยังกวาดต้อนคนไปเป็นเชลยอีกเป็นรุ่นที่ 3 จากนั้น เนบูคัดเนสซาร์ก็ได้แต่งตั้งเกดาลิยาห์ขึ้นมาเป็นเจ้าเมือง แต่ไม่นานก็ถูกอิชมาเอลกบฎแย่งชิงอำนาจไป แล้วก็นั่นคือ จุดที่อาณาจักรยูดาห์ล่มสลาย..ไปในปีก่อน คศ.586

หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ก็จบอย่างสมบูรณ์แล้วนะคะ จนกว่าจะพบกันใหม่

ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 10 อาทิตย์ที่ 18:3:2012

เราอยู่ที่อาณาจักรยูดาห์ ในรัชกาลของก.มนัสเสห์ ที่พระคำภีร์บันทึกว่าเป็นกษัตริย์ที่ชั่วร้ายที่สุด เขาทำความบาปตามอย่างคนต่างชาติครบทุกเวอร์ชั่นเลย ทั้งไหว้รูปเคารพ สร้างปูชนียสถานสูง ไหว้พระเทียมเท็จ รวมถึงดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว นอกจากนี้ มนัสเสห์ยังจับลูกตัวเองบูชายัญ..ใช้เวทมนตร์ ทรงเจ้าเข้าผี มนัสเสห์เอาหมด..” และยังฆ่าคนบริสุทธิ์อีกมากมายในเยรูซาเล็ม” ใน 2 พกษ.บทที่ 21 การพิพากษาของพระเจ้าก็มาถึงมนัสเสห์ พระเจ้าตรัสว่า”พระองค์จะนำเหตุร้ายมาถึงเยรูซาเล็มและยูดาห์ อย่างที่ผู้ใดซึ่งได้ยินแล้วหูทั้งสองของเขาจะอื้อไป และเราจะเอาเชือกอย่างที่วัดกรุงสะมาเรียขึงเหนือกรุงเยรูซาเล็ม ( แปลว่า ยูดาห์จะต้องโดนแบบเดียวกันกับสะมาเรีย ก็คือ ต้องตกไปเป็นเชลย) และใช้ลูกดิ่งอย่างที่วัดราชวงศ์อาหับ และเราจะล้างเยรูซาเล็มอย่างเขาล้างชาม ล้างและพลิกคว่ำ” เรามาดูกันต่อไป..ว่ายูดาห์จะถูกล้างและคว่ำแบบไหน ในหนังสือพงศ์กษัตริย์ไม่ได้บันทึกไว้ แต่ในพงศาวดารค่อนข้างชัดเจน
ดู 2พศด.33:10-11 ..เพราะความชั่วร้ายแบบสุดๆของมนัสเสห์ พระเจ้าจึงทรงบันดาลให้กองทัพของอัสซีเรียยกมาโจมตีอาณาจักรยูดาห์ ข้อที่11 บอกว่า “..พระเจ้าทรงให้ผู้บังคับกองทหารของกษัตริย์แห่งอัสซีเรียมาต่อสู้เขาทั้งหลาย “เอาเบ็ดเกี่ยวมนัสเสห์”และจองจำด้วยตรวนและนำพระองค์มายังบาบิโลน” อันนี้เป็นสำนวนที่ทำให้เราเห็นภาพ..ว่ามนัสเสห์คงถูกจะจับอย่างทุลักทุเล..หมดสภาพเลยอะไรประมาณนั้น แต่ ! ข้อที่ 12บอกว่า “..เมื่อมนัสเสห์ทุกข์ยาก พระองค์ก็ทรงวิงวอนขอพระกรุณาต่อพระเจ้า และถ่อมพระทัยลงอย่างมากต่อพระพักตร์พระเจ้าของบรรพบุรุษ”..แสดงว่าจริงๆแล้ว รู้นะ..ว่าพระเจ้ามีจริง แน่จริง แล้วก็ควบคุมทุกอย่างอยู่จริงๆ แต่ที่ชอบจะบิดเบือนไปเชื่อ..ไปแสวงหาอย่างอื่น เพราะบางครั้งรูปแบบและทางของพระเจ้ามันเรียบเกินไป มันไม่สนองเนื้อหนัง มันไม่มันส์ มันไม่มีคาถามหานิยม..เครื่องลางของขลัง แล้วเวลาขออะไร..หลายครั้งก็ไม่ได้อย่างใจ..ไม่ได้คำตอบที่ชอบ เพราะพระเจ้าไม่ตามใจ..ไม่ตอบโจทย์ เราเลยอยากจะวิ่งไปหาอย่างอื่น..ที่มันสนองเนื้อหนังของเรามากกว่าพระเจ้า..ใช่หรือไม่ และเมื่อมนัสเสห์กลับใจ พระเจ้าจะว่ายังไง ดูต่อ..
2 พศด.33:13 เมื่อมนัสเสห์ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์ชั่วช้าที่สุดกลับใจ ข้อที่ 13 บอกว่า “พระเจ้าทรงรับคำวิงวอนของพระองค์ และนำมนัสเสห์กลับมายังกรุงเยรูซาเล็ม แล้วมนัสเสห์ทรงทราบว่าพระเยโฮวาห์ทรงเป็นพระเจ้า” ..เคยโกรธใครแบบที่อภัยให้ไม่ได้มั๊ย ดูข้อนี้ไว้เป็นตัวอย่าง เพราะจริงๆแล้ว มนัสเสห์ทำกับพระเจ้าไว้หนักหนาสาหัสมาก แต่เมื่อเขาถ่อมใจลงสำนึกผิดและอธิฐาน..ขอพระเจ้ายกโทษ พระเจ้าก็ทรงฟังคำวิงวอนและยกโทษให้มนัสเสห์ แล้วเราเป็นใคร..ถึงจะไม่ยกโทษให้คนที่เขาทำผิดต่อเรา แล้วน้าตุ๊กว่า..ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ความผิดเล็กน้อยเท่านั้นเอง น้าตุ๊กเคยได้ยินเรื่องราวของผู้รับใช้ท่านนึงที่ลูกชายของเขาถูกลูกหลงจากกระสุนปืนของโจร แต่หลังจากที่โจรคนนี้ถูกจับได้และติดคุก..ผู้รับใช้ท่านนี้ได้ให้สัมภาษณ์ว่าเขาไม่รู้สึกเกลียดชังหรือโกรธโจรคนนี้เลย แล้วไม่ใช่แค่นั้น ผู้รับใช้คนนี้ยังเข้าไปประกาศข่าวประเสริฐและสอนพระคำภีร์ให้กับคนที่ฆ่าลูกเขา..ถึงในคุก ในที่สุด ฆาตรกรที่ฆ่าลูกเขาก็กลับใจใหม่มาเชื่อพระเจ้า และพอพ้นโทษออกมาเขาก็แต่งงานโดยมีผู้รับใช้ท่านนี้เป็นคนทำพิธีให้ ลองนึกดูว่าภาพนั้นจะน่าประทับใจขนาดไหน เพราะมันเป็นภาพที่ไม่มีใครนึกฝันแล้วก็หาดูยาก..หรือหาดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คือ ภาพที่ผู้รับใช้คนนึงกำลังทำพิธีแต่งงานให้กับคนที่ฆ่าลูกตัวเอง นี่คือ แบบอย่างของอภัยทานที่น่ายกย่อง แล้วที่เขาทำได้อย่างงี้ก็เพราะเขามีความเชื่อและแน่วแน่ที่จะเดินตามแบบอย่างที่พระเจ้าสำแดงไว้อย่างมากมายในพระคำภีร์ อย่างเช่นข้อที่เรากำลังเรียนอยู่นี้ เป็นต้น ดังนั้น น้าตุ๊กอยากหนุนใจให้เด็กฝึกนะคะ..ฝึกตั้งแต่วันนี้ ให้อภัยเถอะค่ะ ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครและทำผิดต่อเรามากน้อยขนาดไหน มันทำกันไม่ได้ในวันเดียว แต่ถ้าเราฝึก..เราจะทำได้มากขึ้น จากนั้น ข้อที่ 20 มนัสเสห์ก็ล่วงหลับไป แล้วเขาก็ฝังศพไว้ในวัง คือ ไม่ได้ถูกฝังไว้ในที่ของกษัตริย์แห่งยูดาห์
ดู พศด.33:19-20 หลังจากมนัสเสห์ตาย ลูกชายของเขาชื่อ”อาโมน” ก็ขึ้นครองยูดาห์ และพระคำภีร์บอก..อาโมนทำชั่วเหมือนพ่อเลย เพราะถึงมนัสเสห์จะกลับใจใหม่..แต่นั่นมันตอนท้ายๆบั้นปลายชีวิต ถ้าชั่งดูตลอดชีวิต..ต้องบอกว่ามนัสเสห์ทำชั่วเป็นส่วนใหญ่ แล้วเขาก็ครองราชย์นานมาก..ครองอยู่ 55 ปี เพราะฉะนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกที่อาโมนจะเป็นลูกไม้ที่หล่นใต้ต้น คือ ทำบาปเหมือนพ่อ ทีนี้ น้าตุ๊กก็ย้ำหลายครั้งว่าทั้งความบาปและความชอบธรรมไม่สามารถสืบทอดกันทางสายเลือด แล้วจริงๆมันขึ้นอยู่กับอะไร วันนี้รู้สึกอัศจรรย์ใจเพราะเรื่องนี้ที่เตรียมมาสอนตรงกับเรื่องที่อาจารย์นครเทศน์ให้ฟังในช่วงเช้า น้าตุ๊กอยากอธิบายให้เด็กๆเข้าใจว่า “จริงๆก็คือ มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป (บาป = missing target ดังนั้น อย่าตกใจมากมายกับคำว่าบาป) เราติดเชื้อบาป..ตกลงไปในความบาปตั้งแต่ที่อาดามไม่เชื่อฟังแล้ว เพราะฉะนั้น ความบาปของเรามาจากใคร..มาจากบรรพบุรุษไม่ใช่มาจากพระเจ้านะคะ เรื่องนี้เป็นที่ถกเถียงกัน..บ่อยมาก เด็กๆต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจนว่าจริงๆแล้วมนุษย์ทำตัวเองเพราะไม่เชื่อฟังพระเจ้า มนุษย์จึงตกลงไปในความบาป และในยุคพระคุณแห่งพระเยซูคริสต์ ผู้ที่กลับใจใหม่ กลับมารักพระเจ้า ดำเนินตามความชอบธรรม..ก็ทำด้วยพระคุณที่พระเจ้ามอบให้ ซึ่งแล้วแต่ว่าพระเจ้าจะประทานความสำนึกและกลับใจใหม่ให้ใคร..นึกออกมั๊ยคะ คือถ้าพระเจ้าไม่ช่วย ไม่เลือก..เราก็ตายลูกเดียว ”เพราะเราเป็นเหมือนบรรพบุรุษ คือ อาดาม” เอเฟซัส 2:8-9 อาจารย์เปาโลจึงบอกว่า “ด้วยว่าซึ่งท่านทั้งหลายรอดนั้นก็รอดโดยพระคุณเพราะความเชื่อ และมิใช่โดยตัวท่านทั้งหลายเองแต่พระเจ้าทรงประทานให้ ความรอดนั้นจะเนื่องด้วยการกระทำก็หามิได้ เพื่อมิให้คนหนึ่งคนใดอวดได้” แปลว่า คริสเตียนเองก็ไม่สามารถอวดได้เลย..ว่าชั้นดีกว่าคนอื่น ชอบธรรมกว่า เพราะชั้นเชื่อพระเจ้าหรือชั้นรักพระเจ้า เพราะ”ความเชื่อ”..พระเจ้าก็เป็นผู้ประทานให้ เรายังอยู่กันที่หนังสือพงศาดาร..
ดู 2พศด.33:24-25 ข้อนี้ บอกว่า อาโมนสิ้นพระชนม์ เพราะไร..ถูกข้าราชการกบฎแล้วก็ฆ่าทิ้ง จากนั้น พวกเขาก็ตั้งลูกชายของอาโมน ชื่อ”โยสิยาห์” ขึ้นเป็นกษัตริย์ น้าตุ๊กฟังตรงนี้แล้วทึ่งมาก เพราะยูดาห์เองก็มีการกบฎแล้วก็ลอบสังหารกษัตริย์เหมือนอิสราเอลเลย แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือ “ไม่ว่าจะกบฎกี่ครั้ง..ยูดาห์จะเอาแต่ราชวงศ์ดาวิดเท่านั้น” อย่างข้อนี้ ฆ่าพ่อทิ้ง..เสร็จแล้วก็ตั้งลูกเขาขึ้นมาแทน..ไม่ยึดอำนาจและไม่มีการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ ความสัตย์ซื่อที่คนยูดาห์มีต่อราชวงศ์ดาวิด..มันน่าอัศจรรย์มาก แต่ที่ต้องเป็นอย่างนี้ ก็เพราะพระเจ้าตรัสไว้แล้ว..ว่าพระเยซูคริสต์จะมาเกิดในพงศ์พันธ์ของดาวิด เพราะฉะนั้น ยังไงราชวงศ์ดาวิดก็ต้องอยู่ ไม่เหมือนอิสราเอลฝ่ายเหนือ..ที่ใครกบฎ คนนั้นก็ขึ้นครองเลย แล้วตอนที่โยสิหาห์ขึ้นครองก็อายุแค่ 8 ขวบ ถ้าไม่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ดาวิดจริงๆ คงถูกยึดอำนาจไปแล้ว
ดู 2พศด.34:1-2 ตอนที่โยสิยาห์ขึ้นครอง เขาอายุ 8 ปี ฟังแล้วเราก็คงคิดว่าเด็กแปดขวบจะทำไรได้ แต่..เขาทำได้เยอะมาก ข้อที่ 2 บอกว่า “โยสิยาห์เป็นกษัตริย์ที่ดี..รักพระเจ้า ทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระเจ้า และดำเนินในมรรคาทั้งสิ้นของดาวิด เพราะในปีที่แปดแห่งรัชกาลของพระองค์ เมื่อโยสิยาห์ยังทรงพระเยาว์อยู่ พระองค์ทรงเริ่มแสวงหาพระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์ และในปีที่สิบสอง โยสิยาห์ก็เริ่มกวาดล้างยูดาห์และเยรูซาเล็มด้วยการกำจัดปูชนียสถานสูง ทั้งบรรดาเสารูปเคารพและรูปเคารพแกะสลักและรูปเคารพหล่อ” ...พระคำภีร์บอกชัดเจน โยสิยาห์เริ่มแสวงหาพระเจ้าเมื่อเขาครองราชย์ได้ 8 ปี ก็คือตอนอายุ 16 ปี จากนั้น โยสิยาห์ก็เริ่มกวาดล้างการไหว้พระเทียมเท็จ พังแท่นบูชาพระบาอัล โค่นบรรดารูปเคารพ ทุบรูปแกะสลักอะไรต่างๆ จนเป็นผุยผง แล้วก็เอาไปโรยบนหลุมศพของบรรดาคนที่ไหว้พระพวกนั้น เรียกว่า กวาดล้างทั้งรูปเคารพกับบรรดาปุโรหิตของพระเหล่านั้นจนสิ้นซากไปจากยูดาห์ แต่โยสิยาห์ไม่หยุดแค่นั้น..ข้อที่ 6 บอก..”พระองค์ยังกระทำเช่นกันในหัวเมืองของมนัสเสห์ เอฟราอิม สิเมโอน แล้วก็เลยไปถึงนัฟทาลีด้วย” ก็คือ พอกวาดล้างที่ยูดาห์เสร็จแล้ว โยสิยาห์เลยไปพังแท่นบูชาที่อิสราเอลด้วย แล้วข้อนี้ ก็ทำให้พระวจนะพระเจ้าที่ตรัสไว้แล้วเมื่อประมาณสองร้อยกว่าปีก่อน..เป็นจริง ให้เราย้อนกลับไปดู..
ดู 1พกษ.13:1-2 อันนี้ เราเรียนกันไปแล้วแต่เด็กๆคงจำไม่ได้ พยายามนึกตามหน่อยนะคะ ข้อนี้ เป็นช่วงแรกๆที่อิสราเอลเพิ่งจะถูกแบ่งออกเป็นสองอาณาจักร ตอนนั้น เยโรโบอัมก็ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของอิสราเอลฝ่ายเหนือ แล้วเขาก็ทำบาปด้วยการสร้างรูปวัวทองคำให้คนอิสราเอลกราบไหว้ เพราะไม่อยากให้อิสราเอลสิบเผ่าเดินต้องทางกลับไปนมัสการพระเจ้าที่เยรูซาเล็ม..กลัวว่าใจของคนสิบเผ่าจะเขวอยากกลับไปรวมกับยูดาห์..ไปเข้าข้างราชวงศ์ดาวิด และข้อนี้ ก็เป็นตอนที่เยโรโบอัมกำลังถวายเครื่องบูชารูปวัวทองคำอยู่ที่เบธเอล โดยที่เขากำหนดทุกอย่างขี้นมาเอง ปุโรหิตก็ตั้งเองจากคนที่ไม่ใช่เผ่าเลวี เพราะฉะนั้น พระเจ้าเลยส่งผู้เผยพระวจนะจากยูดาห์..มาพิพากษาเยโรโบอัมขณะที่เขากำลังทำพิธีอยู่บนแท่นบูชา ข้อที่ 2 บอกว่า “ผู้เผยพระวจนะได้ร้องกล่าวโทษแท่นนั้นโดยพระวจนะของพระเจ้าว่า "โอ แท่นบูชา แท่นบูชา พระเยโฮวาห์ตรัสดังนี้ว่า `ดูเถิด โอรสองค์หนึ่งจะประสูติมาในราชวงศ์ของดาวิด “ชื่อโยสิยาห์” และบนเจ้าแท่นนี้จะฆ่าปุโรหิตแห่งปูชนียสถานสูงผู้ซึ่งเผาเครื่องหอมบนเจ้า และเขาจะเผากระดูกคนบนเจ้า”..และเหตุการณ์ในข้อนี้นี้เกิดขึ้นก่อนโยสิยาห์จะเกิดสองร้อยกว่าปี เรียกว่าคนละสมัยเลย แต่ที่น่าทึ่งมาก ก็คือ พระเจ้าบอกชื่อไว้ด้วย..ว่าคนที่จะมาพังแท่นของเยโรโบอัมนี้ ชื่อ “โยสิยาห์” ไม่ได้บอกแค่ว่าจะมีใครคนนึงมาพังแท่น..ไม่ใช่ แต่บอกอย่างชัดเลยว่าโอรสองค์หนึ่งจะประสูติมาในราชวงศ์ของดาวิดชื่อ”โยสิยาห์” แล้วน้าตุ๊กก็เปิดพระคำภีร์ภาษาอังกฤษทุกเวอร์ชั่นเลยนะ..ว่าเขาเขียนชื่อโยสิยาห์ไว้จริงๆรึเปล่า ปรากฎว่าเขียนไว้ทุกฉบับเลย โอโห..พระเจ้า ใครไม่ตื่นเต้น..น้าตุ๊กตื่นเต้นอีกแล้ว เพราะไม่เคยพบหรือได้ยินคำภีร์หรือตำราเล่มไหนบนโลกที่พยากรณ์แบบชัดเจนขนาดนี้ จริงอยู่ที่เราทุกคนต่างรู้ว่าพระเจ้าทรงทำได้ทุกอย่าง มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว แต่เมื่อพระเจ้าทรงนำให้น้าตุ๊กเข้าใจหรือเห็นอะไรบางอย่าง น้าตุ๊กก็อดตื่นเต้นไม่ได้ซักที กลับมาที่หนังสือพศด.
ดู 2พศด.34:15-16/18-19 หลังจากที่โยสิยาห์ไปพังแท่นบูชาพระเทียมเท็จทั่วทั้งยูดาห์และอิสราเอลแล้ว เขาก็กลับมาฟื้นฟูบูรณะพระวิหารที่เยรูซาเล็ม ข้อที่ 15 บอกว่า ฮิลคียาห์..ซึ่งเป็นปุโรหิตก็ไปเจอม้วนหนังสือพระบัญญัติพระเจ้าของโมเสส ไปซุกอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้..ในพระวิหาร ประมาณว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสนใจ..อยู่นอกสายตามากๆ แล้วพอเจอ..เขาก็เอาพระบัญญัติพระเจ้าไปอ่านให้โยสิยาห์ฟัง ข้อที่18 บอกว่า “การอ่านพระราชบัญญัติได้นำการกลับใจยิ่งใหญ่มา” เพราะโยสิยาห์ฟังปุ๊บ! ตกใจอย่างแรง เพราะในบัญญัตินั้นมีคำสาปแช่งด้วยสำหรับคนที่ทิ้งพระเจ้า แล้วโยสิยาห์ก็นึกออกว่าที่ผ่านมา บรรพบุรุษของเขาก็ทำผิดต่อพระเจ้ามาตลอด โยสิยาห์เลยฉีกเสื้อผ้าตัวเอง (แสดงให้เห็นว่าเขาสำนึกและกลับใจ) จากนั้น พระเจ้าได้ตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะในข้อที่ 24 บอกว่า “ดูเถิด เราจะนำเหตุชั่วร้ายมาเหนือสถานที่นี้และเหนือชาวเมืองนี้ คือคำสาปทั้งสิ้นที่บันทึกไว้ในหนังสือซึ่งได้อ่านถวายต่อกษัตริย์แห่งยูดาห์นั้น เพราะว่าเขาทั้งหลายได้ทอดทิ้งเราและได้เผาเครื่องหอมถวายพระอื่น กระทำให้เราโกรธด้วยการงานทั้งสิ้นแห่งมือของเขา เพราะฉะนั้นความพิโรธของเราจะเทลงเหนือสถานที่นี้และจะดับไม่ได้” ..แปลว่า ยกโทษให้ไม่ได้ แต่เพื่อเห็นแก่ความชอบธรรมของโยสิยาห์ ข้อที่ 27 พระเจ้าบอกว่า “เพราะจิตใจของเจ้าอ่อนโยน และเจ้าได้ถ่อมตัวลงต่อพระพักตร์พระเจ้า และเจ้าได้ฉีกเสื้อผ้าของเจ้าและร้องไห้ต่อหน้าเรา พระเจ้าจะให้ความร่มเย็นเกิดขึ้นตลอดชั่วอายุไขของโยสิยาห์ แล้วเขาจะถูกรวบไปสู่ที่ฝังศพอย่างสันติ โยสิยาห์จะไม่เห็นบรรดาเหตุชั่วร้ายซึ่งพระเจ้าจะนำมาเหนืออาณาจักรยูดาห์

หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้านะคะ ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2 พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 9 อาทิตย์ที่ 11:3:2012

เราอยู่ในสมัยของก.เฮเซคียาห์แห่งอาณาจักรยูดาห์ หลังจากที่อาหัสตายแล้ว ลูกชายของเขาก็ขึ้นครองแทนและขอบคุณพระเจ้าที่เฮเซคียาห์ไม่เหมือนพ่อ พระคำภีร์บอกว่า”เฮเซคียาห์รักพระเจ้า พอขึ้นมาปุ๊บ ! ”พระคำภีร์บอก เฮเซคียาห์ทำสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระเจ้า ตามที่ดาวิดเคยทำ..ทุกอย่าง” ..เฮเซคียาห์เปิดประตูพระนิเวศน์พระเจ้าที่อาหัสปิดตาย แล้วก็รื้อปูชนียสถานสูงทิ้ง..พังเสาศักดิ์สิทธิ์และรูปเคารพ ทุกอย่างที่อาหัสเอาเข้ามาในนิเวศน์พระเจ้า..เฮเซคียาห์เอาออกไปทิ้งหมดเลย เสร็จแล้วเขาก็ไปเอาแท่นบูชาพระเจ้าของซาโลมอน ยกกลับมาในพระวิหาร และหลังจากที่เฮเซคียาห์เอาพระบัญญัติพระเจ้ากลับมารื้อฟื้นแล้ว เขาก็ประกาศให้คนอิสราเอลร่วมกันถือเทศกาลปัสกา ซึ่งเป็นพระบัญชาที่พระเจ้าเคยสั่งไว้..ให้คนอิสราเอลต้องถือทุกปี แต่หลังจากที่อาณาจักรถูกแบ่งแยกแล้ว ทั้งอิสราเอลและยูดาห์..ไม่เคยถือปัสกาเลย จากนั้น พระคำภีร์ก็ยังบันทึกเรื่องราวในสมัยของเฮเซคียาห์ไว้อีก ดูต่อใน..

ดู 2 พกษ.18:13-14 ในเวลานั้นเป็นช่วงที่อาณาจักรอัสซีเรียกำลังเรืองอำนาจ..อิสราเอลฝ่ายเหนือ กับ ซีเรีย..ถูกอัสซีเรียยึดครองไปแล้ว ทีนี้ ก็ถึงคิวของอาณาจักรยูดาห์ เพราะยูดาห์ก็เป็นแค่อาณาจักรเล็กๆที่คั่นอยู่ระหว่างอัสซีเรียกับอียิปต์ อัสซีเรียเลยยกทัพมาตั้งฐานอยู่ที่เมืองลาคีช (..ลาคีชเป็นเมืองที่อยู่ระหว่างพรมแดนฟิลิสเตียกับยูดาห์) ข้อที่ 14 เฮเซคียาห์พยายามจะเจรจาขอออมชอมกับอัสซีเรีย เขาบอกเซนนาเคอริบว่า “เขาผิดไปแล้วที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่ออัสซีเรีย แต่จะอยู่กันย่างสงบได้มั๊ย..แล้วจะยอมเป็นเมืองขึ้น พร้อมทั้งจ่ายเงินและทองคำให้เป็นค่าปรับ” ...การที่เฮเซคียาห์ทำอย่างงี้ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีความเชื่อนะ แต่การแก้ปัญหาด้วยสันติวิธีก็เป็นสิ่งที่เราควรทำ แล้วดูยังไง..ยูดาห์ก็สู้อัสซีเรียไม่ได้อยู่แล้ว ข้อที่ 15 บอกว่า “เฮเซคียาห์ได้มอบเงินทั้งหมดซึ่งมีอยู่ในพระนิเวศของพระเจ้า และในคลังสำนักพระราชวัง แล้วยังทองคำจากประตูทั้งหลายของพระวิหารพระเจ้า และจากเสาเอาไปให้กษัตริย์แห่งอัสซีเรีย”..แต่เซนนาเคอริบก็ไม่ยอม แถมยังใช้ถ้อยคำดูหมิ่นเหยียดหยามเฮเซคียาห์และรวมถึงพระเจ้าด้วย..อย่างยาวเหยียด เด็กๆดูได้นะคะ ตั้งแต่ข้อที่ 19-35 เลย.. จากนั้น เฮเซคียาห์ทำไง เรื่องนี้บันทึกไว้อย่างน่าสนใจในหนังสืออิสยาห์ ให้เราเปิดไปดู..

อิสยาห์ 37:14 /33-34 ไม่ว่าเฮเซคียาห์จะพูดยังไง เซนนาเคอริบก็ไม่ยอมสงบศึก..ยืนยันจะตียูดาห์ให้ได้ ทั้งส่งคนมาขู่..ดูหมิ่นเหยียดหยามสารพัด แล้วสุดท้ายยังส่งจดหมายประกาศศักดาตัวเองมาอีก เมื่อเฮเซคียาห์เห็นว่าก.อัสซีเรียไม่ยอมเลิกลาแน่ ทั้งที่พูดดีๆก็แล้ว จะยอมจ่ายเงินให้ก็แล้วแต่เซนนาเคอริบก็ไม่ยอม..จะรบอย่างเดียว เฮเซคียาห์เลยทำไง ข้อที่ 14 บอกว่า “เฮเซคียาห์ทรงรับจดหมายจากมือผู้สื่อสาร..แล้วพออ่านปั๊บ ก็เข้าไปในวิหารพระเจ้า ไปถึงก็กางจดหมายให้พระเจ้าดู เสร็จแล้วก็ฟ้องเลย..” ประมาณว่า ..พระองค์ดูนี่สิ เนี่ย..เขาขู่ลูก เขาเยาะเย้ยพระองค์ด้วย พระองค์ต้องช่วยลูกนะ..จัดการให้ลูกที เฮเซคียาห์พึ่งพระเจ้าเต็มที่ เพราะตอนนี้ ดูแล้วไม่มีทางรอด แล้วการกระทำในข้อนี้ของเฮเซคียาห์ก็เป็นที่ฮือฮาและน่าเอาอย่างมาก เพราะมันสื่อถึงความสัมพันธ์ที่ติดสนิทกันระหว่างเรากับพระเจ้า มันให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนพระเจ้าเป็นอะไรที่เราเข้าถึงได้ง่ายแบบพ่อๆลูกๆ ที่สำคัญ เรื่องนี้ทำให้เราเข้าใจว่า..ทำไม บางครั้งพระเจ้าถึงยอมให้เราถูกข่มเหง ยอมให้เหตุการณ์ร้ายๆบางอย่างเกิดขึ้นกับเรา เพราะสถานการณ์อย่างงั้นมันผลักดันให้เรา..เข้าชิดติดสนิทกับพระเจ้า ทางยิ่งตันและยิ่งมืดเท่าไหร่ เราจะยิ่งเห็นพระเจ้าชัดเจนขึ้นเท่านั้น.. ข้อที่ 34 พระเจ้าทรงตอบคำอธิฐานของเฮเซคียาห์ “ท่านมาทางใด ท่านจะต้องกลับไปทางนั้น ท่านจะไม่เข้ามาในนครนี้” (ท่านในที่นี้ ก็คือ เซนนาเคอริบ) ..ประมาณว่า ไม่ต้องกลัวลูก..มันมาทางไหน ก็ต้องไปทางนั้น เซนนาเคอริบไม่มีทางแตะต้องยูดาห์ได้..พระเจ้าการันตี พระองค์ทำไง..

ดู อิสยาห์ 37:36-37 “ทูตสวรรค์ของพระเยโฮวาห์จึงได้ออกไปและได้ประหารคนในค่ายแห่งคนอัสซีเรียเสีย 185,000 คน” คือ ตายโดยไม่มีสาเหตุ..ตอนเข้านอนก็ยังดีๆอยู่ ตื่นเช้ามาทหารอัสซีเรียกลายเป็นศพไปแล้ว 185,000 คน ภายในคืนเดียว เยอะมั๊ย..แสนแปดหมื่นคน เยอะมากๆ เซนนาเคอริบตกใจอย่างแรง เพราะไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ดีๆทหารเข้านอนแล้วตายไปเลยเกือบสองแสนคน..ภายในคืนเดียว เซนนาเคอริบเลยคิดว่า..อยู่ไม่ได้แล้ว เพราะไร..ดีไม่ดีเดี๋ยวพรุ่งนี้เกิดเป็นเขา..ที่เข้านอนแล้วไม่ฟื้น..จะทำไง อย่ากระนั้นเลย..ไปดีกว่า เซนนาเคอริบจึงมาทางไหน..ไปทางนั้นอย่างที่พระเจ้าบอกไว้เลย จากนั้น ข้อที่ 38 บอกว่า “ต่อมา ขณะที่เซนนาเคอริบกำลังนมัสการพระนิสโรกอยู่ในวิหาร เขาก็ถูกฆ่าตายด้วยฝีมือลูกตัวเอง แล้วนี่คือ โทษของคนที่ดูหมิ่นพระเจ้า เพราะคนที่เอ่ยพระนามพระเจ้าอย่างไม่เหมาะสม จะไม่มีโทษก็หามิได้ แล้วที่เห็น..ก็จบไม่สวยซักคน อย่าง”เยเซเบล” ก็ตายแบบสยองสุดๆ เพราะฉะนั้น ทุกวันนี้ ถ้าเห็นใครที่ไม่เชื่อแล้วพูดถึงพระเจ้าแบบเสียหายนะ น้าตุ๊กจะสยองมาก..

ดู 2พกษ.20:1-2/3 ข้อนี้ ก็เป็นอีกเหตุการณ์นึงที่เกี่ยวข้องกับก.เฮเซคียาห์ คือ เฮเซคียาห์ป่วยหนักจนถึงขั้นจะเสียชีวิต พระเจ้าก็ใช้อิสยาห์มาเผยพระวจนะกับเขา บอกว่า..”ให้จัดการบ้านการเมืองของเจ้าให้เรียบร้อย เจ้าจะต้องตาย เจ้าจะไม่ฟื้น”..ก็ประมาณ สั่งเสียแล้วก็มอบหมายหน้าที่ให้เรียบร้อยซะ พอเขาตายแล้วบ้านเมืองจะได้ไม่วุ่นวาย พูดเสร็จอิสยาห์ก็กลับไป ข้อที่ 3 บอกว่า พอได้ยินอิสยาห์พูดอย่างงั้นเฮเซคียาห์ก็ตกใจ แล้วก็เสียใจมาก เขาอธิฐานกับพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงระลึกว่า ข้าพระองค์ดำเนินอยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์ด้วยความจริงและด้วยใจที่เพียบพร้อม และได้กระทำสิ่งที่ประเสริฐในสายพระเนตรของพระองค์มาอย่างไร..แล้วเฮเซคียาห์ก็ร้องไห้อย่างหนัก” ..คือ ไม่อยากตาย เขาก็เลยบอกพระเจ้าว่า..อย่าเพิ่งให้เขาตายได้มั๊ย พระองค์ก็เห็นว่าเขาดำเนินกับพระองค์อย่างสัตย์ซื่อมาตลอด และเมื่อพระเจ้าได้เห็นการวิงวอนของเฮเซคียาห์ ข้อที่ 4 บอกว่า “และอยู่มาก่อนที่อิสยาห์จะออกไปถึงลาน พระวจนะของพระเยโฮวาห์ก็มาถึงท่าน” ..คือ พออิสยาห์เผยพระวจนะเสร็จ..ก็กลับเลย แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหน พระเจ้าก็บอกให้กลับเข้าไป แล้วบอกเฮเซคียาห์ว่า “เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าแล้ว และเราได้เห็นน้ำตาของเจ้า ดูเถิด เราจะรักษาเจ้า และเราจะเพิ่มชีวิตของเจ้าอีกสิบห้าปี” ...ต่ออายุให้เลย พระเจ้าบอกโอเคๆ เพื่อเห็นแก่ความชอบธรรมของเฮเซคียาห์ พระองค์จะต่ออายุให้เขาอีก 15 ปี แต่การต่ออายุนี้..มันจะดีจริงๆรึเปล่า เราต้องดูกันต่อไป...

ดู 2พกษ.20:8-9/10-11 พออิสยาห์บอก..พระเจ้าจะต่ออายุให้ เฮเซคียาห์ก็ถามว่าอะไรจะเป็นหมายสำคัญจากพระเจ้า..ว่าเขาจะหายป่วย ขอหมายสำคัญเพื่อความแน่ใจได้มั๊ย อิสยาห์เลยถามเฮเซคียาห์ว่า “เขาจะให้เงา (ซึ่งหมายถึงเงาของนาฬิกาแดด) คืบหน้าไปสิบขั้น หรือ ย้อนกลับมาสิบขั้น..ให้เฮเซคียาห์เลือกเอา เฮเซคียาห์ก็คิดว่า..ที่จะให้ยาวออกไปหรือคืบหน้าไปมันก็ง่ายเพราะเวลาที่ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำเงามันก็ต้องยาวขึ้นอยู่แล้วเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้น เฮเซคียาห์เลยขอให้มันย้อนกลับมาละกัน..เพราะมันเป็นเรื่องที่อัศจรรย์ แล้วปรากฎว่า พระเจ้าก็ตอบคำอธิฐานของเขาด้วยการนำเงาย้อนกลับมาสิบขั้น ซึ่งเงานั้นได้เลยไปแล้วในนาฬิกาแดดของอาหัส ( คือ อาหัสเป็นคนที่คิดสร้างนาฬิกาแดด) ข้อนี้ ก็ทำให้เราเห็นว่า พระเจ้าทำได้ทุกอย่าง..อยู่ที่ว่าพระองค์จะทำมั๊ย..เท่านั้นเอง ข้อนี้พระองค์ทำอะไร “หมุนโลกกลับ” หรือแม้แต่สั่งให้โลกหยุดหมุน..พระเจ้าก็ทำมาแล้ว

ดู2พกษ.20:12-13 คือ ตอนนั้นบาบิโลนยังไม่เรื่องอำนาจเท่าไหร่ อยู่ในช่วงที่อัสซีเรียกำลังจะลงและบาบิโลนกำลังจะขึ้นมาเป็นมหาอำนาจแทน ข้อนี้ บอกว่า ”บาบิโลนส่งจดหมายและเครื่องบรรณาการมาให้เฮเซคียาห์” จริงๆแล้ว..ก็ไม่รู้ว่าบาบิโลนมาเพราะอยากสวามิภักดิ์หรือมาสอดแนมยูดาห์กันแน่แต่เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง เพราะข่าวการตายของทหารอัสซีเรีย 185000 ก็สร้างบารมีและความน่าเกรงขามให้แก่อาณาจักรยูดาห์อย่างมาก แต่การมาของบาบิโลนก็อาจจะมีจุดประสงค์แอบแฝงด้วยเหมือนกัน ข้อที่ 13 บอกว่า “เฮเซคียาห์ได้ทรงต้อนรับเขา และพาเขาชมคลังทรัพย์ทั้งหมดของพระองค์ ไม่ว่าจะเป็นเงิน ทองคำ เครื่องเทศ หรือน้ำมันประเสริฐ และคลังพระแสง (คือ อาวุธ) ไม่มีสิ่งใดที่ในพระราชวังหรือในอาณาจักรยูดาห์ที่เฮเซคียาห์มิได้สำแดงแก่เขา” ..เรียกว่า พาเขาทัวร์ แล้วก็เปิดคลังให้เขาดูหมดว่ายูดาห์มีอะไรบ้าง พวกบาบิโลนเห็นก็คงตาลุก วาวเพราะสมัยของเฮเซคียาห์..ยูดาห์รุ่งเรืองและร่ำรวยมาก เพราะเขารักพระเจ้า..พระเจ้าก็อวยพรเยอะ..

ดู 2พกษ.20:14-15 หลังจากที่เฮเซคียาห์พาคนของบาบิโลนชมคลังทรัพย์ของยูดาห์แล้ว ข้อนี้ บอกว่า..อิสยาห์ก็มาเฝ้าพระองค์แล้วถามว่า “คนเหล่านี้ทูลอะไรบ้าง และเขามาเฝ้าพระองค์แต่ไหน" และเฮเซคียาห์ตอบว่า "เขาได้มาจากเมืองไกล จากบาบิโลน" แล้วอิสยาห์ก็ถามอีก..ว่า”เขาเห็นอะไรในพระราชวังของพระองค์บ้าง" และเฮเซคียาห์ตรัสตอบว่า "เห็นทุกอย่างเลย..ในวังของเรา ไม่มีสิ่งใดในพระคลังของเราที่เขาไม่ได้เห็น" แค่นั้นแหละ..ข้อที่ 16 อิสยาห์ก็เผยพระวจนะทันที "ขอทรงฟังพระวจนะของพระเจ้า ดูเถิด วันเวลากำลังย่างเข้ามาเมื่อสรรพสิ่งทั้งสิ้นในวังของเจ้า และสิ่งซึ่งบรรพบุรุษของเจ้าได้สะสมจนถึงทุกวันนี้ “จะต้องถูกเอาไปยังบาบิโลน ไม่มีสิ่งใดเหลือเลย” และลูกบางคนซึ่งถือกำเนิดจากเจ้า ผู้ซึ่งเกิดมาแก่เจ้า จะถูกนำเอาไป และเขาจะเป็นขันทีในวังของกษัตริย์แห่งบาบิโลน" ...แล้วอีกประมาณ 100 ปีหลังจากนั้น คำเผยวจนะของอิสยาห์ก็เป็นจริง บาบิโลนยกมาโจมตียูดาห์แล้วขนเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เยรูซาเล็มไป..จนเกลี้ยง ! แต่ เฮเซคียาห์ฟังแล้วว่าไง..

ดู 2พกษ.20:19-20 พอฟังคำเผยพระวจนะของอิสยาห์แล้ว เฮเซคียาห์ตอบว่า “..ก็ดีแล้วมิใช่หรือ ในเมื่อมีความอยู่เย็นเป็นสุขและความปลอดภัยในวันเวลาของเรา"..ก็ประมาณว่า ไม่เป็นไรนี่ สมัยเรายังอยู่เย็นเป็นสุข..ก็ดีแล้ว ต่อไปก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของลูกหลาน จริงๆ พูดอย่างงี้..ไม่น่าฟังเท่าไหร่นะ..น้าตุ๊กว่า จากนั้น ข้อที่ 20 บอกว่า “เฮเซคียาห์สิ้นพระชนม์ ส่วนพระราชกิจนอกนั้นของเฮเซคียาห์ และยุทธพลังทั้งสิ้นของพระองค์ และที่พระองค์ทรงสร้างสระและรางระบายน้ำนำน้ำเข้ามาในกรุงอย่างไร มิได้บันทึกไว้ในหนังสือพงศาวดารแห่งกษัตริย์ประเทศยูดาห์หรือ”..สรุปก็คือ สมัยของเฮเซคียาห์ ยูดาห์เจริญรุ่งเรืองและสงบสุขมาก เพราะหลังจากที่อัสซีเรียยกทัพมาแล้วทหารตายไปแสนกว่าโดยไม่มีสาเหตุ จากนั้น ก็ไม่มีใครกล้ายกมาโจมตียูดาห์อีกเลย และเมื่อครบเวลา 15 ปีที่พระเจ้าต่ออายุให้ เฮเซคียาห์ก็สิ้นพระชนม์ แล้ว”มนัสเสห์”ลูกชาย แสนชั่วของเขาก็ขึ้นครองแทน

ดู 2พกษ.21:1-2 หลังจากที่เฮเซคียาห์สิ้นพระชนม์แล้ว มนัสเสห์ โอรสของเขาก็ขึ้นครองยูดาห์ พระคำภีร์บอกมนัสเสห์ทรงกระทำสิ่งที่ชั่วร้ายในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ ตามการกระทำอันน่าสะอิดสะเอียนของต่างชาติ..” ..เขาทำอะไรบ้าง พระคำภีร์บอก มนัสเสห์สร้างปูชนียสถานสูงที่เฮเซคียาห์ทำลายทิ้งไปแล้ว..ขึ้นมาใหม่ สร้างแท่นบูชาสำหรับพระบาอัล สร้างเสารูปเคารพ เหมือนที่อาหับเคยทำ นอกจากนี้ มนัสเสห์ก็ยังไหว้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว แถมเอาไปไหว้ในพระนิเวศน์ของพระเจ้าด้วย ข้อที่ 6 บอกว่า “และพระองค์ได้ทรงถวายโอรสของพระองค์ให้ลุยไฟ..” คือ จับลูกตัวเองบูชายัญ..ถือฤกษ์ยาม ใช้เวทมนตร์ ทรงเจ้าเข้าผี ผูกดวงแก้กรรมทุกอย่างที่พระเจ้าทรงเกลียดชัง.. มนัสเสห์เอาหมด” และ เขาก็ยังกระทำให้โลหิตที่ไร้ความผิดตกเป็นอันมาก จนเต็มเยรูซาเล็ม” เรียกได้ว่า มนัสเสห์คือกษัตริย์ที่ทำชั่วต่อพระเจ้ามากที่สุด แล้วคิดดู ก่อนหน้านี้เฮเซคียาห์..พ่อเขาเป็นไง รักพระเจ้าดื่มด่ำล้ำลึกสุดๆ แต่พอมาถึงมนัสเสห์ ต้องบอกว่า ”หนังคนละม้วนเลย” แล้วที่น่าคิด คือ สองคนนี้เป็นพ่อลูก ดังนั้น ย้ำอีกที..ว่า”ความชอบธรรมมันไม่ได้สืบทอดกันทางสายเลือดหรือสายสัมพันธ์” น้าตุ๊ก อยากให้ย้อนดู ข้อที่ 1 บอกว่า “มนัสเสห์มีพระชนมายุสิบสองพรรษาเมื่อพระองค์ขึ้นครอบครอง”.....จำได้มั๊ย..ว่าพระเจ้าต่ออายุให้เฮเซคียาห์กี่ปี..15 ปี แสดงว่าอะไร...ถ้าพระเจ้าไม่ต่ออายุให้เฮเซคียาห์ จะมีมนัสเสห์มั๊ย..ไม่มี หลายคนเลยอดคิดไม่ได้ว่า..มันจะดีแค่ไหนถ้าเฮเซคียาห์ยอมจากไปในเวลาของพระเจ้า มนัสเสห์ก็จะไม่ได้เกิดมากระทำความชั่วช้าให้กับแผ่นดินยูดาห์ เฮเซคียาห์เองก็จะไม่มีโอกาสเที่ยวไปเปิดคลังทรัพย์อันมั่งคั่งให้บาบิโลนเห็น ประวัติศาสตร์อาจจะพลิกผันไปก็ได้

ดู 2พกษ.21:12-13 ..เพราะฉะนั้น พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า “ดูเถิด เรากำลังนำเหตุร้ายมาถึงเยรูซาเล็มและยูดาห์ อย่างที่ผู้ใดซึ่งได้ยินแล้วหูทั้งสองของเขาจะอื้อไป (คือ ฟังแล้วต้องตะลึง ประมาณนั้น) และเราจะเอาเชือกอย่างที่วัดกรุงสะมาเรียขึงเหนือกรุงเยรูซาเล็ม และใช้ลูกดิ่งอย่างที่วัดราชวงศ์อาหับ และเราจะล้างเยรูซาเล็มอย่างเขาล้างชาม ล้างและพลิกคว่ำ”..เชือกวัดและลูกดิ่ง เป็นเครื่องมืออย่างนึงที่ใช้ในการก่อสร้าง ซึ่งถ้าวัดแล้ว..สิ่งที่สร้างมันไม่ได้มาตรฐาน ก็ต้องรื้อทิ้ง..เก็บไว้ไม่ได้ เพราะมันจะสร้างความเสียหายใหญ่หลวงในอนาคตได้ ข้อนี้ จึงเป็นสัญญลักษณ์ที่พระเจ้ากำลังพิพากษาอาณาจักรยูดาห์ เหมือนเวลาที่วิศวกรคำนวนดูแล้ว..แบบไม่ผ่าน..ใช้การไม่ได้ก็ต้องทุบทิ้ง ทิ้งแบบไหน..”..อย่างเขาล้างชาม ล้างและพลิกคว่ำ” คือ เคลียร์เลย ไม่ให้มีสิ่งสกปรกเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว เพราะลองนึกเวลาที่เราล้างจาน..เราก็จะล้างน้ำแรก เสร็จแล้วเราก็จะล้างน้ำยา จากนั้นก็ล้างน้ำเปล่าอีกกี่รอบก็แล้วแต่..จนสะอาด และสุดท้าย เราก็จะคว่ำชาม เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลย แล้วนี่คือ แบบเดียวกับที่พระเจ้ากำลังจะทำความสะอาดยูดาห์ ฟังแล้ว..น่ากลัวมาก คราวหน้าเรามาดูกันต่อไป..ว่ายูดาห์จะถูกล้างและคว่ำแบบไหน

วันนี้หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้า พระเจ้าอวยพรค่ะ