หนังสือ 2 พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 5 อาทิตย์ที่ 15:1:2012

คราวก่อนเราจบลงที่เรื่องราวของก.เบนฮาดัดแห่งซีเรีย..ที่กำลังป่วย พอรู้ข่าวว่า”เอลีชา”มาที่ดามัสกัส..เบนฮาดัดก็ใช้คนสนิทที่ชื่อ”ฮาซาเอล” ให้มาถามเอลีชาว่าเขาจะหายป่วยมั๊ย แล้วน้าตุ๊กก็ย้อนไปพูดถึงบทบาทของฮาซาเอลที่พระคำภีร์กล่าวถึง..ไว้ก่อนหน้านี้ใน1พกษ.19ตอนที่เอลียาห์กลับมารับใช้พระเจ้าอีกครั้งหลังจากที่หนีเยเซเบลไปอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ตอนนั้นพระเจ้าใช้ให้เอลียาห์ไปเจิมตั้งคน 3 คน แล้วคนแรกก็คือ “ฮาซาเอล” นี่และ..ที่เบนฮาดัดกำลังใช้ไปหาเอลีชา พระเจ้าให้เอลียาห์เจิม”ฮาซาเอล”เป็นกษัตริย์ของซีเรียเรียบร้อยแล้ว ท้ายสุดของคราวที่แล้วใน 2พกษ.8:9 บอกว่า “ฮาซาเอลจึงไปพบเอลีชา พร้อมทั้งนำของกำนัลไปด้วย คือสินค้าอย่างดีทุกอย่างของเมืองดามัสกัส แล้วพอเจอเอลีชา ฮาซาเอลก็บอกว่า เบนฮาดัดให้มาถามเอลีชาว่า เขาจะหายป่วยมั๊ย” มาดูต่อกันว่าเอลีชาจะตอบว่ายังไง...

ดู 2 พกษ.8:10-11 เอลีชาบอกฮาซาเอลว่า “พระเจ้าให้ไปบอกกษัตริย์ว่า..เขาจะหาย แต่สิ่งที่เอลีชาเห็น คือ เบนฮาดัดจะตาย..” จากนั้น เอลีชาก็จ้องหน้าฮาซาเอลแบบกดดันมากๆ จนฮาซาเอลรู้สึกอึดอัด..ซักพักเอลีชาก็ร้องไห้ ฮาซาเอลก็ตกใจถามเอลีชาว่า..ร้องไห้ทำไม ข้อที่ 12 เอลีชาบอกว่า "เพราะข้าพเจ้าทราบถึงเหตุร้ายซึ่งท่านจะกระทำต่อประชาชนอิสราเอล ท่านจะเอาไฟเผาป้อมปราการของเขาเสีย และท่านจะสังหารคนหนุ่มๆเสียด้วยดาบ และจับเด็กๆโยนลง และผ่าท้องหญิงที่มีครรภ์เสีย" คือ เอลีชาเห็นนิมิตรที่คนอิสราเอลจะถูกข่มเหง..โดย “ฮาซาเอล” คนนี้..ที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้..เอลีชาถึงร้องไห้ ในข้อนี้จึงเป็นการพยาการณ์ของเอลีชาถึงสิ่งที่ฮาซาเอลจะกระทำต่อชนชาติอิสราเอลในอนาคต แต่ถามว่า..เมื่อเอลีชาเห็นแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น เพราะฉะนั้น เอลีชาเลยเปลี่ยนใจจะไม่ทำหรือเผยพระวจนะตามพระเจ้าสั่งได้มั๊ย..เอลีชาจะหาทางฆ่าฮาซาเอลทิ้งหรือไปบอกให้เบนฮาดัดรู้ตัว เพื่อแก้ไขหรือเปลี่ยนสถานการณ์อะไรต่างๆได้หรือเปล่า..ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น..จะเลวร้ายหรือรุนแรงขนาดไหน เอลีชาก็ต้องยอมจำนน เพราะนั่นคือ “พระประสงค์ของพระเจ้า” อาจจะเหมือนบางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเรา ซึ่งไม่ว่าจะดูเลวร้ายหรือทุกข์ยากขนาดไหน ขอให้เราระลึกไว้เสมอว่าพระเจ้าเป็นผู้อนุญาตให้มันเกิดขึ้นเพื่อที่น้ำพระทัยของพระองค์จะสำเร็จในชีวิตเรา และนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราเมอ เอลีชาถึงได้แต่ร้องไห้..รู้ว่ามันต้องดี แต่ตอนนี้มันดูน่ากลัวและผ่านยากเหลือเกิน จะไม่ให้เกิดก็ไม่ได้ เพราะฉะนั้น เรื่องไหนที่เรารู้สึกไม่ไหว สิ่งที่ทำได้ก็คือ ร้องไห้กับพระเจ้า ขอพระเจ้าเสริมกำลัง..เหมือนเอลีชา ไม่ใช่ตัดพ้อต่อว่าหรืองอนพระเจ้า..ร้องไห้ได้แต่อย่าบ่นนะคะ..

ดู 2พกษ.8:13 "ผู้รับใช้ของท่านผู้เป็นแต่เพียงสุนัขเป็นใครเล่า ซึ่งจะกระทำสิ่งใหญ่โตนี้" พอฮาซาเอลฟังคำพยากรณ์ของเอลีชา..เขาก็พูดประมาณว่า เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาเป็นใคร..เป็นแค่สุนัขรับใช้จะไปทำเรื่องใหญ่ขนาดนั้นได้ไง สิ่งนึงที่เราต้องไม่ลืม ก็คือ ฮาซาเอลเขารู้ตัวแล้ว..ว่าต่อไปเขาจะได้เป็นกษัตริย์ของซีเรียเพราะเอลียาห์มาเจิมเขาแล้ว แต่ฮาซาเอลก็ยังไม่เชื่อ..ว่าตัวเองจะทำเรื่องน่ากลัวขนาดนั้นได้ เพราะอะไร..เพราะเขายังไม่ได้ยืนอยู่ในจุดนั้นจริงๆ..จุดที่มีอำนาจล้นมือ เพราะงั้น หลายครั้งคนเราเลยชอบวิจารณ์ผู้นำ เราชอบคิดว่า..ถ้าเป็นเรา..เราจะไม่ทำอย่างงั้น เราจะไม่ทำอย่างงี้ เราจะทำได้ดีกว่าถ้าเรามีโอกาสหรือได้ยืนอยู่ตรงนั้น..ซึ่งไม่จริงเลย แล้ววิทยาศาสตร์ทุกวันนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าในเวลาที่มนุษย์ประสบความสำเร็จ.. มนุษย์หลั่งฮอร์โมนตัวนึงออกมา..เรียกง่ายๆว่าเป็นฮอร์โมนที่ทำให้มนุษย์เกิดความเย่อหยิ่ง ซึ่งจะทำให้มนุษย์..คิดต่างไปจากตอนที่เขายังไม่ประสบความสำเร็จ มีภาษิตฝรั่งอันนึงที่บอกว่า ”บางคนเป็นคนดีอยู่ได้ เพราะขาดอำนาจในมือที่จะทำชั่ว” แปลง่ายๆว่า “ถูกสถานการณ์บังคับให้เป็นคนดี” แล้วใครเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์..”พระเจ้า” น้าตุ๊กถึงอยากจะหนุนใจเด็กๆหลายครั้ง..ว่าเราบางคนยากจนก็ดีแล้ว เป็นคนธรรมดาสามัญก็ดีที่สุด พระเจ้าให้เราอยู่จุดไหน..จุดนั้นต้องดีที่สุดสำหรับเรา เพราะพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า “อะไรจะเกิดขึ้น..ถ้าเราร่ำรวยหรือมีอำนาจล้นมือ” ตัวเราเอง..ไม่รู้หรอก (..เหมือนฮาซาเอล) พระธรรมข้อนี้จึงสอนให้เราระวังความคิดและจิตใจของเราในทุกย่างก้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..ในเวลาที่ประสบความสำเร็จ ในเวลาที่ทุกอย่างดูเหมือนจะได้ดั่งใจไปหมด..ก็ให้เรารู้ทันว่า นั่นคือจุดที่อันตรายกว่าปกติ ณ.จุดนั้นไม่ใช่ว่าเราไม่ต้องการพระเจ้า แต่เรากลับต้องการพระเจ้ามากขึ้น..ต้องติดสนิทมากกว่าเดิม

ดู 2พกษ.8:14-15 ข้อนี้ บอกว่า ฮาซาเอลก็กลับไปบอกเบนฮาดัด อย่างที่เอลีชาพูด แต่สุดท้ายในข้อที่ 15 ฮาซาเอลก็ลอบสังหารเบนฮาดัด เพราะรอไม่ไหว..รู้ตัวแล้วว่าจะได้เป็นกษัตริย์ของซีเรีย แล้วจิตใจก็ฮึกเหิมจนเอาไม่อยู่..รอไม่ไหว เลยลอบฆ่าเบนฮาดัด ฮาซาเอลไม่เหมือนดาวิด..ที่เมื่อพระเจ้าเจิมเขาให้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ดาวิดรอนานมาก แล้วหลายครั้งที่มีโอกาสฆ่าซาอูลแต่ดาวิดไม่ทำ..ไม่ทำจนลูกน้องขัดใจ เพราะไร..ซาอูลตามล่าดาวิดอย่างเอาเป็น..เอาตาย แต่เมื่อดาวิดมีโอกาสบ้างเขากลับไม่ฆ่าซาอูล ปล่อยให้ซาอูลลอยนวลไปแล้วกลับมาตามล่าตัวเองอยู่ซ้ำแล้ว..ซ้ำเล่า “แต่สิ่งที่ดาวิดทำเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า” แล้วถ้าเป็นเรา..เราจะเลือกทำแบบใคร (..แบบฮาซาเอล รึเปล่า สมมติตอนนี้ตำแหน่งเราก็จ่อรอจะขึ้นเป็นผู้บริหารละ เพราะฉะนั้น..ทำไง ทำแบบฮาซาเอล..หาทางกำจัดคนเก่าให้พ้นทางไปเร็วๆ หรือ ทำแบบดาวิด.. คือ รอเวลาของพระเจ้า เมื่อไหร่..ก็เมื่อนั้น เพราะเวลาของพระเจ้าลงตัวและสมบูรณ์แบบที่สุด) สุดท้ายในข้อที่ 15 บอกว่าในที่สุด ฮาซาเอลก็ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของซีเรีย

ดู 2พกษ.8:16-17 ข้อนี้ พระคำภีร์กลับไปพูดถึงอาณาจักรยูดาห์ ที่เรารียนผ่านมาก่อนหน้านี้ คือ เรื่องราวของอิสราเอลฝ่ายเหนือ ตอนนื้พระคำภีร์กลับมาที่อาณาจักรยูดาห์ บอกว่า..เยโฮรัม กับ เยโฮชาฟัท ได้ครองบัลลังก์พร้อมกัน และเมื่อเยโฮชาฟัทยังเป็นกษัตริย์ของยูดาห์อยู่ เยโฮรัมโอรสเยโฮชาฟัทกษัตริย์ของยูดาห์ก็ได้เริ่มครอบครอง อย่างง..คือ เยโฮชาฟัทมีลูกชื่อ เยโฮรัม เหมือนกษัตริย์ของอิสราเอล คือ สององค์นี้ชื่อเหมือนกันแล้วก็ได้ครองราชย์ในเวลาไล่เลี่ยกันด้วย แต่ประเด็นสำคัญที่พระคำข้อนี้จะกล่าวถึงมันอยู่ในข้อที่ 18 คือ “และพระองค์ทรงดำเนินตามมรรคาของบรรดากษัตริย์แห่งอิสราเอล ตามอย่างที่ราชวงศ์อาหับกระทำ เพราะว่าธิดาของอาหับเป็นมเหสีของพระองค์ และพระองค์ทรงกระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเจ้า” ..คือ เยโฮชาฟัทเองเป็นกษัตริย์ที่รักพระเจ้า เดินตามพระเจ้า แต่ความผิดพลาดของเขาคือ “ให้ลูกชาย ที่ชื่อเยโฮรัม นี้..ไปแต่งงานกับลูกสาวของอาหับและเยเซเบล” แล้วเยเซเบลก็เชื้อแรงมาก เพราะเมื่อเยโฮรัมขึ้นครองอาณาจักรยูดาห์แทนพ่อแล้ว “อาธาลิยาห์”ลูกสาวของเยเซเบลที่ตอนนี้ได้เป็นพระราชินีของยูดาห์ก็ทำเหมือนแม่เลย คือเอาพระบาอัลเข้ามาเผยแพร่ในยูดาห์ ทำให้อาณาจักรเริ่มตกต่ำลง

ดู 2พกษ.8:25-26 เมื่อเยโฮรัมแห่งยูดาห์สิ้นพระชนม์ ลูกชายชื่อ”อาหัสยาห์”ก็ขึ้นครองยูดาห์แทนพ่อ อาหัสยาห์คนนี้ก็คือลูกของอาธาลิยาห์ หรือให้เข้าใจง่าย คือ เขาเป็นหลานตาหลานยายของอาหับกับเยเซเบล..พอคิดออกใช่มั๊ยคะ พระคำภีร์บอกว่าพออาหัสยาห์ขึ้นครองยูดาห์เขาก็เอาญาติพี่น้องที่อยู่อิสราเอลฝ่ายเหนือเข้ามาอยู่ในเยรูซาเล็ม แล้วก็เผยแพร่ความชั่วตามแบบของอาหับกับเยเซเบลไปทั่วยูดาห์ ข้อที่ 28 บอกว่า อาหัสยาห์เข้าร่วมกับเยโฮรัมไปทำสงครามกับฮาซาเอล ที่ตอนนี้เป็นกษัตริย์ของซีเรีย แต่ปรากฎว่า เยโฮรัมบาดเจ็บเลยต้องถอยกลับมารักษาตัวที่ยิสเรเอล

ดู 2พกษ.9:1-2 พอเยโฮรัมบาดเจ็บหลังจากที่ไปรบกับพวกซีเรีย เอลีชาก็เริ่มเห็นเค้าโครงว่า “เหตุการณ์กำลังจะเป็นไปตามที่พระเจ้าพูดไว้” เขาก็เลยรีบไปทำภาระกิจอีกอันให้สำเร็จ ก็คือ ไปเจิมตั้ง”เยฮู” ให้เป็นกษัตริย์ของอิสราเอล ข้อนี้ เอลีชาสั่งให้ผู้เผยพระวจนะหนุ่มซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขาให้เอาน้ำมันไป..แล้วก็ไปเจิม”เยฮู” เยฮู คือ 1ใน3 คนที่พระเจ้าสั่งให้เอลียาห์ไปเจิมตั้ง แต่เอลียาห์คงถูกรับไปก่อน มาตอนนี้เอลีชาเลยรับหน้าที่นี้แทน ขณะนั้น..เยฮูเป็นแม่ทัพใหญ่ของอิสราเอล..กำลังรบอยู่กับทหารของซีเรียในดินแดนกิเลอาด พอผู้เผยพระวจนะไปถึง เขาก็บอกเยฮูว่า “เขามีธุระด่วนกับเยฮู เสร็จแล้วก็พากันเข้าไปในห้องชั้นใน แล้วผู้เผยพระวจนะก็เทน้ำมันบนศีรษะของเยฮู แล้วก็พูดว่า "พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราเจิมตั้งเจ้าไว้เป็นกษัตริย์เหนือประชาชนของพระเยโฮวาห์คือเหนืออิสราเอล” เสร็จแล้วก็..กลับเลย..(เจิมเสร็จปุ๊บ..กลับเลย) เพราะข้อที่ 3 เอลีชาสั่งไว้..ว่าพอเจิมเสร็จแล้วให้รีบกลับ (เดี๋ยวจะมีการนองเลือดเกิดขึ้น) และเมื่อเยฮูบอกเรื่องนี้กับบรรดาทหารที่อยู่กับเขา ก็ปรากฎว่า ทุกคนยอมรับเยฮูทันที แล้วก็พร้อมใจกันร้องสรรเสริญพระราชา..

ดู 2พกษ.9:16-17 หลังที่ได้รับการเจิม.. เยฮูพร้อมด้วยกองทหารที่ร่วมกันกบฎ ก็มุ่งหน้าไปที่ยิสเรเอล จะไปฆ่าเยโฮรัมกษัตริย์ของอิสราเอลที่ตอนนั้นยังป่วยอยู่เพราะถูกทหารซีเรียยิง พอไปถึงเยโฮรัมก็ใช้ให้ทหารไปถามเยฮูว่า”ท่านมาอย่างสันติหรือ” (..มาดีใช่มั๊ย) แต่เยฮูตอบว่าไร..เยฮูตอบว่า “ท่านเกี่ยวข้องอะไรกับสันติ จงเลี้ยวกลับตามเรามา.." คือ เยฮูตอบกลับไปแบบอยากมีเรื่องอ่ะ..ประมาณว่าคนอย่างท่านเคยสนใจหรือเคยเรื่องดีๆด้วยหรือ ข้อที่ 21 บอกว่า เยโฮรัมกับอาหัสยาห์เลยออกไปปะทะกับเยฮู ที่ไหน..ตรงที่ดินแปลงของนาโบทชาวยิสเรเอล (นาโบทที่ถูกอาหับกับเยเซเบลวางแผนฆ่า แล้วก็ริบเอาที่ดินไป..จำได้มั๊ย) แล้วเมื่อเผชิญหน้ากันปรากฎว่า “เยโฮรัม หรือ โยรัม..ก็ถูกเยฮูฆ่าตาย ข้อที่ 24 บอกว่าเยฮูโก่งธนูด้วยสุดกำลัง ยิงถูกเยโฮรัมระหว่างพระอังสาทั้งสอง ก็คือ ระหว่างบ่าทั้งสองข้าง แล้วลูกธนูก็แทงทะลุหัวใจ..”

ส่วนอาหัสยาห์ก็ถูกฆ่าเหมือนกัน เพราะบังเอิญมาอยู่ในเหตุการณ์ เยฮูยิงอาหัสยาห์ในรถรบ อาหัสยาห์ไม่ได้ตายทันทีแต่หนี..แล้วไปตายที่เมกิดโดซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของยูดาห์ จากนั้น เขาก็เอาศพอาหัสยาห์กลับมาฝังที่เยรูซาเล็ม..

ดู 2พกษ.9:30-31/32-33 ตอนนี้ถึงคิวของเยเซเบลบ้าง เพราะเยฮูกำลังมีจิตใจที่ร้อนรนมากๆ ในการที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า แล้วผู้เผยพระวจนะก็บอกเขาไว้ ในข้อที่ 7 ว่า”พระเจ้าจะใช้ให้เขาเป็นคนกำจัดเยเซเบลกับราชวงศ์ของอาหับ เยฮูเลยควบม้ามาที่เมืองยิสเรเอล..ที่พระราชวังของเยเซเบล..ตอนนั้น เยเซเบลอยู่ที่ชั้นสอง พอเยฮูไปถึง..เขาก็ร้องหาพวกเลย ประมาณว่าถ้าใครจะอยู่ฝ่ายเขา..ก็ให้จับเยเซเบลโยนลงมา ปรากฎว่า..มีขันที 2-3 คนจับเยเซเบลโยนมาจากหน้าต่างชั้นบน..ตกลงมาเลือดสาด แล้วเยฮูก็ขี่ม้าทับไปบนร่างของเยเซเบลอีกที เพื่อให้แน่ใจว่า..”ตายแน่” จากนั้นเยฮูก็เข้าไปดื่มกินอย่างสบายใจในพระราชวัง ผ่านไปไม่นานเขาก็สั่งให้ทหารเอาร่างของเยเซเบลไปฝัง ปรากฎว่า พอกลับมาดูอีกที..แทบไม่มีอะไรเหลือแล้ว เหลือแต่กะโหลก..กับมือแล้วก็เท้า ส่วนอื่นๆของร่างกายสุนัขเอาไปรับประทานหมดแล้ว อันนี้ก็ทำให้ตรงตามพระวจนะของพระเจ้าที่ตรัสพิพากษาเยเซเบลไว้ ใน 1พกษ.21:23 ว่า”ส่วนเยเซเบล `สุนัขจะกินเยเซเบลข้างกำแพงยิสเรเอล' ตอนนี้ เยเซเบลกินผลที่ตัวเองทำกับพระเจ้าไปเรียบร้อยแล้ว นี่คือ ชะตากรรมที่น่าสยดสยอง..สำหรับคนที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับพระเจ้า

ดู 2พกษ.10:3-4 คือ ตอนนี้เยฮูกำลังไฟแรงแบบสุดๆ หลังจากที่เขาฆ่าอาหับกับเยเซเบลแล้ว มาตอนนี้เขาก็ส่งจดหมายไปที่สะมาเรีย..บอกพวกข้าราชการผู้ใหญ่ว่า”ให้ตั้งโอรสของอาหับขึ้นมาคนนึง..ใครก็ได้ที่อยู่ในราชวงศ์ของอาหับ..แล้วให้มาสู้กับเขา” คือ เยฮูท้าดวลเลย แต่ไม่มีใครกล้า..พวกเขาบอกว่า“ดูเถิดกษัตริย์สององค์ยังต้านทานพระองค์ไม่ได้แล้ว เราจะต่อสู้พระองค์ได้อย่างไร”..ทั้งเยโฮรัม และ อาหัสยาห์ยังถูกเยฮูฆ่าตายทั้งคู่..แล้วใครจะกล้าไปสู้กับเขา ในเมื่อไม่มีใครกล้าต่อกรด้วย ผู้ใหญ่ที่ดูแลบ้านเมืองอยู่ในตอนนั้นเลยส่งจดหมายกลับมาตอบเยฮูว่า "ข้าพระองค์ทั้งหลายเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ และจะกระทำทุกอย่างที่พระองค์ตรัสสั่ง แล้วก็จะไม่ตั้งผู้หนึ่งผู้ใดขึ้นมาเป็นกษัตริย์ ขอให้ทรงกระทำตามที่ชอบพระทัยในสายพระเนตรของพระองค์เถิด”...แปลว่ายอมแพ้ เยฮูอยากทำอะไร..ทำตามใจชอบได้เลย เมื่อไม่มีใครแข็งข้อกับเยฮู ข้อที่ 6 เยฮูเลยส่งจดหมายไปถงสำนักพระราชวังอีกฉบับนึงใจความว่า “ถ้าจะอยู่ฝ่ายเขา ก็ให้ตัดคอโอรสทั้ง 70 คนของอาหับ..รวมทั้งญาติมิตรทุกคนมาบรรณาการเขา คือ เยฮูต้องการจะกำจัดราชวงศ์ของอาหับอย่างถอนรากถอนโคน แล้วก็ปรากฎว่าทางสำนักพระราชวังก็ยอมทำตามที่เยฮูต้องการ คือ ตัดหัวลูกทุกคนของอาหับแล้วก็เอาใส่ตระกร้าส่งไปให้เยฮูที่ยิสเรเอล

ดู 2พกษ.10:18-19 หลังจากที่ทำลายราชวงศ์ของอาหับกับเยเซเบลแล้ว เยฮูก็เดินหน้ากวาดล้างลัทธิพระบาอัลในสะมารีย ด้วยวิธีไหน..ข้อที่ 18 เยฮูประกาศออกไปว่า “อาหับปรนนิบัติพระบาอัลแต่เล็กน้อย แต่เยฮูจะปรนนิบัติพระองค์มาก” คือ เยฮูทำทีว่าเขาจะสนับสนุนการกราบไหว้พระบาอัลในสะมาเรียให้กว้างขวางกว่าเดิม แล้วก็เรียกให้บรรดาปุโรหิตของพระบาอัลมาประชุมกัน ข้อที่ 19 เยฮูบอกว่า “..อย่าให้ผู้ใดขาดไปเลย เพราะเราจะมีสัตวบูชาอย่างใหญ่โตที่จะถวายแก่พระบาอัล ผู้ใดขาดจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้” เยฮูออกข่าวไปว่าเขาจะทำการนมัสการพระบาอัลครั้งใหญ่ที่สุด เพราะฉะนั้น ปุโรหิตทุกคนต้องมา..การถวายบูชาครั้งนี้สำคัญมากห้ามใครขาดแม้แต่คนเดียว ปรากฎว่า..มากันพร้อมหน้า ทุกคนเข้าใจว่าเยฮู..คงจะสนับสนุนการไหว้พระบาอัลจริงๆก็เลยทำสิ่งเหล่านี้ แต่จริงๆแล้ว..ไม่ใช่ นี่คือ แผนของเยฮูที่จะล่อทุกคนที่เกี่ยวข้องกับพระบาอัลให้มาอยู่รวมกันในวิหาร แล้วหลังจากที่ปุโรหิตพระบาอัลมารวมกันครบทุกคนแล้ว ข้อที่ 23 เยฮูยังบอกว่า “จงค้นดู ดูให้ดีว่าไม่มีผู้รับใช้ของพระเยโฮวาห์อยู่ในหมู่พวกท่าน ให้มีแต่ผู้นับถือพระบาอัลเท่านั้น”... เยฮูต้องการจะกวาดล้างคนของพระบาอัลให้สิ้นซากโดยที่อยากแน่ใจว่า..ไม่มีคนของพระเจ้าเข้ามาโดนลูกหลงด้วย ..รอบคอบมาก

ดู 2พกษ.10:25 ข้อที่ 24 บอกว่า “.. เยฮูทรงวางคนแปดสิบคนไว้ภายนอก” คือ ทหารที่เขาเตรียมไว้กำจัดคนของพระบาอัลที่จะมาประชุมพร้อมกันในวันนี้ และเมื่อการถวายเครื่องบูชาเสร็จสิ้นลง เยฮูก็เริ่มทำตามแผนทันที..เขาสั่งให้ทหารเข้าไปฆ่าปุโรหิตของพระบาอัลที่กำลังชุมนุมกันอยู่ในวิหาร..ห้ามไม่ให้ใครรอดไปได้ซักคนเดียว แล้วสุดท้ายปุโรหิตของพระบาอัลก็ถูกฆ่าตายทั้งหมดในวันนั้น เสร็จแล้ว เยฮูก็ทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการนมัสการพระบาอัลจนหมดสิ้น และกระทำให้เป็นส้วมจนทุกวันนี้..ตามที่บันทึกไว้ในข้อที่ 27 (..เปลี่ยนจากวิหาร กลายเป็นส้วมสาธารณะ เจ็บแสบมาก 555) แล้วทั้งหมดนี้ คือ ผลงานของ”เยฮู” ที่พระเจ้าทรงพอพระทัยมาก เพราะในข้อที่ 30 พระเจ้าบอกกับเขาว่า “เพราะเจ้าได้ทำดีในการที่กระทำสิ่งที่ถูกต้องในสายตาของเรา และได้กระทำต่อราชวงศ์อาหับตามทุกอย่างที่อยู่ในใจของเรา ลูกหลานของเจ้าชั่วอายุที่สี่จะได้นั่งบนบัลลังก์แห่งอิสราเอล" เพราะสิ่งที่เยฮูทำนี้ มันถูกใจพระเจ้ามาก เพราะงั้น..พงศ์พันธ์ของเยฮูจะได้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอลไปอัก 4 ชั่วอายุคน

วันนี้หมดเวลาแล้วค่ะ..เดี๋ยวเราค่อนมาต่อกันคราวหน้านะคะ

ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่ 4 อาทิตย์ 8 มกราคม 2012

คราวที่แล้วเราจบลงในตอนที่ซีเรียยกมาล้อมอิสราเอลอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ ก็เป็นครั้งที่ทำให้อิสราเอลเดือดร้อนมากจากการกันดารอาหาร มากขนาดไหน..ขนาดที่แม่ต้องกินลูกตัวเอง เรื่องนี้บันทึกไว้ใน 2พกษ.6:28-29 ที่เราเรียนกันไปในคราวที่แล้ว..ว่ามี “ผู้หญิงคนนึงมาร้องเรียนกับก.อิสราเอลว่า “ผู้หญิงอีกคนตกลงกับเธอว่า..วันนี้ให้กินลูกชายของหม่อมฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้เธอจะฆ่าลูกชายเธอมาแบ่งหม่อมฉัน ต่อเมื่อเธอยอมตกลงและฆ่าลูกตัวเองแล้ว วันรุ่งขึ้นผู้หญิงอีกคน..ก็เบี้ยว เอาลูกชายตัวเองไปซ่อน..ไม่ยอมเอามาฆ่าแบ่งให้เธอกิน” กษัตริย์อิสราเอลฟังแล้ว พูดได้คำเดียวว่า”อยากฆ่าเอลีชา” ทำไมกษัตริย์ถึงโทษเอลีชา..นักวิชาการหลายท่านก็ให้ความเห็นแตกต่างกันออกไป บางคนก็เชื่อว่า..”เพราะกษัตริย์คิดว่าตัวเองอุตส่าห์วางใจในพระเจ้าตามคำแนะนำของเอลีชา แต่ตอนนี้..สถานการณ์กลับดูเหมือนจะเลวร้ายสุดๆ” บางท่าน ก็คิดว่า..”เพราะปกติกษัตริย์อิสราเอลฝ่ายเหนือ..ชอบมีปัญหากับผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าอยู่แล้ว พอเกิดเรื่องอย่างงี้ขึ้น..ก็เลยโทษคนของพระเจ้า ซึ่งตอนนั้น ก็คือเอลีชา เหมือนตอนที่เกิดภัยแล้งขึ้นในสมัยของอาหับ (อาหับกับเยเซเบล)..ตอนนั้นอาหับโทษใคร..เขาก็โทษเอลียาห์ คือ เอะอะก็โทษ”คนของพระเจ้า” อีกเหตุผลที่นักวิชาการให้ไว้ ก็คือ..กษัตริย์อิสราเอลเจ็บใจมากที่ปล่อยทหารซีเรียตาบอดกลับบ้านไปตามที่เอลีชาแนะนำ เพราะกษัตริย์อิสราเอลคิดว่า..”ถ้าตอนนั้น เขาไม่เชื่อเอลีชา..แล้วตัดสินใจฆ่าทหารซีเรียทิ้งซะให้หมด วันนี้ซีเรียต้องไม่มีปัญญายกทัพมาทำให้สะมาเรียเดือดร้อนได้..อย่างที่เห็น”

แต่ส่วนตัว น้าตุ๊กว่า..กษัตริย์อิสราเอลจะโกรธเอลีชาด้วยเหตุผลอะไรก็..ไม่สำคัญ แต่สิ่งสำคัญที่เราควรตระหนัก ก็คือ ”อาการที่กษัตริย์อิสราเอลเป็นอยู่ตอนเนี้ย !..จริงๆ มันเป็นปกติวิสัยของมนุษย์” ยังไง..เปิดไปดู

ปฐก.3:11-13 เมื่ออาดามกินผลไม้ต้องห้ามเข้าไปแล้วพระเจ้าถาม..ถามว่าไร “อาดาม เจ้าได้กินผลจากต้นไม้นั้น ซึ่งเราสั่งเจ้าไว้ว่าเจ้าอย่ากินแล้วหรือ" อาดามตอบว่าไง..(ขอรับ ข้าพระองค์ผิดไปแล้ว..รึเปล่า”...เปล่าเลย) อาดาม ตอบว่า.."หญิงซึ่งพระองค์ทรงประทานให้อยู่กับข้าพระองค์นั้น เป็นคนส่งผลจากต้นไม้ให้ ข้าพระองค์จึงรับประทาน" อาดามโยนความผิดให้เอวาทันที แล้วเอวาว่าไง..ข้อที่ 13 เอวาตอบพระเจ้าว่า.."งูล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน" พอถูกอาดามโยนความผิดให้ เอวาก็ทำแบบเดียวกัน คือ โยนความผิดไปให้งูทันที เพราะฉะนั้น ตรงนี้ก็ทำให้เราเห็นธรรมชาติบาปอีกอันที่อยู่คู่มนุษย์มานานแล้ว และทุกวันนี้มันก็ยังอยู่ คือ ชอบหาแพะ ไม่ค่อยมีหรอกที่ทำผิดแล้วจะโทษตัวเองหรือยอมรับผิดแต่ทันที แต่มนุษย์ชอบที่จะโยนความผิดให้คนอื่นหรืออย่างอื่น..ไม่ว่าจะเป็นดิน ฟ้า อากาศ หรือสถานการณ์ อะไรก็ได้..ที่ไม่ใช่ชั้น ชั้นต้องถูกเป็นคนแรกแต่ขอผิดเป็นคนสุดท้าย..นี่คือ ”มนุษย์”

(อย่างเด็กๆก็เหมือนกัน เวลาจะไปเที่ยวกับเพื่อน ถ้าคุณแม่ก็บอก..”ไปเที่ยวอีกละ..ไม่อยู่บ้านอ่านหนังสือบ้างล่ะลูก” เด็กๆจะบอกว่าไร..”ก็เพื่อนมันชวน จริงๆไม่อยากไปหรอก..ไม่อยากไป๊ แต่..เพื่อนมันชวน”น่าเห็นใจจริงๆ !!! ) เพราะฉะนั้น กษัตริย์อิสราเอลก็เหมือนกัน น้าตุ๊กว่า..ที่เขาโทษเอลีชาก็เพราะ”หาแพะ” หาคนรับผิดชอบ..เลยโยนความผิดไปให้..เอลีชา เหตุผลคืออะไร จริงๆแล้วคงไม่ใช่ประเด็น เพราะประเด็นสำคัญกว่าที่เรามองเห็นก็คือ “การโทษสิ่งอื่นหรือคนอื่นเวลาที่ทำผิด..”มันเป็นธรรมชาติบาปที่อยู่คู่กับเนื้อหนังของมนุษย์ ” แต่ข่าวดีคือ..ถ้าเราติดสนิทกับพระเจ้า..เราจะรู้ทันมัน แล้วเราก็จะถูกขัดเกลาให้หายจากนิสัยบาปเหล่านี้ได้

มาดูต่อใน 2 พกษ. 7:1-2 ในขณะที่สะมาเรียกำลังเดือดร้อนเพราะการกันดารอาหารอย่างหนัก..หนักจนแม่ต้องกินลูกตัวเองเนี่ย..มาข้อนี้ เอลีชาได้เผยพระวจนะว่า "ขอฟังพระวจนะของพระเจ้า พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า พรุ่งนี้ประมาณเวลานี้ ยอดแป้งถังหนึ่งเขาจะขายกันหนึ่งเชเขล และข้าวบาร์เลย์สองถังเชเขล ที่ประตูเมืองสะมาเรีย" เอลีชาบอกว่า “พรุ่งนี้นะ..ที่ประตูเมืองสะมาเรีย แป้งประมาณ 7.3 ลิตร กับ ข้าวบาเลย์ประมาณ 15 ลิตร เขาจะขายกันแค่เชเขลเดียว”..คือถูกมาก แล้วคำพยาการณ์ครั้งนี้ มันก็ขัดแย้งกับสถานการณ์ของสะมาเรียในเวลานั้น..อย่างสิ้นเชิง ข้อที่ 2 คนสนิทของกษัตริย์เลยบอกเอลีชาว่า "ดูเถิด ถ้าแม้พระเยโฮวาห์ทรงสร้างหน้าต่างในฟ้าสวรรค์ สิ่งนี้จะเป็นขึ้นได้หรือ" เอลีชาบอกว่า "ดูเถิด ท่านจะเห็นกับตาของท่านเอง แต่จะไม่ได้กิน" คือ คนสนิทของกษัตริย์อิสราเอล..ไม่เชื่อ เพราะสิ่งที่เขามองเห็นกับที่เอลีชาบอก..มันคนละขั้วเลย..มันไม่น่าจะเป็นไปได้ เอลีชาเลยบอก..”ท่านจะได้เห็นกับตาแน่..แต่จะไม่ได้กิน” (แล้วเดี๋ยวเราจะเห็นว่า..เขาก็ไม่ได้กินจริงๆเพราะตายซะก่อน) เพราะงั้นในชีวิตของพวกเราก็เหมือนกัน หลายครั้งมาก..ที่สถานการณ์ที่ตามองเห็น มันขัดกับสิ่งที่พระเจ้าบอก แต่เราต้องเชื่อ เพราะถ้าเราไม่เชื่อเราก็ไม่ต่างอะไรกับคนของกษัตริย์อิสราเอลคนนี้..ที่ดูหมิ่นคำเผยวจนะของเอลีชา เพราะฉะนั้น ขอให้เราเชื่อถ้อยคำที่พระเจ้าบอกไว้ทุกคำ เพราะมันต้องเกิดขึ้นจริงแน่ เพียงแต่จะเกิดเมื่อไหร่..เท่านั้นเอง

ดู 2พกษ.7:3-4/5-6 ข้อนี้ จะเป็นเหตุการณ์ตอนที่วงล้อมของทหารซีเรียแตก ข้อที่ 3 บอกว่า มีคนที่เป็นโรคเรื้อนนั่งอยู่ที่ประตูเมือง 4 คน คือ คนที่เป็นโรคเรื้อนเนี่ย..ตามพระบัญญัติจะเข้าไปอยู่ร่วมกับคนอื่นที่ในเมืองไม่ได้ ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเมือง ถ้าเป็นสมัยโมเสส..ก็ต้องไปอยู่นอกค่าย ทีนี้ พอซีเรียมาล้อมเมืองคนพวกนี้ก็ยิ่งตกที่นั่งลำบาก เพราะจะเข้าเมืองก็ไม่ได้ ถึงเข้าไปในเมืองก็กำลังกันดารอาหาร..ไม่มีอะไรให้กิน ออกไปไหนก็ไม่ได้..เพราะกองทัพซีเรียอยู่เต็มไปหมด แต่ขืนอยู่อย่างงี้ก็อดตายเหมือนกัน คนโรคเรื้อนกลุ่มนี้เลยปรึกษากันว่า..”จะลองเสี่ยงไปขอสวามิภักดิ์ต่อกองทัพของซีเรีย ถ้าเขาไม่ยอมดีด้วยอย่างมากก็ตายเท่าเดิม แต่ถ้าโชคดี ซีเรียยอมไว้ชีวิต..พวกเขาก็รอด พอตกลงกันเสร็จตอนโพล้เพล้ก็เลยพากันไปที่ค่ายของพวกซีเรีย แต่พอไปถึง ปรากฎว่าไม่มีใครอยู่เลยซักคน..เกิดอะไรขึ้น “พระเจ้าได้ทำให้พวกซีเรียหูแว่ว..(อีกแล้ว) นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พระเจ้าทำอย่างงี้ แต่หลายครั้งมากที่พระองค์ทรงช่วยกู้อิสราเอลโดยที่พวกเขาไม่ต้องออกแรงอะไรเลย เพราะข้อที่ 6 บอกว่า “พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงกระทำให้กองทัพของคนซีเรียได้ยินเสียงรถรบ เสียงม้า และเสียงกองทัพใหญ่ เขาจึงพูดกันและกันว่า "ดูเถิด กษัตริย์แห่งอิสราเอลได้จ้างบรรดากษัตริย์แห่งคนฮิตไทต์ และบรรดากษัตริย์แห่งอียิปต์มารบเราแล้ว".. จู่ๆพวกซีเรียก็ได้ยินเสียงกองทัพอึกทึกครึกโครมมาก แต่มองไม่เห็นไงเพราะมันมืด..เลยเดาเอาเองว่าอิสราเอลคงไปจ้างทหารฮิตไทต์กับอียิปต์มาสู้กับเขา กองทัพซีเรียเลยกลัวมาก..ตัดสินใจหนีไปเลย ทิ้งทรัพย์สินกับเสบียงมากมายมหาศาลไว้ที่ค่าย “นี่คือ การช่วยกู้ของพระเจ้า” ถ้าพระองค์จะช่วย..อิสราเอลรวมทั้งพวกเราไม่ต้องมีต้นทุนอะไรเลยก็ได้ อย่างที่ซีเรียหนีไปครั้งนี้อิสราเอลต้องใช้ทหารมารบกับเขามั๊ย ไม่ต้องเลย..ไม่ได้ทำไรเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น เวลาที่มีปัญหา..ไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหน อย่าประเมินทางรอดด้วยต้นทุนของเรา (เข้าใจคำว่าต้นทุนมะ ต้นทุนของเราก็อย่างเช่น สติปัญญา ฐานะ เรี่ยวแรงกำลังอะไรต่างๆ อย่าประเมินทางรอดของเราจากสิ่งเหล่านี้) แต่จงยกพระเจ้าเป็นศูนย์กลางแล้ววางไว้กับพระองค์..ให้ฝากไว้กับพระเจ้าเลย เพราะหลายครั้งปัญหาใหญ่ๆถ้ามองด้วยตาแล้ว..ดูยังไงเราก็ไม่มีทางรอด แต่ผู้ที่วางใจในพระเจ้า..จะรอด โดยที่เราแทบไม่ต้องกระดิกไปทำอะไรเลยด้วยซ้ำ..เหมือนที่พระเจ้าได้ทำเพื่อคนอิสราเอลในข้อนี้

ดู 2พกษ.7:8-9 เด็กๆลองนึกภาพคนโรคเรื้อนตอนจะเข้าไปที่ค่ายของพวกซีเรีย ใจก็คงตุ๊มๆต่อมๆ จะรอด..ไม่รอด เพราะมันเสี่ยงมากที่เข้ามาหาศัตรูถึงที่ แต่พอมาถึงจริงๆกลับ”ไม่มีใครซักคน” โอโห ! พลิกล็อคอย่างแรง..เหมือนสวรรค์โปรด พวกนี้ก็เลยเขาไปนั่งกินดื่มนู้นนี้นี้นั้นกันอย่างเต็มที่เพราะหิวโหยมาอย่างแรง เสร็จแล้วก็เข้าเต๊นท์นู้นที..เต๊นท์นี้ทีก็ไม่เห็นใครเลย ท้องก็อิ่มแล้ว..ทีนี้ก็ขนสิ ขนกันใหญ่เลย เพราะพวกซีเรียเหมือนจะรีบมาก..หนีไปด้วยความกลัว..ไม่ได้เอาไรไปเลย..ทิ้งไว้ทุกสิ่งอย่างทั้งเงินทอง..เสื้อผ้า..ของมีค่ามากมาย คนโรคเรื้อนเลยขนกันสบาย..กลายเป็นเศรษฐีในชั่วพริบตา ข้อที่ 9 น่าสนใจมาก พระคำภีร์บอกว่า เมื่อคนโรคเรื้อนอิ่มหนำสำราญ กับ ขนกันจนพอแล้ว เขาก็นึกได้..แล้วก็คุยกันว่า "เราทำไม่ถูกเสียแล้ว วันนี้เป็นวันข่าวดี ถ้าเรานิ่งอยู่และคอยจนแสงอรุณขึ้นโทษจะตกอยู่กับเรา เพราะฉะนั้นบัดนี้มาเถิดให้เราไปบอกยังสำนักพระราชวัง” คือ พวกเขาเริ่มรู้สึกผิด..จิตสำนึกเริ่มกลับมา เลยคุยกันว่า เอ๊! นี่เราทำไม่ถูกนะที่เก็บเรื่องนี้ไว้ไม่บอกพี่น้อง ทั้งที่ ตอนนี้พวกเขากำลังอดตายกันอยู่ในเมือง แต่เรากลับตักตวงความสุขสบายกันโดยที่ไม่แบ่งปันพวกเขาเลย พอคิดได้อย่างงั้น..ก็รีบไปที่ประตูเมืองแล้วก็บอกกับทหารว่า “เนี่ย เขาเข้าไปในค่ายของทหารซีเรียนะ ไม่มีใครอยู่เลย..ไม่มีทหารซักคนเลยแล้วอาหารก็เต็มไปหมด พวกซีเรียทิ้งของมีค่าไว้เยอะแยะเลยทั้งอาหาร ทั้งม้า ลา แล้วก็เต้นท์ก็กางทิ้งอยู่อย่างงั้น พอนายประตูฟังปั๊บ! ก็รีบตะโกนให้คนไปบอกพระราชา..ดู 2พกษ.7:12 พอข่าวนี้รู้ถึงหูกษัตริย์อิสราเอล พระองค์ก็บอกว่า “เดี๋ยว..อย่าเพิ่งดีใจ นี่อาจจะเป็นกับดักของพวกซีเรียก็ได้ แกล้งไปหลบอยู่..ให้เราตื่นเต้นดีใจ..พอเราเข้าไปก็จะลอบโจมตี เพราะฉะนั้น อย่าเพิ่งหลงกล”...จะว่าไปก็รอบคอบดีเหมือนกันนะ เพราะเรื่องนี้มันไม่น่าเป็นไปได้ อยู่ดีๆซีเรียจะถอนกำลังทำไมเพราะพวกเขาเป็นต่ออยู่แล้ว..ล้อมอีกซักพักอิสราเอลก็แพ้ราบคาบ กษัตริย์เลยคิดว่า..มันต้องมีเงื่อนงำอะไรซักอย่าง แต่ความจริงมีมะ..ไม่มี ทุกอย่าง”ง่ายและฟรี”อย่างที่เขาคิดไม่ถึง คุ้นๆมะ..เหมือนอะไรที่ได้มาง่ายๆและฟรีๆ “ความรอด” ไง เพราะฉะนั้น น้าตุ๊กเชื่อว่า นี่เป็นหมายสำคัญอีกอันนึงที่พระเจ้าทรงสำแดงแก่คนอิสราเอล..ถึงพระคุณของพระเยซูคริสต์ที่พระองค์จะประทานให้ คือ“ง่ายและฟรี” เพราะถ้ามนุษย์ต้องทำเอง..ไม่มีทางรอด เพราะตลอดประวัติศาสตร์ในพระคำภีร์ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า”มนุษย์มักกบฎและล้มเหลวในการรักษาสัญญา”..จริงมะ ถ้าใครว่าไม่จริงกลับไปทบทวนใหม่เลยตั้งแต่ปฐมกาล อพยพ กันดารวิถี ผู้วินิจฉัย มาจนถึงที่เราเรียนอยู่นี่แหละ..แล้วจะเข้าใจ

ดู 2พกษ.7:13 เพื่อยุติข้อสงสัย ข้าราชการคนนึงก็ทูลกษัตริย์อิสราเอลว่า “งั้น ให้เราเอาม้าที่ยังพอมีเหลืออยู่ซัก 5 ตัวกับรถรบ..แล้วก็ส่งทหารไปดูเลย ถ้าจะเสียหาย..ก็เสียหายแค่เนี้ย..ไม่เยอะ แล้วถึงอยู่อย่างงี้ก็ใช่ว่าจะรอด กษัตริย์เลย..โอเค สั่งให้ส่งกำลังไปสอดแนมก่อน ปรากฎว่า พอพวกเขาตามรอยไปถึงน.จอร์แดน ก็เจอทั้งเสื้อผ้า รองเท้าที่ทหารซีเรียทำตกหล่นไว้ แสดงให้เห็นว่าหนีกันอย่างลนลานสุดชีวิตเพราะอะไรตกก็ไม่เก็บ..หนีเอาตัวรอดอย่างเดียว พวกทหารที่ไปสอดแนมก็เลยกลับมาเล่าให้กษัตริย์ฟัง แล้วพอข่าวนี้รู้ไปถึงหูประชาชน (เด็กๆว่าอะไรจะเกิดขึ้น) ทุกคนก็รีบกรูกันไปที่เต๊นท์ของพวกซีเรีย..ฉกฉวยช่วงชุลมุนกันสุดฤทธิ์ บางคนก็ตุนเอามาขายที่ประตูเมือง ในราคายอดแป้ง ถังละ 1 เชเขล ส่วนข้าวบาเล่ย์ 2 ถัง 1 เชเขล (ตามที่เอลีชา พูดไว้เลย) ข้อที่ 17 กษัตริย์เลยแต่งนายทหารคนสนิท (คนที่เถียงเอลีชา)ให้ไปเป็นนายประตู..เพื่อดูแลความเรียบร้อย แล้วก็ปรากฎว่านายทหารคนนี้”ก็โดนประชาชนเหยียบตาย” เพราะประชาชนกำลังหน้ามืดตาลาย หิวกันขนาดฆ่าลูกตัวเองได้..ความชุลมุนวุ่นวายอย่างหนักเลยเกิดขึ้น และสิ่งนี้ ก็ทำให้ทุกอย่างสำเร็จตามที่เอลีชาพูดไว้เมื่อวาน..ที่บันทึกไว้ในข้อที่ 1-2 คือ ”ข้าวบาร์เลย์สองถังขายหนึ่งเชเขล และยอดแป้งหนึ่งถังหนึ่งเชเขล แต่ทหารคนสนิทที่ไปเป็นนายประตูนี้จะไม่ทันได้กิน”

ส่วนเรื่องราวใน 8:1-6 นี้ คงจะเป็นตอนเดียวกับที่บันทึกไว้ในบทที่4 (ซึ่งเราเรียนไปแล้ว) เพราะใน 8:4 ยังกล่าวถึง”เกหะซี”อยู่เลย เกหะซีที่ต้องเป็นโรคเรื้อน..เพราะโลภในของกำนัลที่นาอามานเตรียมมาให้เอลีชา แล้วหญิงหม้ายที่กล่าวถึงในข้อนี้ ก็น่าจะเป็นคนเดียวกับที่กล่าวถึงในบทที่ 4 ด้วย

ดู 2พกษ.8:7-8 ตอนนี้ มาถึงเรื่องราวในประเทศซีเรียที่สัมพันธ์กับถ้อยคำพระเจ้าที่บันทึกไว้ใน 1 พกษ.บทที่ 19 ข้อนี้ บอกว่า ก.เบนฮาดัดแห่งซีเรียป่วยอยู่ พอเขารู้ข่าวว่าเอลีชาเดินทางมาที่ดามัสกัส เขาก็ใช้ให้คนสนิทไปถามเอลีชาว่าเขาจะหายป่วยมั๊ย.. (แสดงว่า เอลีชาต้องเป็นที่ยอมรับนับถืออย่างมาก..ไม่ใช่เฉพาะในอิสราเอลเท่านั้นเพราะกษัตริย์ต่างชาติก็ให้ความไว้วางใจเอลีชาด้วย) แล้วปรากฎว่าคนที่เบนฮาดัดใช้ไปเนี่ย..ก็คือ “ฮาซาเอล”..ใครคุ้นชื่อนี้บ้าง “ฮาซาเอล” คือ 1 ใน 3 คนที่พระเจ้าใช้ให้เอลียาห์มาเจิมตั้ง หลังจากที่เอลียาห์ถอดใจเพราะถูกเยเซเบลหมายหัว..จนหนีงานรับใช้ไปกินนอน..กินนอน อยู่ในถิ่นทุรกันดาร..จำได้มั๊ย แล้วพระเจ้าก็ให้ทูตสวรรค์มาปรนนิบัติเขา..เตรียมให้พร้อมทั้งน้ำ ทั้งขนมปัง ตื่นมาก็กิน..กินแล้วก็นอน กินนอน กินนอนอยู่อย่างงั้นซักพักนึง พระเจ้าก็บอกกลับไปทำงานได้แล้ว แล้วงานที่พระเจ้าสั่งตอนนั้นก็คือ ให้เขามาเจิมตั้งคน 3 คน (เปิดไปดู 1 พกษ.19:15) คนแรกที่พระเจ้าให้ไปเจิมตั้งก็คือ “ฮาซาเอล” นี่แหละ คนเดียวกับที่ก.เบนฮาดัดกำลังใช้ให้ไปหาเอลีชา ใน 2พกษ.8 นี้ ข้อที่ 8 บอกว่า ฮาซาเอลก็จัดของกำนัลมากมายตามที่กษัตริย์สั่งแล้วก็ไปหาเอลีชา ถามว่า “เบนฮาดัด” กษัตริย์แห่งซีเรียจะหายป่วยมั๊ย..

หมดเวลาแล้วค่ะ เดี๋ยวสัปดาห์หน้าเรามาต่อกันนะคะ พระเจ้าอวยพรค่ะ

นังสือ 2พงศ์กษัตริย์ ครั้งที่3 อาทิตย์ที่ 4:12:2011

พระธรรม2พกษ.เริ่มต้น ด้วยการบันทึกถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับก.อาหัสยาห์ที่พลัดตกลงมาจากหน้าต่างของห้องชั้นบนในกรุงสะมาเรีย..คงจะบาดเจ็บสาหัส อาหัสยาห์เลยให้คนไปถามพระบาอัล..ว่าเขาจะมีโอกาสหายมั๊ย พระเจ้าเลยใช้เอลียาห์ไปเผยพระวจนะกับผู้สื่อสารของอาหัสยาห์..ว่า”ในอิสราเอลไม่มีพระเจ้าแล้วหรือไง ถึงต้องไปถามพระบาอัล เพราะฉะนั้น อาหัสยาห์จะไม่ได้ลุกจากที่นอนอีกเลย” ..ความหมายของพระเจ้าก็คือ นี่เราไม่รู้จักกันแล้วใช่มั๊ย..ยูถึงมองข้ามพระเจ้า..หันหน้าไปหาพระบาอัล ถ้างั้น..ก็นอนไปเลย ไม่ต้องลุกขึ้นมาอีก..ประมาณนี้ ! พอคำพิพากษาของเอลียาห์รู้ถึงหูอาหัสยาห์..อาหัสยาห์โกรธมาก..สั่งให้ทหารไปจับตัวเอลียาห์..เอลียาห์เสกไฟในนามพระเจ้าให้ตกมาเผาทหาร 2 ชุดแรก..100 คน..ตายเกลี้ยง จากนั้น อาหัสยาห์ก็ส่งชุดที่ 3 มาอีก ปรากฎว่า ชุดนี้..กลัวตาย เพราะเห็นแล้วว่าสองชุดแรกถูกเอลียาห์เผาเกลี้ยง ก็เลยกลัวตัวเองจะถูกเผาเหมือน2ชุดแรก พวกเขาก็เลย..คุกเข่าลงขอชีวิตจากเอลียาห์ เอลียาห์ก็เลยลงมาจากภูเขาแล้วก็พิพากษาอาหัสยาห์ จากนั้นไม่นาน อาหัสยาห์ก็ตาย

จากนั้น ในบทที่ 2 ก็เป็นเรื่องราวการสืบทอดสิทธิอำนาจของ”เอลียาห์” ไปสู่ “เอลีชา”พระคำภีร์บันทึกว่าเอลีชาได้เห็นเอลียาห์ถูกรับขึ้นไปทั้งที่ยังมีชีวิตโดยรถม้าเพลิงของพระเจ้า แล้วพระคำภีร์ก็ยังกล่าวถึงการอัศจรรย์มากมายที่พระเจ้าทรงทำผ่านเอลีชา เพื่อเป็นการการันตีว่าพระองค์ทรงเลือกเอลีชาให้เป็นคนของพระองค์ต่อจากเอลียาห์ ด้วย”ส่วนของสิทธิบุตรหัวปี” คือ “เป็นสองเท่าของเอลียาห์”

และสุดท้ายที่เราเรียนค้างไว้ในบทที่ 5 เป็นเรื่องของนาอามาน แม่ทัพใหญ่ของซีเรีย..ที่เป็นโรคเรื้อน..แล้วมาขอให้เอลีชารักษาให้ จนในที่สุด นาอามานก็หายจากโรคเรื้อน แล้วเขาก็กลับใจใหม่มาเชื่อพระเจ้า..หันมานมัสการพระเจ้าของอิสราเอลแต่เพียงพระองค์เดียว ก็นับเป็นโชคดีของเขาจริงๆที่ได้รู้ข่าวดีนี้จากเด็กหญิงชาวสะมาเรีย นอกจากนั้น พอนาอามานหายแล้วเขาก้อยากจะมอบของกำนัลมากมายให้เอลีชา..แต่เอลีชาไม่รับ เพราะเอลีชาถือว่าของประทานในการรักษานี้เขาได้มาฟรีๆ ก็มีหน้าที่ต้องส่งต่อไป..ฟรีๆเหมือนกัน เพราะแท้จริงแล้วพระเจ้าคือผู้รักษา..ไม่ใช่เอลีชา เรื่องอย่างนี้พวกเราต้องไม่ลืม ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเราก็ได้มาฟรีทั้งนั้น อะไรที่ให้ออกไปได้..ก็จงให้ออกไป แล้วไม่ต้องคิดเยอะ ให้แล้วจบ..ไม่ต้องไปเจ้ากี้เจ้าการหรือถือเป็นบุญคุณกับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราถวายกลับคืนสู่พระเจ้า ..ในพระนิเวศน์ของพระองค์ หลายคนชอบวิพากย์วิจารณ์ในเวลาที่คริสตจักรจะใช้สอยในราชกิจของพระเจ้า “ทำไมไม่ซื้ออันนั้น มาซื้ออันนี้ทำไม” “ซื้ออันนี้ทำไมไม่เห็นจำเป็น”..อย่างนี้ เป็นต้น..”อย่าทำ” จำไว้..ไม่ว่าคุณจะถวายเยอะขนาดไหน คุณก็ไม่มีสิทธิไปตัดสินคริสตจักรหรือผู้รับใช้ เพราะแท้จริงแล้วทุกอย่างที่เรามีมันของพระเจ้าทั้งนั้น..แม้ว่าเราจะเป็นคนออกแรงไปหามาก็ตาม แล้วถ้าผู้นำกระทำสิ่งที่ไม่สมควร นั่นคือปัญหาของเขา..ที่เขาจะต้องรับผิดชอบต่อพระพักตร์พระเจ้า..ไม่ใช่เรื่องของเรา ไม่ใช่หน้าที่ของเราที่จะเหยียดมือออกไปแตะต้องผู้รับใช้ (เรื่องนี้ จริงๆต้องสอนกันอีกยืดยาว แต่ตอนนี้ขอทดไว้ก่อน)

ดู 2พกษ.5:17-18 ในเมื่อเซ้าซี้ยังไงเอลีชาก็ไม่ยอมรับของกำนัล นาอามานเลยบอกว่า ”มิฉะนั้นขอท่านได้โปรดให้ดินบรรทุกล่อสักสองตัวให้แก่ผู้รับใช้ของท่านเถิด เพราะแต่นี้ไปผู้รับใช้ของท่านจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาหรือเครื่องสัตวบูชาแก่พระอื่น แต่จะถวายแด่พระเจ้าเท่านั้น” เราอยากเห็นมนุษย์ทุกชาติพันธ์พูดคำนี้นะคะ “..จากนี้ไปนาอามานจะไม่กราบไหว้พระอื่นอีกเลย แต่เขาจะนมัสการพระเจ้าของอิสราเอลองค์เดียวเท่านั้น” นาอามานบอกเอลีชาว่า ถ้างั้นเขาขอดินที่ดินแดนอิสราเอลใส่ล่อสองตัวเอากลับไปบ้านด้วย เอาไปทำไม..ดิน เพราะคนสมัยนั้นเขาเชื่อว่า “พระเจ้าทรงผูกพันอยู่กับดินแดนอิสราเอล(หรือปาเลสไตน์)” เพราะฉะนั้น เขาเลยถือว่า..ดินในเขตแดนของอิสราเอล..เนี้ย เป็นดินศักดิ์สิทธิ์..เป็นดินของพระเจ้า แล้วในปฐก.28:10-13 ก็บอกว่า ”ที่เมืองฮาราน” (ซึ่งก็คือที่ดินแดนคานาอัน) ยาโคปหลับไป..แล้วฝันเห็นพระเจ้าประทับอยู่เหนือบันได..ที่ซึ่งทูตสวรรค์ขึ้นลงอยู่ แล้วเขาเลยเรียกที่นั่นว่า”เบธเอล” อันนี้ก็เป็นอีกเหตุผลนึงที่ทำให้ยิวยังยึดติดแล้วก็หวงดินแดนปาเลสไตน์มาก เพราะเขาเชื่อว่าที่นั่นเป็นที่รองพระบาทของพระเจ้าแล้วจุดเชื่อมหรือประตูแห่งฟ้าสวรรค์ก็อยู่ตรงนั้น..ที่คานาอัน เพราะฉะนั้น นาอามานเลยตั้งใจว่าจะขอดินแห่งอิสราเอลกลับไป เพื่อที่เวลานมัสการพระเจ้าเขาจะได้คุกเข่าลงต่อหน้าดินนั้น (คงจะให้ความรู้สึกเหมือนได้นมัสการอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้า ประมาณนั้น..)

ข้อที่18 นาอามานบอกต่อไปว่า..”แต่ขอพระเจ้ายกโทษให้เขาด้วย ที่เขายังต้องเข้าไปในวิหารพระริมโมน เพราะกษัตริย์ซีเรียจะเข้าไปนมัสการในนิเวศของพระริมโมน แล้วพระองค์ต้องพิงอยู่ที่มือของข้าพเจ้า” ..นาอามานมีหน้าที่ต้องประคองเวลาที่กษัตริย์จะก้มคำนับพระริมโมน ดังนั้น เมื่อเขาโน้มตัวลงต่อหน้าพระริมโมนนั้นขอพระเจ้ายกโทษและเข้าใจเขาด้วยว่า..เขาไม่ได้ก้มลงกราบไหว้พระริมโมนนะ..เขาแค่ทำตามหน้าที่

ดู 2พกษ.5:20-21/22 แทนที่เรื่องจะจบลงอย่างแฮปปี้ดีพร้อม มันก็เกิดเรื่องเศร้าขึ้นจนได้ ข้อนี้ บอกว่า “เกหะซี คนรับใช้ของเอลีชา พอได้เห็นของกำนัลที่นาอามานเอามาแล้ว..อยากได้ มันติดตาจนลืมไม่ลง ทั้งเงินทอง เสื้อผ้าอย่างดี เห็นแล้ว..อยากได้จนทนไม่ไหว..เลยวิ่งตามไป ไปถึงก็แต่งเรื่องเสร็จสรรพเลย..บอกว่า”พอดีมีเพื่อนที่เป็นผู้เผยพระวจนะมาจากเทือกเขาเอฟราอิม เลยอยากจะมาขอเงินนาอามานซักตะลันต์นึง (ประมาณ 34 กิโล) กับ เสื้อผ้าดีๆอีก 2 ชุด..ไปกำนัลเพื่อน นาอามานพอได้ยินอย่างงั้น บอก..เอาไปเลย 2 ตะลันต์ แถมให้คนช่วยขนไปส่งด้วยเพราะ 2 ตะลันต์เยอะมาก 60 กว่ากิโล พอกลับมาเกหะซีก็เอาเงินสองตะลันต์กับเสื้อผ้าเริ่ดๆอีกสองชุดไปเก็บเงียบเรียบร้อย เสร็จแล้วก็ออกมาดูแลรับใช้เอลีชาตามปกติ..ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พระเจ้ารู้มั๊ย รู้..เห็นทั้งหมดแล้วพระองค์ก็บอกเอลีชาเรียบร้อยละ..ว่าเกหะซีไปทำไรมา พอเกหะซีมาอยู่ต่อหน้า..เอลีชาก็ถามว่า "เกหะซี เจ้าไปไหนมา" ถามว่าเอลีชารู้มั้ยว่าเกหะซีไปไหน..รู้..แล้วถามทำไม เวลาที่เด็กๆทำความผิดแล้วคุณพ่อ คุณแม่หรือผู้ใหญ่ถาม..อย่านึกว่าเขาไม่รู้ว่าเราทำอะไร แต่ที่ถามเนี่ย ! ก็เพื่อให้โอกาส..เผื่อว่าจะกลับใจแล้วยอมรับผิดมาตรงๆ เพราะน้าตุ๊กสอนหลายครั้งแล้วว่าคนเรามันผิดกันได้ ตราบใดที่เรายังเป็นมนุษย์เราก็มักทำผิดพลาด แต่สิ่งสำคัญที่พระเจ้าสอนเรา คือ ให้เราสำนึกและกลับใจใหม่ อิสราเอลกับยูดาห์ก็ต่างกันแค่นี้เอง แต่เกหะซี บอก..เปล่า ไม่ได้ไปไหนเลย ถ้าภาษาน้าตุ๊กอย่างงี้เขาเรียกว่า”อุตส่าห์ทอดสะพานให้ แต่ยังไม่ยอมเดินข้ามมา” ยังอยากจะไปเดินวกวนจนหาที่ลงไม่ได้ เกหะซีไม่มีทีท่าที่จะสำนึกผิดหรือตะขิดตะขวงใจเลย ข้อที่ 26 เอลีชาบอกว่า “..นั่นเป็นเวลาควรที่จะรับเงิน รับเสื้อผ้า สวนต้นมะกอกเทศ และสวนองุ่น แกะและวัว และคนใช้ชายหญิงหรือ..” ..มันเป็นโอกาสที่ควรจะไปรับสิ่งตอบแทนจากเขาหรือไง..การอัศจรรย์นี้พระเจ้าทรงประทานให้ฟรีๆ เพราะงั้น จริงๆแล้วที่นาอามานหาย..ใครเป็นผู้รักษา ใช่เอลีชามั๊ย..ไม่ใช่ แต่พระเจ้าต่างหากที่เป็นผู้รักษาให้หาย เพราะฉะนั้น จะมาฉวยโอกาสเอาเงินทองของกำนัลจากเขา..ไม่ได้ “..ฉะนั้นโรคเรื้อนของนาอามานจะติดอยู่ที่เจ้าและที่เชื้อสายของเจ้าเป็นนิตย์ (ซรวยเลย) ขอโทษที่ไม่สุภาพ แต่ไม่สามารถหาคำอื่นแทนคำนี้ได้จริงๆ แล้วเกหะซีก็ออกไปจากหน้าท่านเป็นโรคเรื้อนขาวอย่างหิมะ” สุดท้าย เกหะซีเลยต้องเป็นโรคเรื้อนแทนนาอามาน..คุ้มมั๊ยคะ ไม่คุ้มเลยจริงๆ ได้เงิน 2 ตะลันต์ เยอะจริงอยู่..แต่ต้องเป็นโรคเรื้อนทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต

มาถึง บทที่ 6 ข้อที่1-7 เป็นการอัศจรรรย์ที่เกิดขึ้นตรงน.จอร์แดน เรื่องก็คือ..”มีลูกศิษย์คนนึงของเอลีชาทำหัวขวานตกลงไปในน้ำ..แม่น้ำจอร์แดน ซึ่งเป็นน้ำจืดมีขุ่นโคลน เอลีชาก็ทำการอัศจรรย์โดยเอากิ่งไม้โยนลงไป..หัวขวานทำด้วยเหล็ก..ซึ่งหนักมากก็กลับลอยขึ้นมา (อันนี้ ก็เป็นการอัศจรรย์เล็กๆน้อยๆ อีกอันที่พระคำภีร์บันทึกไว้)

ดู 2พกษ.6:8-9 ข้อนี้พูดถึงกองทัพซีเรียที่พยายามจะยกมาโจมตีอิสราเอล..หลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่สำเร็จ เพราะ! เอลีชารู้ทันตลอด ข้อที่ 9 บอกว่า“คนแห่งพระเจ้าส่งข่าวไปยังกษัตริย์แห่งอิสราเอลว่า "ขอพระองค์ทรงระวังอย่าผ่านมาทางนั้น เพราะคนซีเรียกำลังยกลงไปที่นั่น"...คือ ไม่ว่ากษัตริย์ซีเรียจะวางแผนโจมตีทางไหน..เอลีชารู้หมด แล้วเอลีชาก็คอยบอกให้กษัตริย์อิสราเอลรู้ตัว..ว่าซีเรียจะมาไม้ไหน..โจมตีทางไหน แล้วกษัตริย์ก็จะสั่งให้ทหารคอยตั้งรับและตอบโต้กองทัพซีเรียได้ทันท่วงที..ซีเรียเลยเจาะไม่เข้า ในที่สุดกษัตริย์ซีเรียก็สงสัย เพราะมันไม่ใช่ครั้ง..สองครั้ง แต่อิสราเอลรู้ทันแผนการของเขาทุกครั้ง ข้อที่ 11 กษัตริย์ซีเรียเลยเรียกข้าราชการทั้งหมดมาถาม..ว่า "พวกท่านจะไม่บอกเราหรือว่า คนใดในพวกเราที่อยู่ฝ่ายกษัตริย์แห่งอิสราเอล" แปลว่าไร.. คือ กษัตริย์ซีเรียเริ่มสงสัยว่าลูกน้องตัวเองจะเป็นไส้ศึก เพราะมันจะเป็นได้ไง..ที่ไม่ว่าเขาจะยกไปกี่ครั้ง กษัตริย์อิสราเอลก็รู้ทันตลอด อาการแบบนี้มันต้องมีไส้ศึกแหงๆ แต่ที่ปรึกษาคนนึงบอกว่า “ไม่มีใครเป็นไส้ศึกหรอก แต่ที่ป็นอย่างงี้เนี่ย..ก็เพราะเอลีชา ข้อที่ 12 บอกว่า”..แต่เอลีชาผู้พยากรณ์ซึ่งอยู่ในอิสราเอลทูลบรรดาถ้อยคำซึ่งพระองค์ตรัสในห้องบรรทมของพระองค์ให้แก่กษัตริย์แห่งอิสราเอล" ...ไม่ว่ากษัตริย์ซีเรียจะพูดอะไรหรือวางแผนอะไร..เป็นความลับขนาดไหน..เอลีชาก็ได้ยิน (นี่ก็คือ อัศจรรย์ที่พระเจ้าทำผ่านเอลีชา)

ดู 2พกษ.6:13-14 กษัตริย์ซีเรียพอรู้ว่าเอลีชาเป็นต้นเหตุ..ที่ทำให้แผนการทุกอย่างของเขาล้มเหลว เลยสั่งให้ทหารไปสืบดูว่าเอลีชาอยู่ไหน ตอนนั้นเอลีชาอยู่ที่เมือง”โดธาน” ข้อที่ 14 กษัตริย์ซีเรียสั่งให้นำทั้ง”ม้า รถรบ แล้วก็กองทัพใหญ่” ไปล้อมจับเอลีชา..แล้วย่องไปตอนกลางคืนด้วย นี่จะจับคนๆเดียวนะ..แต่กษัตริย์ซีเรียทำเหมือนจะไปรบกับคนทั้งกองทัพ แสดงว่าเขากลัวเอลีชามาก กษัตริย์ซีเรียต้องรู้สึกว่า”คนๆนี้ไม่ธรรมดา” จะจับให้ได้ต้องใช้คนทั้งกองทัพแล้วก็ต้องย่องไปตอนเผลอ เขาถึงยกไปตอนกลางคืน ถามว่า..เอลีชารู้มั๊ย..รู้แน่นอน ข้อที่ 15 บอกว่า ตอนเช้ามืด พอคนรับใช้ของเอลีชา..(ซึ่งตอนนี้ไม่ใช่เกหะซีแล้วนะ) ออกมาเปิดหน้าต่างแค่นั้นแหละ..แทบล้มทั้งยืน เพราะไร..ก็เปิดไปปั๊บ!เห็นกองทัพซีเรียขนาดมหึมาล้อมรอบบ้าน..ตกใจรีบวิ่งมาหาเอลีชา บอกว่า "อนิจจา นายของข้าพเจ้า เราจะทำอย่างไรดี" กองทัพใหญ่ขนาดนี้..เราเห็นทีจะแย่แน่ เอลีชาฟังแล้วว่าไง ข้อที่ 16 เอลีชาบอก “อย่ากลัวเลย เพราะฝ่ายเรามีมากกว่าเขา” ฟังแล้ว..คิดว่าคนรับใช้ของเอลีชาจะรู้สึกยังไง เอ๊ะ! นายเรา ตื่นรึยังเนี่ย ก็เห็นอยู่ว่าเรามีกัน 2 คน ส่วนกองทัพซีเรีย..นับไม่ถ้วน แล้วเอลีชาเอาอะไรมาพูดว่าเรามีมากกว่า เอลีชาก็รู้ทันว่าคนรับใช้คงจะงง..ที่เขาพูด ข้อที่ 18 เอลีชาเลยทูลพระเจ้าว่า “ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอทรงเบิกตาของเขาเพื่อเขาจะได้เห็น" จากนั้น พระเจ้าก็ทรงตอบคำอธิฐาน คนรับใช้ของเอลีชาเลยได้เห็น..ว่าบนภูเขาเต็มไปด้วยกองทัพทูตสวรรค์ทั้งม้า..รถรบเพลิงล้อมอยู่รอบเอลีชาเต็มไปหมด..เยอะกว่าของซีเรียจริงๆ

ดู 2พกษ.6:18-19 ข้อนี้ บอกว่า พอกองทัพซีเรียเริ่มรุกเข้ามา เอลีชาก็อธิฐานต่อพระเจ้า..ว่าไร "ขอทรงโปรดให้คนเหล่านี้ตาบอดไปเสีย" เสร็จปุ๊บ! ทุกคนที่อยู่ในกองทัพซีเรียก็ตาบอดหมดเลย..ฟังแล้วเด็กๆอาจคิดในใจ โอโห! มันเหลือเชื่อ..แต่จงเชื่อ เพราะพระเจ้าทำได้ทุกอย่าง..ตามสไตน์ของพระองค์..ไม่ใช่สไตน์เรา เพราะฉะนั้น พระคำภีร์บอกอะไรไว้ นั่นคือ ความจริงทั้งหมดเพราะพระเจ้าการันตีแล้วว่าพระคำภีร์คือ พระวจนะของพระองค์ ทีนี้..หลังจากที่คนซีเรียตาบอดแล้ว เอลีชาก็บอกพวกเขาว่า..มาผิดทางแล้ว คนที่พวกคุณจะจับอ่ะ..ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก..อยู่อีกเมืองนึงเดี๋ยวจะพาไป พวกซีเรียก็เชื่อเพราะอย่าลืมว่าตอนนี้ตาบอดกันหมด..ไม่มีทางเลือกแล้วก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะควบคุมสถานการณ์ได้..ก็เลยตามเอลีชาไป ปรากฎว่าเอลีชาพาไปที่สะมาเรีย เอลีชาพากองทัพซีเรียมาอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทหารอิสราเอลที่สะมาเรีย แล้วเขาก็อธิฐานอีกครั้งนึง..ขอพระเจ้าเปิดตาพวกเขาให้มองเห็นอย่างเดิม พระเจ้าก็ตอบคำอธิฐานให้กองทัพซีเรียกลับมองเห็นอย่างเดิม พอตาสว่างขึ้นมาคราวนี้..ก็กระดิกไปไหนไม่ได้แล้วเพราะถูกกองทัพอิสราเอลบล็อกไว้

ดู 2พกษ.6:21-22 เมื่อกษัตริย์อิสราเอลเห็นอย่างงั้น ก็ถามเอลีชาว่า “บิดาของข้าพเจ้า จะให้ข้าพเจ้าฆ่าเขาเสียหรือ จะให้ข้าพเจ้าฆ่าเขาเสียหรือ" คือ กษัตริย์อิสราเอลให้เกียรติเอลีชามาก..เรียกเอลีชาว่าบิดา เขาถามเอลีชาว่าจะให้ทำไงกับทหารซีเรียพวกนี้จะให้ฆ่าทิ้งเลยมั๊ย เอลีชาตอบว่าไง ข้อที่ 22 เอลีชาบอกว่า "ขอพระองค์อย่าทรงประหารเขาเสีย..แต่ขอทรงโปรดจัดอาหารและน้ำต่อหน้าเขา เพื่อให้เขารับประทานและดื่ม แล้วปล่อยให้เขาไปหาเจ้านายของเขาเถิด" ไม่ให้ฆ่า..เอลีชาไม่ให้ฆ่า กลับบอกให้กษัตริย์อิสราเอลเลี้ยงอาหารศัตรู เด็กๆสังเกตให้ดี..ว่าเอลีชาเปิดเผยน้ำพระทัยพระเจ้าเหมือนที่หนังสือโรมบันทึกไว้ (12:20) “ เหตุฉะนั้น ถ้าศัตรูของท่านหิว จงให้อาหารเขารับประทาน ถ้าเขากระหาย จงให้น้ำเขาดื่ม..” เด็กๆเห็นมั๊ยว่า “ พระคำภีร์ใหม่จะถูกซ่อนเร้นอยู่ในพระคำภีร์เดิม แล้วพระคำภีร์เดิมก็ถูกเปิดเผยในพระคำภีร์ใหม่” ทั้งที่ คนละคนเขียน แล้วก็เขียนคนละเวลา..ห่างกันเป็นร้อยเป็นพันปี ต่างเวลา..ต่างสถานที่ แต่เขียนเรื่องเดียวกัน นี่คือ ความอัศจรรย์ของพระคำภีร์

แล้วก็ปรากฎว่า..กษัตริย์อิสราเอลก็เชื่อฟังเอลีชา ข้อที่ 23 บอกว่า “พระองค์จึงทรงจัดการเลี้ยงใหญ่ให้เขา และเมื่อเขาได้กินและดื่มแล้วก็ทรงปล่อยเขากลับซีเรียไป..” ผลจากการกระทำของเอลีชาครั้งนั้น ทำให้แผ่นดินพักสงบอยู่ชั่วระยะเวลานึง พวกทัพซีเรียไม่ยกมาโจมตีอิสราเอลอีกเลย แต่ก็แค่ชั่วระยะเวลาเดียวเท่านั้น...

ดู 2พกษ.6:24-25 ในที่สุดอีกหลายปีต่อมา ซีเรียก็ยกทัพมาล้อมอิสราเอลไว้อีกครั้ง พวกเขาคงลืมไปแล้วว่าอิสราเอลเคยเลี้ยงอาหาร แล้วก็ไว้ชีวิตปล่อยกองทัพตาบอดของพวกให้กลับบ้านมาอย่างปลอดภัย เมื่อถูกล้อมเมืองไว้การกันดารอาหารก็เกิดขึ้น..อย่างรุนแรง ข้าวยากหมากแพงถึงขนาดหัวลาตัวนึงขายกันตั้ง 80 เชเขล แล้ว 80 เชเขลเยอะแค่ไหน ก็เทียบเอา 1 เชเขล คือ เงินหนัก 11.5 กรัม แล้วก็มีค่าเท่ากับค่าแรง 2 เดือน เพราะงั้นต้องทำงานกี่เดือนถึงจะซื้อหัวลาได้..เด็กๆก็ลองนึกดู แล้วถึงอิสราเอลจะเป็นประเทศที่ทำการเกษตรได้อย่างผลิดอกออกผลแต่ยังไงก็ไม่สามารถค้ำจุนคนทั้งประเทศได้ในเวลาที่เกิดวิกฤตการณ์เช่นนี้ เพราะการขนส่งที่จะนำเสบียงไปหล่อเลี้ยงคนทั้งประเทศถูกตัดขาด เหมือนอะไร..ประเทศไทยที่เกิดน้ำท่วมตอนนี้ไง ถามว่าปลูกข้าวได้มั๊ย เลี้ยงสัตว์ได้รึเปล่า..ได้ บางที่ยังคงทำได้ แต่ถ้าขนส่งไม่ได้..หลายที่ก็ต้องขาดแคลนอยู่ดี นึกออกใช่มั๊ยคะ แล้วผลจากการกันดารอาหารครั้งนี้ก็รุนแรงจนถึงขีดสุดเพราะ”แม่ถึงขั้นต้องกินลูกตัวเอง” ซึ่งเหตุการณ์นี้ พระเจ้าทรงตรัสบอกไว้ล่วงหน้าแล้วในหนังสือ เฉลยธรรมบัญญัติ 28:49-57 (โน้ตไว้ แล้วไปอ่านเอง อ่านเพื่อไร..จะได้รู้ว่าพระวจนะทุกคำของพระเจ้าจะต้องเกิดขึ้น..จริง !)

ดู 2 พกษ.6:26-27/28-29 ข้อนี้บอกว่า “ขณะที่กษัตริย์แห่งอิสราเอลทรงผ่านไปบนกำแพง มีผู้หญิงคนหนึ่งร้องทูลพระองค์ว่า "โอ ข้าแต่กษัตริย์ เจ้านายของข้าพระองค์ ขอทรงช่วย” และกษัตริย์ก็ถามนางว่า "เจ้าเป็นอะไรไป" นางทูลตอบว่า "หญิงคนนี้บอกข้าพระองค์ว่า `เอาลูกชายของเจ้ามาให้เรากินเสียวันนี้เถิด และเราจะกินลูกชายของฉันวันพรุ่งนี้'” คือ มีการตกลงกันว่าวันนี้ต้มลูกเธอก่อน แล้วเอามาแบ่งกันกิน เสร็จแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ตาลูกชั้น ต้มแล้วชั้นจะแบ่งเธอ เด็กๆคิดดูว่าแม่คนที่ยอมต้มลูกตัวเองก่อนเนี่ย..มันต้องหิวขนาดไหน หิวจนฆ่าคนได้ก็ยังไม่เท่านี้นะ..อันนี้ มันหิวจนฆ่าลูกตัวเองได้อ่ะ แล้วก็ปรากฎว่า เมื่อหญิงคนนี้ต้มลูกตัวเองแบ่งให้อีกคนกินแล้ว พอวันรุ่งขึ้นผู้หญิงอีกคน..เบี้ยว เอาลูกตัวเองไปซ่อน ไม่ยอมเอามาต้มแบ่งให้อีกคน เพราะไร..ก็อิ่มแล้วไง คนเราถ้าไม่หิวจนได้ที่จริงๆ มันฆ่าลูกตัวเองไม่ได้หรอก กษัตริย์อิสราเอลฟังแล้วพูดได้คำเดียว..อยากฆ่าเอลีชา อ้าว..มันเกี่ยวกันยังไง ก็ตอนนั้นเอลีชาเป็นคนบอกให้เขาปล่อยทหารซีเรียกลับบ้านไป ถ้าตอนนั้น ฆ่าพวกซีเรียทิ้งให้หมด..วันนี้ เรื่องน่าเศร้าอย่างงี้มันคงไม่เกิดขึ้น กษัตริย์อิสราเอลคิดอย่างงั้น..

เพราะฉะนั้น น้าตุ๊กอยากจะบอกว่าภัยพิบัติอะไรต่างๆที่มันเกิดขึ้นตอนนี้นะ..มันยังไม่รุนแรงจริงหรอก แค่ผิวๆเอง แล้วน้าตุ๊กก็อธิฐานขอพระเจ้าเมตตาอย่าให้ความหิวโหยที่รุนแรงขนาดนั้นมันเกิดขึ้นในโลกนี้อีกเลย แต่พวกเราไม่ต้องกลัว..ยึดพระเจ้าให้มั่น แต่ละวันอย่าให้มันไร้สาระมากนัก ไร้สาระคือยังไง ก็คือ จดจ่อแต่เรื่องฝ่ายโลก วางแผนการชีวิตคิดแต่จะตะเกียกตะกายเป็นนั่น เป็นนี่ อยากได้นั่น..อยากได้นี่ “มากกกจนเกินไป” จนลืมไปว่าเราอยู่บนโลกนี้เพื่ออะไร ถามว่าเราวางแผนการชีวิตได้มั๊ย..ได้ แต่ให้ขอการทรงนำจากพระเจ้า..แล้วก็ฟังเสียงเตือนจากพระองค์ คอยสังเกตว่าในแต่ละวัน”อะไร..ที่มันอยู่ในหัวเรามากที่สุด” นั่นก็คือ เรายึดติดกับสิ่งนั้น แน่นอน เรายังคงต้องเรียนหนังสือ ทำงาน ปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง แต่ขอให้เราติดสนิทกับพระเจ้าเข้าไว้ ให้พระองค์เป็นเรื่องราวส่วนใหญ่ในแต่ละวันของเรา..แล้วเราจะปลอดภัย จนกว่าจะพบกันใหม่..ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ