หนังสือ 2ซามูเอล ครั้งที่9 อาทิตย์ที่ 12:12:2010

การพิพากษาครั้งแรกของดาวิดผ่านไปแล้ว ลูกที่เกิดกับนางบัชเชบาก็เสียชีวิตไป..ตามพระวจนะของพระเจ้าที่ตรัสไว้ทางนาธัน แต่นั่น..แค่เริ่ม ยังมีโศกนาฏกรรมจากความบาปของดาวิดอีกมากมายที่จะเกิดขึ้นต่อไป เพื่อให้เราเรียนรู้..

บทที่ 13 อัมโนน กับ ทามาร์

ดู2ซมอ.13:1-2 “อับซาโลม” ราชโอรสของดาวิดมีน้องสาวที่สวยสดงดงามมากชื่อ”ทามาร์” แล้ว”อัมโนน”ราชโอรสอีกคนของดาวิด..ก็หลงรักทามาร์อย่างหัวปักหัวปำ” อย่าเพิ่ง..งง ข้อนี้เริ่มต้นด้วยการกล่าวถึงบุคคล 3 คน..ทั้งสามคนเป็นลูกของดาวิดหมดเลย แค่คนละแม่กันเท่านั้น..คือ อัมโนน เป็นลูกชายคนแรกของดาวิด..ที่เกิดจากนางอาหิโนอัมซึ่งเป็นภรรยาคนที่สอง..(ภรรยาคนแรก คือมีคาล..ลูกสาวซาอูล..เป็นหมัน..ไม่มีลูก) ส่วนอับซาโลม กับ ทามาร์ เป็นพี่น้องแท้ๆ แม่เดียวกัน..สองคนนี้ก็เป็นลูกของดาวิดที่เกิดจากนางมาอาคาห์ ข้อที่ 2 บอกว่า..อัมโนนถึงขนาดป่วยเป็นไข้ใจ เพราะหลงรักทามาร์น้องสาวต่างมารดา เขาก็เลยรู้สึกทุกข์ใจมาก เพราะตามธรรมบัญญัติของโมเสส..พูดง่ายๆก็คือ “พี่น้องห้ามสมสู่กันเด็ดขาด” แล้วถ้าสังเกตดูให้ดี พระคำภีร์ยังบอกว่า “ด้วยเหตุว่าเธอเป็นสาวพรหมจารี ก็เลยรู้สึกว่า”จะทำอะไรเธอไม่ได้เลย” ตรงจุดนี้เหมือนจะบอกเราว่า..อัมโนนแค่อยากได้ทามาร์เฉยๆ ไม่ได้คิดจะแต่งงานด้วยรึเปล่า” ดูกันต่อไป

ดู 2ซมอ.13:3-4 ข้อนี้บอกว่า..อัมโนนมีสหายคนหนึ่งชื่อ”โยนาดับ” เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน..เพราะโยนาดับเป็นลูกของลุง ข้อที่4 บอกว่า..โยนาดับเห็นอัมโนนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ก็เลยถามว่า “พระโอรสของพระราชา เป็นอะไรไป..ทำไมถึงดูซึมเซาขนาดนี้..มีอะไรก็เล่าให้เขาฟังบ้าง..บางทีเขาอาจจะช่วยได้” ประมาณนั้น อัมโนนก็เลยเล่าให้ฟังว่าเขาหลงรักทามาร์..น้องสาวต่างมารดา พระคำภีร์บอกว่า..โยนาดับเป็นคนเจ้าปัญญา สำหรับน้าตุ๊ก..คำว่าเจ้าเล่ห์กับเจ้าปัญญาแทบไม่ต่างกัน มันขึ้นกับว่า..จะเอาปัญญาไปใช้ทางไหน ถ้าใช้ในทางที่ดี..ก็เรียกว่า”มีวินิจฉัย” แต่ถ้าเอาไปใช้วางแผนชั่วร้าย..ก็คือ เจ้าเล่ห์..หัวหมอ..แล้วแต่จะเรียก แต่ทั้งคู่ก็คือฉลาดเหมือนกัน

ดู 2ซมอ.13:5 เพราะฉะนั้น อย่างโยนาดับจะเรียกว่าเจ้าเล่ห์หรือเจ้าปัญญา ตอนนี้..เด็กๆลองพิจารณาเองก่อน ข้อนี้ บอกว่า..พอโยนาดับฟังปัญหาของอัมโนนแล้ว เขาก็วางแผนให้อัมโนนแกล้งป่วยมากขนาดลุกจากเตียงไม่ได้..ดาวิดจะได้มาเยี่ยม แล้วพอดาวิดมา..โยนาดับก็บอกให้อัมโนนขออนุญาตดาวิดให้น้องสาวมาเฝ้าไข้ แล้วก็ทำอาหารให้รับประทาน ประมาณว่าคนอื่นทำแล้วกินไม่ลง ต้องฝีมือทามาร์เท่านั้น แล้วก็ต้องป้อนด้วย เพราะท้ายข้อที่5 โยนาดับเน้นว่า “อัมโนนจะได้รับประทานจากมือของเธอ” พอฟังมาถึงตรงนี้..สิ่งที่เรารู้สึกก็คือ เฮ้ย..เจตนาไม่ดีนะเนี่ย แต่จะมากน้อยแค่ไหน..ยังไม่รู้ แต่ทั้งหมดนี้คือแผนที่เกิดจากความเจ้าปัญญาของโยนาดับ..

ดู 2ซมอ.13:6-7 ปรากฎว่า อัมโนนเชื่อโยนาดับแล้วก็ทำตามที่เขาแนะนำทุกอย่าง คือแกล้งป่วยหนัก..พอดาวิดมาเยี่ยมก็เอ่ยปากขอให้ทามาร์..มาทำอาหารให้กิน ดาวิดก็มึน..ยอมให้มาซะงั้น..คือ ดาวิดอาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่ถ้าเป็นเราคงจะเฉลียวใจเหมือนกัน..ว่าทามาร์เนี่ยนะ!!จะทำอาหารอร่อยกว่าเชฟของพระราชวัง..หรือมันเป็นอะไรนักหนาถึงต้องให้น้องคนนี้มาป้อน..ถึงจะกินลง อันนี้น้าตุ๊กพูดตรงๆ..เราอาจจะขี้ระแวงก็ได้ แต่เรื่องนี้มันจะเป็นตัวอย่างว่าบางครั้ง..ระแวงไว้มั่งก็ดี

ดู 2ซมอ.13:8-10 “เพราะคำสั่งของดาวิด”ทามาร์เลยต้องไปที่วังของอัมโนน พอไปถึงทามาร์ก็จัดแจงนวดแป้งทำขนม..ในขณะที่อัมโนนก็นอนมองอยู่ พอปิ้งเสร็จทามาร์ก็ยกมาเสริฟ แต่แทนที่จะกินให้เสร็จๆไป อัมโนนกลับไล่คนอื่นออกไปจากห้อง..ทุกคนก็ต้องออกไปตามคำสั่งของรัชทายาทหมายเลขหนึ่ง...ทิ้งทามาร์ให้ต้องอยู่กับอัมโนนตามลำพัง มาถึงตรงนี้ เราเองยังเดาออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น..อัมโนนสั่งให้ทามาร์เอาอาหารมาป้อนที่เตียง แต่พอจะป้อนให้กลับขอให้ทามาร์นอนกับเขา เอาล่ะสิ..ทามาร์จะทำไง

ดูต่อไป 2ซมอ.13:12-13 จริงๆทามาร์ก็คงระแวงอยู่แล้ว..ว่ามันอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แต่ก็ขัดคำสั่งดาวิดไม่ได้ พออัมโนนออกลายปุ๊บ..เธอก็ปฏิเสธทันทีว่า “ไม่ได้ดอก พระเชษฐา อย่าบังคับน้องเลย” ทามาร์ให้เหตุผลว่า.. สิ่งที่อัมโนนจะทำเนี้ย..ไม่มีใครในอิสราเอลเขาทำกันเพราะมันผิดธรรมบัญญัติ คิดให้ดีๆถ้าข่มขืนเธอ..อัมโนนจะต้องถูกเหยียดหยามว่าเป็นคนที่น่าอายที่สุดในอิสราเอลซึ่งไม่คุ้มเลย..เพราะอัมโนนเป็นถึงบุตรหัวปีของกษัตริย์ หมายความว่า ตอนนั้นเขาคือรัชทายาทหมายเลขหนึ่ง..ซึ่งมีโอกาสมากที่จะได้ครองบัลลังก์ต่อจากดาวิด ส่วนเธอก็จะต้องอับอายไปตลอดชีวิต..ทามาร์พยายามกล่อมให้อัมโนนเปลี่ยนใจ แต่ดูท่าแล้วอัมโนนคงไม่ฟังเพราะกำลังหน้ามืด เด็กๆจำไว้..นี่คืออาการที่ผู้ชายกำลังหน้ามืดอย่างแท้จริง ทามาร์เลยพยายามเบี่ยงเบนว่า..เออ งั้นไปขอพ่อให้เป็นเรื่องเป็นราวซะก่อนนะ..พ่อก็คงไม่ว่าไร คือคิดอะไรได้ก็พูดไป..ตอนนี้ ทามาร์ต้องการแค่อยากจะหลุดไปจากสถานการณ์นี้ก่อน แต่อัมโนนจะยอมมั๊ย..ดูต่อไป

ดู2ซมอ.13:14 ไม่ว่าทามาร์จะพยายามแค่ไหนก็ไม่ได้ผล อัมโนนหน้ามืดเกินกว่าจะรับฟังอะไร ตัณหาที่เขา”ปล่อย”ให้มันกัดกินหัวใจมานานโดยไม่มีการยับยั้งชั่งใจ..ตอนนี้ก็ถูกบ่มเพาะจนถึงขีดสุด..ถ้าไม่มีโอกาสก็แล้วไป แต่ “ถ้าอยู่ในสถานการณ์”ที่มีโอกาส”จะได้ทำตามความต้องการของเนื้อหนังเมื่อไหร่” จำไว้เลย..เอาไม่อยู่ ควบคุมตัวเองไม่ได้แน่นอน เพราะฉะนั้น ถ้าเราปล่อยให้ความบาปลักษณะนี้มันค้างอยู่..ไม่ยอมตัดใจหรือกำจัดมันไปให้สิ้นซาก ก็ขอให้ระลึกไว้ละกันว่า..เราก็มีโอกาสที่จะทำบาปในแบบเดียวกันกับอัมโนน ไม่ต้องมาคุยเลยว่า..ถึงชั้นจะตัดใจไม่ได้แต่ชั้นจะไม่ทำบาป ยังไม่มีโอกาส..พูดไม่ได้หรอก แล้วอันนี้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องชู้สาวอย่างเดียว แต่หมายถึงบาปทุกประเภท ในที่สุดข้อนี้บอกว่า อัมโนนก็ใช้กำลังข่มขืนทามาร์จนได้

ประเด็นแรกเลยที่เรามองเห็นก็คือ ดาวิดกลายเป็น”สะพานที่ทอด”ให้อัมโนนมีโอกาสเข้าถึงทามาร์ เพราะเป็นคนสั่งให้”ทามาร์”ไปหา”อัมโนน” คล้ายๆกับที่เขาให้คนไปตาม ”บัทเชบา” แต่ครั้งนี้ คนที่ถูกกระทำเหมือนบัทเชบา คือลูกสาวตัวเอง..และกระทำโดย ลูกชายตัวเอง.. อันนี้คือแง่มุมแรกของการพิพากษา แต่ยังมีอีกหลายมุม ให้เราดูกันต่อไป..

ดู 2ซมอ.13:15-16 ได้ปุ๊บ..เบื่อปั๊บ!! พระคำภีร์บอกว่า พออัมโนนได้ทามาร์แล้ว เขาก็เบื่อหน้าแล้วก็เกลียดชังเธอด้วย เพราะอะไร เพราะมันคือ ความใคร่..มันไม่ใช่ความรัก สังเกตดูข้อที่ผ่านมา มีแต่บอกว่า..อัมโนนแค่อยากหลับนอนกับเธอ เขาไม่ได้พูดซักคำว่าอยากแต่งงานกับทามาร์..ให้เป็นเรื่องเป็นราว ก็เหมือนที่ดาวิดได้บัทเชบาแล้ว..เขาทำไง ส่งกลับไป ไม่ได้คิดจะสานต่อความสัมพันธ์...อัมโนนก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้น เราก็เลยไม่ต้องสงสัยแล้วว่า..ทำไมอัมโนนได้ทามาร์แล้วเบื่อทันที..ไล่กลับบ้านอีกต่างหาก ก็ดาวิดทำไว้อย่างเงี้ย.. ข้อที่ 16 บอกว่า ทามาร์อ้อนวอนอัมโนนว่า”อย่าทำอย่างงี้เลย ที่ข่มขืนเธอก็แย่พอแล้ว แต่ที่จะไล่ไปให้พ้น..ยิ่งแย่กว่า เพราะเท่ากับไม่ให้เกียรติกันเลย

ดู 2ซมอ.13:17-18 อัมโนนไม่สนใจคำอ้อนวอนของทามาร์เลยแม้แต่นิดเดียว เขาสั่งคนให้ไล่ทามาร์ออกไป แถมปิดประตูใส่หน้าอีกต่างหาก เราคงสงสัยกันว่า..ทำไมถึงเบื่อเร็วขนาดนี้ คือแทบจะทันทีที่ได้สมใจ..น้าตุ๊กจะเฉลยให้ เพราะอารมณ์ที่ ”อัมโนนอยากได้ทามาร์” กับ ที่ ”ดาวิดอยากได้บัทเชบา” มันอารมณ์เดียวกัน “ความเป็นสาวพรหมจรรย์” มีส่วนทำให้อัมโนนอยากได้ทามาร์มากขึ้น เหมือนที่ดาวิดก็อยากได้บัทเชบามากขึ้น..เมื่อรู้ว่า”เธอมีสามีแล้ว” ชอบ..อยากลองนักพวกของต้องห้ามเนี่ย เหมือนอาดามกับเอวา..ถึงตายก็ยอมขอให้ได้ลองซักทีเหอะ..ไอผลไม้ที่พระเจ้าห้ามเนี่ย ถามว่าอย่างอื่นมีให้กินมั๊ย..ผู้หญิงอื่นมีมั๊ย..ที่สวยกว่าบัทเชบามีมั๊ย สวยกว่าทามาร์มีรึเปล่า..มีเยอะแยะ แต่ชั้นอยากกินอันที่ไม่ให้กิน..อยากได้ผู้หญิงต้องห้าม..เห็นภาพรึยัง เพราะฉะนั้น นี่คือธรรมชาติบาปของมนุษย์ซึ่งมีทุกคน..แค่มากน้อยต่างกันไป แต่ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้..ว่าอะไรที่ท้าทาย..นอกกรอบ..สนุกตื่นเต้น..ส่วนใหญ่มนุษย์จะชอบมากเพราะ”เราเป็นเหมือนบรรพบุรุษ” มนุษย์ส่วนใหญ่ถึงชอบเรื่องผาดโผน ตั้งแต่ขับรถแข่ง โดดร่ม เดินป่า ปีนเขา บันจี้จั๊มป์ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ รถไฟเหาะ เจสสกี บานานา โบ๊ทของบ้านเราที่เด็กๆชอบ..นั่นก็รูปแบบหนึ่งของการแสวงหาความตื่นเต้นเล็กๆน้อยแบบไม่เป็นพิษเป็นภัย แต่ให้เราจำไว้ว่าความสุขจากความบาปมันจะฉาบฉวย..ได้ไม่คุ้มเสีย “ต้องจ่ายแพงแต่สนุกแป๊บเดียว” แล้วก็จะเบื่อ ทามาร์ถึงโดนไล่ออกมาจากวังแทบจะทันที..ที่อัมโนนได้สมใจ เมื่อทำไรไม่ได้ทามาร์เลยร้องไห้ ฉีกเสื้อผ้า เอาขี้เถ้าโรยหัว..เดินกลับบ้านไป

ดู 2ซมอ.13:20-22 อย่าลืมเด็ดขาด!!..ว่าทามาร์มีพี่ชายแท้ๆคนนึงชื่อ”อับซาโลม” ข้อนี้ บอกว่า เมื่อทามาร์กลับมาอยู่ที่วังของพี่ชาย อับซาโลม..ก็แค่ถามเรียบๆว่า “พี่อัมโนนได้อยู่กับน้องหรือ..(หมายความว่าได้ร่วมหลับนอนกันใช่มั๊ย) แล้วอับซาโลมก็ปลอบใจทามาร์ ประมาณว่า..ช่างมันเถอะ อย่าร้องไห้เลย เพราะยังไง..อัมโนนก็เป็นพี่ คือ ถ้าดูภายนอก ก็เหมือนว่าอับซาโลมไม่ได้โกรธแค้นอะไรมากมาย ข้อที่ 21 บอกว่า..ส่วนดาวิด พอรู้เรื่องเข้า..ก็โกรธมาก แต่ไม่ทำอะไรเลย..ไม่ได้ลงโทษอัมโนนอย่างที่ควรจะทำ เพียงแต่แสดงออกว่าโกรธมาก..แค่นั้น ต่างกับอับซาโลม..ที่ดูจะควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่า..ไม่ได้แสดงออกมากมาย ไม่ได้ต่อว่าอัมโนนเลยด้วยซ้ำ เค้าทำเหมือนอัมโนนไม่มีตัวตน แต่ข้อที่ 22 ยืนยันว่า..เขาเกลียดอัมโนนมาก..ที่บังอาจมาข่มขืนทามาร์..น้องสาวเขา

ดู 2ซมอ.13:23-25 สองปีผ่านไป ในขณะที่อัมโนนยังลอยนวลอยู่เทศกาลตัดขนแกะก็มาถึง..อับซาโลมก็กำลังเตรียมงานฉลอง ข้อนี้ก็บอกว่า..เขาเชิญลูกทุกคนของดาวิดไปร่วมงาน แล้วก็เชิญให้ดาวิดไปร่วมงานด้วย..ที่เมืองอัลฮาโซร์ แต่ดาวิดไม่อยากไป เพราะเมืองนี้จะอยู่ห่างจากเยรูซาเล็มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 20 ไมล์..คือ ไกลพอสมควร ดาวิดเลยกลัวว่าจะไปสร้างภาระให้อับซาโลมเพราะถ้าเขาไป..กษัตริย์ก็ต้องมีผู้ติดตามอีกขบวนใหญ่ อับซาโลมก็จะต้องเตรียมทั้งที่อยู่ที่กินซึ่งจะวุ่นวายมาก เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะคะยั้นคะยอยังไง..ดาวิดก็ไม่ไปแค่อวยพรให้เฉยๆ พออับซาโลมเห็นแน่แล้วว่าดาวิดไม่ไป เค้าก็ออกปากขอให้อัมโนนไปร่วมงานกับเค้า ดาวิดก็คงสงสัยเหมือนกันว่า..ทำไมต้องอยากให้อัมโนนไปด้วย แต่อับซาโลมก็อ้างเหตุผล..คะยั้นคะยอจนดาวิดยอมตกลง

ดู 2ซมอ.13:28-29 ข้อนี้บอกว่า..พอดาวิดรับปากให้อัมโนนกับลูกทุกคนไปร่วมงานฉลองแล้ว อับซาโลมก็วางแผนต่อทันที..เค้าสั่งให้คนมอมเหล้าอัมโนน ”จนเมื่อเขาเพลิดเพลินด้วยเหล้าองุ่นแล้ว”...ก็ฆ่าทิ้งซะ!!! ข้อที่29 บอกว่า..มหาดเล็กก็ทำกับอัมโนนตามที่อับซาโลมสั่งทุกอย่าง..คือ มอมเหล้าจนได้ที่แล้วก็ตีเค้าจนตาย..

ถ้าเรามองให้ดีจะเห็นว่าพระเจ้าทรงใช้สถานการณ์เดิมๆมาตีสอนดาวิด..อีกแล้ว เพราะเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อ”ดาวิดเลือกที่จะอยู่บ้าน..”อีกครั้ง” แล้วส่งคนอื่นไปทำหน้าที่แทน แล้วผลจากการอยู่บ้านครั้งนี้ก็ทำให้อัมโนนถูกฆ่า ยังไง..โดนมอมเหล้าก่อน เหมือนที่เขาเคยมอมอุรีอาร์..แต่พอทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังดาวิดก็ฆ่าอุรีอาร์ทิ้ง ต่างกันแค่..ครั้งนี้คนที่ถูกมอมเหล้าแล้วฆ่าทิ้ง คือลูกชายตัวเอง..ส่วนลูกคนอื่นๆพอเห็นอัมโนนถูกฆ่าก็กลัว เพราะไม่รู้ว่าอับซาโลมจะฆ่าใครมั่ง พอขึ้นล่อได้ก็หนีกันกระจาย

ดู 2ซมอ.13:30-31 ปรากฎว่าข่าวลือเรื่องนี้ไปถึงหูดาวิดเร็วมาก..ทั้งที่ทุกคนก็เผ่นกลับบ้านทันทีที่เห็นอัมโนนถูกฆ่า..แต่ข่าวนี้ไปถึงก่อน แล้วลือกันว่าไง..”อับซาโลมฆ่าลูกดาวิดหมดทุกคนเลย” เนี่ยข่าวลือ..ขนาดเรื่องของกษัตริย์ยังรายงานกันผิดพลาดขนาดนี้ เพราะฉะนั้น ต่อไปถ้าได้ยินอะไรที่เป็นคำร่ำลือ..ก็อย่าเพิ่งปักใจเชื่อหรือตีโพยตีพาย เพราะข่าวแรกบางทีก็ยังไม่ได้กรอง..เหมือนข้อนี้ ข่าวที่ถึงหูดาวิดก่อน บอกว่าลูกทุกคนของเขาถูกอับซาโลมฆ่าหมดแล้ว จริงๆแล้ว..ใช่มะ..ไม่ใช่ แต่พอดาวิดได้ยินอย่างงั้น..ลมแทบจับ เราลองนึกถึงใจดาวิดสิ..ว่าตอนได้ยินข่าวนี้จะทุกข์ทรมานขนาดไหน ข้อที่31 บอกว่า..ดาวิดฉีกเสื้อผ้าของตัวเองแล้วนอนลงกับพื้นทันที ทำเหมือนตอนที่ลูกคนแรก..ที่เกิดกับบัทเชบากำลังจะตาย แต่ครั้งนี้สาหัสกว่ามากมายหลายเท่า..กว่าจะรู้ว่าข่าวนั้นไม่จริง

ดู2ซมอ.13:32 จำ”โยนาดับ”ได้มะ..ลูกลุงที่วางแผนให้อัมโนนแกล้งป่วย..จนทามาร์โดนข่มขืนอ่ะ ไอนี่มาอีกละ..ข้อนี้บอกว่า โยนาดับทูลดาวิดว่าอย่าตกใจจนเกินไป..อัมโนนเท่านั้น..ที่ตาย เพราะอับซาโลมวางแผนไว้ตั้งแต่ที่เค้าข่มขืนทามาร์แล้ว (แสดงว่าโยนาดับรู้แผนการของอับซาโลมทุกอย่าง แล้วรู้จริงด้วย..) แต่ไม่คิดจะแก้ไขอะไร..ยอมให้เรื่องร้ายเกิดขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะสนิทรักใคร่กันดี แต่กลับปล่อยให้อัมโนนถูกฆ่าตาย..แล้วค่อยสวมรอยว่าตัวเองเหนือชั้น..ทำหน้าที่เป็นคนเอาข่าวดีมาโปรด..ให้ดาวิดมีความหวัง (ประมาณว่า..อย่าตกใจๆ จริงๆแล้วอัมโนนตายคนเดียว เชื่อเหอะ เขารู้จริง ) เพราะฉะนั้น ให้เรามาเรียนรู้คนลักษณะอย่างงี้กันนิดนึง เพราะนี่คือตัวอย่างของคนเลวที่ให้คำปรึกษาผิดๆ..และหว่านความแตกร้าวในหมู่พี่น้องอย่างแท้จริง

ดู สภษ.27:5-6 “ว่ากันต่อหน้า ดีกว่ารักกันลับๆ บาดแผลที่มิตรทำก็สุจริต แต่การจุบของศัตรูนั้นมากเกินความจริง” หมายความว่า..เพื่อนแท้หรือเพื่อนที่ดีจริงๆจะต้องแสดงความรักกันอย่างเปิดเผย แล้วยังไงที่เรียกว่ารักกันจริง..ก็ต้องชี้นำในสิ่งที่ถูกแล้วก็กล้าคัดค้านหรือขัดขวางถ้าเห็นเพื่อนกำลังทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่ “โยนาดับ” ไม่ใช่...ตั้งแต่ที่รู้ว่าอัมโนนอยากได้ทามาร์ เขาก็ช่วยวางแผนชั่วทั้งที่รู้ว่ามันผิด..จนทามาร์โดนข่มขืน แล้วมาตอนนี้ก็แสดงชัดเจนอีกว่า..ตัวเองรู้แผนการของอับซาโลมแต่ไม่คิดจะห้ามปรามหรือทำอะไรเพื่อยับยั้งอับซาโลมเลย ลอยหน้าอยู่จนอัมโนนถูกฆ่าตาย แล้วมาทำคล้ายๆว่าตัวเองรู้ดีกว่าใคร..จะได้เป็นคนสำคัญ..เพราะฉะนั้น โยนาดับ คือตัวอย่างของเพื่อนที่ไม่หวังดี..ไม่มีความรักแบบพระเจ้า

ดู 1โครินธ์ 13:4-7 เพราะส่วนหนึ่งของความรักที่แท้จริงจะต้อง “ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว (ใครจะตายก็ตายชั้นไม่เกี่ยว..ไม่ใช่) และต้องไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด แต่จะชื่นชมยินดีเมื่อประพฤติชอบ..เท่านั้น” ส่วนความจริงของโลกนี้ ก็คือ มนุษย์ไม่ชอบคนขัดใจ ส่วนใหญ่ถูกเตือนแล้ว..โกรธ..ไม่ชอบ ก็ชั้นชอบเที่ยวกลางคืน อีเพื่อนก็เตือนอยู่ได้ เจอหน้าทีไรมันว่าให้ทุกที รำคาญจริงๆเพื่อนคนนี้..เลิกคบซะเลย ส่วนใหญ่จะเป็นหยั่งงี้ เพราะฉะนั้น มันไม่ยากหรอกที่เราจะมีเพื่อนเยอะแยะ เราเองก็อาจจะเป็นเพื่อนของใครๆหลายคน แต่..เพื่อนที่ดีจริงๆ และการจะเป็นเพื่อนที่ดี..มันไม่ง่าย นอกจากต้องมีรักแท้..”แบบพระเจ้า” แล้ว..เพื่อนที่ดีต้องกล้าหาญและเสียสละด้วย เพราะเตือนไปก็ไม่ได้อะไร ดีไม่ดีแกมาเกลียดชั้นอิก เพราะฉะนั้น ถ้าไม่หนักแน่นจริงๆ ส่วนใหญ่ก็เลิกเตือน เพราะมันง่ายดี..ไม่เหนื่อยด้วย (แกจะตายก็ตายไปชั้นไม่เกี่ยว) แต่อย่างงี้..ไม่ใช่เพื่อนแท้..

เพราะฉะนั้น น้าตุ๊กขอฝากเรื่องนี้ไว้ อยากให้เด็กๆทุกคนมีวินิจฉัยในการที่จะอยู่”เพื่อกันและกัน” คนไหนที่ถูกเตือน..ก็ขอให้เข้าใจว่าเพื่อนหวังดี เพื่อนที่ดีไม่ใช่คนที่ตามใจเราทุกอย่าง ส่วนคนไหนที่ต้องเตือนเค้า..ก็ขอให้เตือนด้วย”ความรักและถ่อมสุภาพ”แล้วก็หวังดีกับเค้าจริงๆ ไม่ใช่ชั้นหมั่นไส้มานานละ..ดีเลย แกพลาดตรงนี้ น้าตุ๊กบอกให้เตือนได้ เลยด่ามันซะเลย..หรือพูดแบบกระแนะกระแหน..ไม่ใช่ ให้จำไว้เสมอว่า..”วิธีพูด สำคัญพอๆกับสิ่งที่เราจะพูด” ถ้าจำเป็นต้องเตือนกัน ก็ให้ทำทุกอย่างด้วยความรัก ถ้าไม่แน่ใจว่ารักเค้าจริงๆ..ก็อย่าเตือน..ไม่ต้องพูดเลยดีกว่า..เพราะมันไม่มีประโยชน์ น้าตุ๊กจะย้ำเรื่องนี้บ่อยมากเพราะอยากให้เด็กๆถูกหล่อหลอมอย่างถูกต้อง ตามพระประสงค์ของพระเจ้า..เพราะดำรัสของพระองค์ คือรักพระเจ้าด้วยสุดใจ และรักซึ่งกันและกัน ถึงแม้เราจะไม่มีกำลัง ไม่มีเงินทอง ไม่มีแม้สมองจะช่วยผู้อื่น..แต่เรามีความรักแบบพระเจ้าให้เค้า..นั่นคือ เพียงพอ ในทางกลับกัน..ต่อให้เรามีศักยภาพมากมาย..มีเงินทอง มีสมอง มีเรี่ยวแรงที่จะให้ออกไป..แต่ไม่มีความรักและความถ่อมสุภาพ นั่นไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆเลยในสายพระเนตรพระเจ้า ถ้าไม่มีความรัก..เก็บเงินของคุณไว้เถอะ และถ้าไม่มีความรัก..ด้วยความเคารพ..ช่วยเก็บปากเก็บคำของคุณไว้ก่อน จนกว่าพระเจ้าจะทรงชันสูตรใจว่าเราจะทำทุกอย่างด้วยความรักแบบพระองค์ ฝากไว้แค่นี้ก่อนนะคะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้า ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2 ซามูเอล ครั้งที่ 8 อาทิตย์ที่ 21:11:2010

หลังจากที่ดาวิดทำบาปจนถึงที่สุด..ด้วยฆ่าอุรีอาร์และรับบัทเชบามาเป็นมเหสีแล้ว เด็กๆคิดว่าตอนนี้ดาวิดจะมีความสุขมั๊ย จะกินอร่อย..นอนหลับเปรมปรีดิ์สมกับที่ลงทุนทำบาปไปมากมายรึเปล่า เก็บคำถามนี้ไว้ในใจก่อน..คราวที่แล้วเราจบในข้อที่ทิ้งท้ายว่า”แต่สิ่งที่ดาวิดทำนั้นไม่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า” ว่าแล้วข้อต่อไปนี้ก็คือ การพิพากษาที่กำลังจะมา..อย่างรวดเร็ว

ดู2ซมอ.12:1-3/4 เมื่อสมควรแก่เวลาแล้ว พระเจ้าทรงใช้นาธันไปหาดาวิด..นาธันเป็นผู้เผยพระวจนะแล้วก็น่าจะสนิทกับดาวิดด้วย พระวจนะที่ตรัสผ่านนาธันเป็นเรื่องเล่า..ที่ฟังดูเรียบๆ....ไม่ใช่เรื่องมหัศจรรย์พันลึกหรือเรื่องที่ใช้ภาษายากๆแต่ ความหมาย”โดนเต็มๆ“ นาธันเล่าว่า..”มีชายสองคนอยู่เมืองเดียวกัน..คนนึงร่ำรวย อีกคนยากจน คนที่รวยมีฝูงแพะแกะและสัตว์ใหญ่มากมาย..ระดับเศรษฐี ส่วนชายยากจน..มีแกะตัวเมียแค่ตัวเดียว..ตัวเดียวเท่านั้น แล้วเขาก็เลี้ยงมันไว้เป็นเพื่อน..ให้มันอยู่ในบ้าน กินอาหารจากจานเดียวกัน คือเลี้ยงเหมือนมันเป็นสมาชิกในครอบครัวเลย (ถ้าใครเคยดูโกโกริโกะ เกมส์กึ๋ย..”ฮามากุจิกับไก่ชื่อชากุเละ”..นั่นคือภาพเดียวกัน) เสร็จแล้วเมื่อมีแขกมาเยี่ยม แทนที่เศรษฐีจะเอาแกะของตัวเองไปเลี้ยงแขก เศรษฐีกลับไปเอาแกะของชายยากจน..ที่มีอยู่เพียงตัวเดียว..มาทำอาหาร ดาวิดฟังแล้วจะว่าไง

ดูต่อ 2ซมอ.12:5-6 พอฟังนาธันเล่าจบปุ๊บ..ดาวิด”ขึ้น”เลย “พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด คนที่ทำอย่างงั้นต้องตาย” ข้อที่6 ดาวิดยังตัดสินว่าเศรษฐีคนนั้นจะต้องชดใช้ให้ชายยากจนอีก4เท่า..ตามธรรมบัญญัติ ดาวิดยังไม่รู้ตัวว่านาธันกำลังพูดถึงอะไร เขาถึงมีสุภาษิตที่บอกว่า..โทษคนอื่นมองเห็นเช่นภูเขา โทษตัวเรามองไม่เห็นแค่เส้นผม ฟังแล้วเข้าใจมะ..คือ ถ้าเป็นความผิดของตัวเองอ่ะเล็ก..มองไม่ค่อยเห็น..จำไม่ค่อยได้..ลืมไปละว่าทำไรไว้ แต่ถ้าเป็นความผิดของคนอื่นอ่ะ..เห็นชัด..จำแม่นอีกต่างหาก

ดู2ซมอ.12:7-8 “ฝ่าพระบาทนั่นแหละ คือ ชายคนนั้น !!! (อึ้งไปเลย..ดาวิด) พอดาวิดหลุดปากพิพากษาเศรษฐีคนนั้นปุ๊บ นาธันสวนทันที..ว่า you นั่นแหละคือเศรษฐีคนนั้นที่สมควรตาย..ดาวิดติดกับตัวเองอย่างจัง นี่คือเหตุผลนึงที่พระเจ้าให้นาธันใช้วิธี”เล่าเรื่อง”ในการที่จะชี้ความผิดบาปให้ดาวิดเห็น นาธันไม่เน้นการประนามหรือกล่าวโทษรุนแรง ทั้งที่ความผิดบาปของดาวิดก็หนักเอาการอยู่ นาธันใช้วิธีนิ่งๆแต่ดาวิดต้องยอมจำนน เพราะการเล่าเรื่องของนาธันทำให้ดาวิดพิพากษาตัวเองเสร็จเรียบร้อย นับเป็นกลยุทธ์ที่ฉลาดมาก

“พระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า “เราตั้งเจ้าให้เป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล ช่วยกู้เจ้าออกจากมือของซาอูล และมอบวงศ์วานเจ้านายไว้ในมือของเจ้า (คือให้ดาวิดชนะศัตรูมากมาย) มอบภรรยาเจ้านายไว้ในอกของเจ้า และมอบวงศ์วานอิสราเอลและยูดาห์ให้แก่เจ้า ถ้าเท่านี้ยังน้อยไปเราจะเพิ่มให้อีก” ..แล้วทำไมต้องขโมยเขากิน!!! พ่อเสียใจนะทำอย่างงี้อ่ะ ทรัพย์สินก็มีมากมาย ผู้หญิงสวยๆก็มีเยอะแยะ อำนาจก็มีล้นมือ ถ้ายังไม่พอ..ก็ขออีกได้

ดู 2ซมอ.12:9 “ทำไมเจ้าดูหมิ่นพระวจนะของพระเจ้า”..ทำอย่างงี้เท่ากับไม่เชื่อฟัง แล้วบาปของการไม่เชื่อฟังก็ร้ายแรง อย่างสมัยนี้ถ้า”ไม่เชื่อพระเยซู” วิญญาณก็ตายสถานเดียว แล้วโทษที่ดาวิดพิพากษาตัวเองตอนที่นาธันเล่าเรื่องก็คือ”ตาย”เหมือนกัน แต่ดาวิดจะไม่ถึงตายเพราะอะไร..เดี๋ยวเราจะได้รู้กันต่อไป

“เจ้าฆ่าอุรีอาร์เสียด้วยดาบ เอาภรรยาของเขามาป็นของตน และฆ่าเขาด้วยดาบของคนอัมโมน” ตอนนี้พระเจ้าทรงชี้ความผิดของดาวิดตรงๆ ความหมายของพระองค์ก็คือ ทำไมไม่ใช้สิ่งที่พ่อให้ในทางที่ถูก...ไปแย่งของคนอื่นเขาทำไม..ถือว่าตัวเองเป็นกษัตริย์..มีอำนาจล้นมือใช่มั๊ย อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้..ไม่เคยนึกถึงคนอื่นหรือความถูกต้องเลย (ตอนนี้ดาวิดเหมือนอะไร..ก็เหมือนเด็กที่พ่อแม่รวย..มีทุกอย่างให้มากมายจนมันแทบจะล้นออกทางจมูก แต่ยังชอบไปขโมยของตามห้างสรรพสินค้า แสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจ..เพียงแต่คนละแบบเท่านั้นเอง)

ดู2ซมอ.12:11-12 “เราจะให้เหตุร้ายเกิดขึ้นกับเจ้า..” พอแจ้งข้อหาเสร็จ..คำพิพากษาก็ตามมาทันที “เราจะยกภรรยาของเจ้าไปต่อหน้าต่อตา..ผู้นั้นจะนอนร่วมกับภรรยาของเจ้าอย่างเปิดเผย เพราะเจ้าทำการนั้นอย่างลับๆ แต่เราจะทำการนี้ต่อหน้าอิสราเอลทั้งปวง”

ดาวิด”แอบ”พาบัทเชบามานอนด้วย (ดาวิดแอบทำ) แต่พระเจ้าจะให้คนอื่นแย่งภรรยาเขาไปต่อหน้าต่อตา...โดยที่ดาวิดทำไรไม่ได้เลย..แปลว่า เจ็บกว่าที่เค้าทำไว้กับอุรีอาร์ เพราะอุรีอาร์ไม่รู้ไม่เห็นการกระทำของดาวิด..ถึงปกป้องบัทเชบาไม่ได้ก็ยังไม่เจ็บใจเท่าไหร่ แต่ดาวิดจะเห็นคนอื่นเอาเมียตัวเองไปต่อหน้า..แต่ทำอะไรไม่ได้ แล้วจะยิ่งเจ็บหนักหนาสาหัสขึ้นไปอีกถ้าได้รู้ว่า”ใคร” คือคนที่จะแย่งภรรยาของเขาไป แค่นั้นยังไม่พอเพราะ”บาปในที่ลับ ที่สุดแล้วพระเจ้าจะทรงสำแดงผลของมันในที่แจ้ง” พระเจ้าจะทำให้ความเจ็บปวดและอับอายของดาวิด..เกิดขึ้นอย่างเปิดเผยแล้วก็รู้กันไปทั่วอิสราเอล เหมือนที่ดาวิดพิพากษาให้เศรษฐีคนนั้นต้องใช้คืนถึง 4 เท่า..หรือมากกว่า

ดู2ซมอ.12:13 สิ้นสุดคำพิพากษาดาวิดตอบรับทันที “เรากระทำบาปต่อพระเจ้าแล้ว” แต่นาธันก็ตอบกลับทันทีเหมือนกันว่า “พระเจ้าทรงอภัยให้ฝ่าพระบาทแล้ว..เช่นกัน เพราะฉะนั้น ฝ่าพระบาทจะไม่ถึงตาย” บางคนสงสัย ทำไมพระเจ้าทรงอภัยให้เร็วจังเลย พระองค์ทรงชันสูตรใจดาวิดยังไง ก็เห็นดาวิดพูดคำเดียวเอง..แค่ยอมรับว่าทำบาปต่อพระเจ้าจริง พระเจ้าก็อภัยให้ทันที แต่ความจริงก็คือ ดาวิดไม่ได้พูดแต่ปาก เพราะพระเจ้าจะไม่ทรงอภัยให้คนที่ดีแต่พูดอย่างเดียวแต่ไม่กลับใจใหม่จริงๆ ในบทนี้อาจจะไม่ชัดเจนว่าดาวิด..กลับใจจริงรึเปล่าแต่ตามที่บันทึกไว้ในหนังสือสดุดี..น่าจะใช่

ดู สดุดี 32:3-4 สดุดีสองข้อนี้ทำให้เรารู้ว่า..ระหว่างที่ดาวิดกำลังปกปิดความบาปของตัวเองอยู่..เขาไม่มีความสุขเลย ในขณะที่ภายนอกดูไม่เปลี่ยนแปลง ดูไม่ออกว่าดาวิดสำนึกผิดรึยัง..หรือสำนึกมากน้อยแค่ไหน แต่ข้างในดาวิดเจ็บปวดมากเพราะพระเจ้าชี้ชัดความผิดในใจดาวิดตลอดเวลา คริสเตียนแท้จะต้องมีประสบการณ์นี้ ถ้าเราทำผิดโดยไม่รู้ตัว..หรือรู้แต่ทำเป็นไม่สนใจ เราจะอยู่ไม่ติด..มันจะฟ้องผิดในใจเพราะพระเจ้าจะสำแดงชี้ชัดให้เรารู้..ว่าเราทำผิด เราจะรู้สึกแย่ เราจะเจ็บปวด..ทุรนทุรายเหมือนที่ดาวิดบันทึกไว้ในข้อนี้ว่า

”ร่างกายของข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไป....พระหัตถ์ของพระองค์หนักอยู่บนข้าพระองค์ทั้งวันทั้งคืน กำลังของข้าพระองค์ก็เหี่ยวแห้วไป” เพราะกินไม่ได้นอนไม่หลับ บาปที่ทำ..มันฟ้องให้รู้สึกผิดและเผาผลาญใจอยู่ตลอดเวลา..จนเราจะทำเฉย..”ไม่ได้”

เพราะฉะนั้น การกลับใจใหม่ของดาวิด..จริงๆแล้วเกิดจากความเจ็บปวดที่พระเจ้าทรงสำแดงกับเขาก่อนแล้ว จากนั้น พระองค์ก็ทรงใช้นาธันเข้ามา เราเลยเห็นว่า..พอนาธันชี้โทษดาวิด ปุ๊บ..เขายอมรับทันที ดาวิดใจละลายพร้อมรับคำพิพากษาและรับการอภัยด้วย ดังนั้น..ไม่ใช่แค่การอภัยเท่านั้นที่เป็นพระคุณที่มาจากพระเจ้า แต่”การฟ้องผิดและการกลับใจใหม่” ของดาวิดและพวกเรา ก็เป็นสิ่งที่พระเจ้าให้เหมือนกัน..

กลับมาที่ 2ซมอ.12:14 พระเจ้าทรงยกโทษให้ดาวิด..และเขาจะไม่ถึงตาย แต่ราชบุตรที่จะประสูตรมาจะต้องเสียชีวิต นี่คือ พระลักษณะของพระเจ้าที่ทรงบอกเราไว้ผ่านทางโมเสส (จำได้มะ) ดู อพยพ 34:6-7 “พระเยโฮวาห์ พระเยโฮวาห์ พระเจ้าผู้ทรงกรุณา ทรงกอปรด้วยพระคุณ ทรงกริ้วช้าและบริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคง และความสัตย์จริง ผู้ทรงสำแดงความรักต่อมนุษย์กระทั่งพันชั่วอายุ ผู้ทรงโปรดยกโทษการล่วงละเมิด การทรยศ และบาปของเขาเสีย แต่จะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้ และให้โทษบิดาตกทอดไปถึงลูกหลานสามชั่วสี่ชั่วอายุคน”

..ทรงโปรดยกโทษ การล่วงละเมิด การทรยศ และบาปของเขาเสีย แต่..จะทรงถือว่าไม่มีโทษก็หามิได้..เพราะฉะนั้น พระเจ้าทรงยกโทษให้..วิญญาณของดาวิดจะได้รอด โดยองค์พระเยซูคริสต์ของเรานี่แหละ แต่ดาวิดและพวกเราด้วยยังต้องกินผลที่ทำ..แห่งโลกใบนี้ เพราะถ้าพระเจ้าปล่อยให้บาปของเราผ่านไปเฉยๆ โดยไม่ลงโทษอะไรเลย พวกที่ชอบฉวยโอกาส..ก็จะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ดังนั้น เมื่อคนของพระเจ้าทำผิด..ไม่ว่าจะเป็นดาวิดหรือพวกเราก็ต้องถูกพิพากษาทุกคน เพราะมันเป็นสิ่งที่สมกับความยุติธรรม..แล้วที่สำคัญ..ก็เพื่อพระนามของพระเจ้าจะได้รับเกียรติ

ดาวิดฆ่าอุรีอาร์ด้วยดาบ..ดังนั้นดาบจะไม่ห่างไปจากราชวงศ์ของดาวิด..ลูกชายที่เกิดจากนางบัทเชบา..จะต้องตายตกตามกัน ดาวิดไปแย่งภรรยาเขามา..อีกหน่อยภรรยาของดาวิดจะถูกแย่งไป แล้วไม่ใช่ในที่ลับอย่างที่ดาวิดทำ แต่..ต่อหน้าต่อตาดาวิดรวมทั้งคนอิสราเอลทั้งหมดด้วย..ที่จะได้เห็นการพิพากษาที่ลงมาเหนือดาวิด

ดู 2ซมอ.12:15-17 หลังจากที่ถูกพิพากษาแล้ว ไม่นานลูกชายของดาวิดที่เกิดกับนางบัทเชบาก็ป่วยหนัก ตอนที่ยังป่วยอยู่เนี่ย..ข้อที่16 บอกว่า “ดาวิดอดอาหาร แล้วก็นอนบนพื้นดินคืนยันรุ่ง..อธิฐานอย่างหนักไม่กินไม่นอน พวกข้าราชการก็เป็นห่วงมายืนเฝ้ากัน ก็ได้แต่มองเพราะดาวิดไม่ยอมกินอะไรทั้งนั้น ไม่ลุกจากพื้นเลย จนข้อที่18 บอกว่า..”พอเจ็ดวันผ่านไปพระกุมารก็ตาย..” แต่ไม่มีใครกล้าบอกดาวิด เพราะตอนลูกยังไม่ตาย ดูแล้วดาวิดยังอาการหนักขนาดนั้น..ถ้ารู้ว่าตายอาการจะหนักขนาดไหน..จะทำร้ายตัวเองมั๊ย..พวกข้าราชการคิดแล้ว..ก็ไม่กล้าบอก

ดู 2ซมอ.12:19-20 โดยที่ไม่ต้องมีใครบอก..พอดาวิดเห็นพวกข้าราชการซุบซิบกัน เขาก็ถามว่า”ลูกชายเขาตายแล้วใช่มั๊ย” พวกข้าราชการเลยต้องบอกความจริงว่า”พระกุมารตายแล้ว” จากนั้นเกิดอะไรขึ้น..ข้อที่20 บอกว่า..พอรู้อย่างงั้นดาวิดลุกขึ้นจากพื้นทันที ไปอาบน้ำแต่งตัว เข้าไปนมัสการพระเจ้าในพระนิเวศน์ เสร็จแล้วก็บอกให้เตรียมอาหารมาแล้วดาวิดก็เสวย...!!! คนอื่นเห็นแล้วงง..ก็เลยถามดาวิดว่า..ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ ตอนที่พระกุมารยังมีชีวิตอยู่..ดาวิดอดอาหารอธิฐานคืนยันรุ่ง ใครเรียกยังไงก็ไม่กิน..ไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่พอลูกตายปุ๊บ..กลับลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว..กินข้าวกินปลา ดาวิดคิดยังไงถึงทำอย่างงี้ (ดูต่อไปว่าดาวิดจะตอบว่าไง)

ดู 2ซมอ.12:22-23 ดาวิดบอกว่า”ตอนที่เด็กยังมีชีวิตอยู่ เขาอดอาหารร้องไห้..คร่ำครวญ..อธิฐาน เพื่อว่าบางทีพระเจ้าอาจจะทรงเมตตา..กลับพระทัยไม่ลงโทษแล้วไว้ชีวิตลูกชายเค้า แต่เมื่อลูกเค้าตายแล้ว จะอดอาหารทำไม..ในเมื่อเห็นชัดเจนแล้วว่าพระเจ้าทรงยืนยันให้เป็นอย่างงั้น แล้วถ้ายังจะอดอาหารอยู่..ก็จะกลายเป็นว่าเรากำลังประท้วงพระเจ้า..ไม่ยอมรับการตัดสินใจของพระองค์ ดาวิดถึงลุกขึ้นดำเนินชีวิตประจำวันตามปกติทันที..เพื่อสำแดงให้เห็นว่าเขายอมรับน้ำพระทัยของพระเจ้า แล้วก็มีความเชื่อมากพอที่จะไม่คร่ำครวญ..จมปลักอยู่กับความต้องการของตัวเอง แต่การทำอย่างงี้..มันไม่ง่าย ทำไมดาวิดถึงทำได้..คำตอบคือ เพราะดาวิดเห็นพระเจ้าใหญ่กว่าทุกอย่าง..”จริงๆ” เขาถึงสามารถตัดใจยอมรับในวิถีของพระองค์ได้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น.. (แต่คนที่ตัดใจไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่า เขาผิดหรือไม่รักพระเจ้า..ไม่ใช่!! มันแค่เป็นความต่างของความเชื่อ..ที่โต กับยังไม่โต..เท่านั้นเอง)

ส่วนการอดอาหารในระหว่างที่ยังมีความหวังอยู่..ก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงความเชื่อฟังและกลับใจใหม่จริงๆ แล้วที่ไม่กลับใจมันเป็นยังไง..

ดู1ซมอ.3:17-18 ข้อนี้บอกว่า..ซามูเอลจึงบอกทุกอย่างแก่เอลี แล้วทุกอย่างที่ซามูเอลบอกก็คือ วาระแห่งการพิพากษาเอลีและบุตรมาถึงแล้ว..เอลีกับลูกทั้งสองคนจะตายในวันเดียวกัน ประเด็นสำคัญที่จะให้เด็กๆดูก็คือ พอเอลีได้ยินคำพิพากษาตัวเองกับลูกแล้ว..เขามีท่าทียังไง ข้อที่18 เอลีบอกว่า..”คือพระเจ้าเอง ขอพระองค์ทรงกระทำตามสิ่งที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด” แปลว่า ก็พระองค์เป็นพระเจ้าอ่ะ..พระองค์ใหญ่สุดอยู่แล้ว ขอทรงกระทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบเถิด อะไรจะเกิดก็เกิดแต่เขาจะทำเหมือนเดิม..เพราะชั้นยังอยากอ้วนพีด้วยส่วนที่ดีที่สุดจากของถวาย ก็เลยปล่อยให้ลูกโกงพระเจ้าอยู่อย่างงั้น..แล้วอะไรจะเกิดก็ช่าง เอลีไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญคืนยันรุ่ง ไม่ได้อดอาหารอธิฐาน ไม่..แม้แต่จะพูดกับพระเจ้าซักคำว่า..พระองค์เจ้าข้า ลูกผิดไปแล้ว หรือลูกได้กระทำบาปต่อพระเจ้าแล้ว (คือ พระเจ้าเอง..ขอทรงกระทำตามที่พระองค์ทรงเห็นชอบ..เอลีพูดได้แค่นี้เอง)

แต่ดาวิดไม่เหมือนเอลี เราถึงเชื่อได้ว่า”ดาวิดกลับใจจริงๆ” เพราะในขณะที่เอลียักไหล่ต่อการพิพากษาของพระเจ้า ดาวิดไม่แค่ก้มศรีษะลงหรือคุกเข่าต่อหน้าพระเจ้า แต่ดาวิดนอนราบลงศีรษะจรดพื้นดินโดยไม่ยอมลุกขึ้น แล้วดาวิดก็อดอาหารเพื่อเป็นการบอกพระเจ้าว่า..พระองค์เจ้าข้า”ลูกผิดไปแล้ว ลูกสำนึกแล้ว..ขอทรงเมตตายับยั้งพระอาชญาของพระองค์เถิด แต่จะยับยั้งหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพระเจ้า แล้วเราก็ต้องยอมรับด้วย..

ดู 2ซมอ.12:24 พอดาวิดทำใจและตั้งสติตัวเองได้แล้ว เขาก็ไปปลอบใจบัทเชบา..จากนั้น เขากับบัทเชบาก็มีลูกใหม่ด้วยกันชื่อ”ซาโลมอน” พระคำภีร์บอกว่า..”พระเจ้าทรงรักซาโลมอน” เลยทรงใช้ให้นาธันมาเผยพระวจนะ..ว่าซาโลมอนเป็นที่โปรดปรานของพระองค์ และเรียกชื่อเขาว่า..”เยดีดิยาห์”

ตอนสุดท้ายของบทที่12 พระคำภีร์จะวกกลับไปที่สนามรบ ดูความคืบหน้าในชัยชนะเหนือคนอัมโมน..ของอิสราเอล ดู2ซมอ.12:26-28

ข้อที่ 26บอกว่า..ตอนนี้โยอาบตีเมืองรับบาห์ได้แล้ว เขาก็เลยส่งผู้สื่อสารไปหาดาวิด..บอกดาวิดให้นำกำลังพลสำรองมาที่รับบาห์...เพราะจะต้องมีการเข้ายึดเมืองอย่างเป็นทางการ..ซึ่งอันนี้เป็นหน้าที่ของกษัตริย์ ข้อที่ 28 โยอาบถึงได้บอกว่า..”เกลือกว่าข้าพระบาทตีได้ จะต้องเรียกชื่อเมืองนั้นตามชื่อของเขา” แล้วดาวิดจะไม่ได้รับเกียรติในการนี้ เพราะฉะนั้น ถึงโยอาบจะเป็นคนตีได้แต่..แต่ตอนที่เข้ายึดครองอย่างเป็นทางการจะต้องเป็นหน้าที่ของกษัตริย์ ข้อที่ 30 บอกว่า พอดาวิดเข้ายึดเมืองแล้ว..เขาก็ริบมงกุฎจากกษัตริย์ แล้วคนอัมโมนก็ตกเป็นทาสทำงานรับใช้คนอิสราเอล

วันนี้หมดเวลาแล้วค่ะ..แต่การถูกพิพากษาของดาวิดจะยังไม่จบลงง่ายๆ ขอให้เราเรียนรู้ไปด้วยกัน ซึมซับความเจ็บปวดไปด้วยกัน เพื่อที่จะไม่หันไปตามทางนั้น..ทางที่ผิดบาปของดาวิด พบกันใหม่สัปดาห์หน้า..ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ

หนังสือ 2ซามูเอล ครั้งที่7 อาทิตย์ที่ 14:11:2010

เรากำลังอยู่ในช่วงที่ดาวิดกำลังล้มลงในความบาป (อย่างหนักด้วย เพราะการล่วงประเวณี คือเรื่องใหญ่ในสายพระเนตรพระเจ้า) จริงๆแล้วเหตุการณ์มันเริ่มจากอะไร ถ้าเราทบทวนดูซักนิดนึงก็รู้ว่า..มันเกิดขึ้นเพราะแค่..”ดาวิดไม่ยอมออกไปรบ” ส่วนปัจจัยและเหตุที่ทำให้ดาวิดเปลี่ยนไป..เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันทีหลัง ตอนนี้ มาเรียนให้รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดก่อน ตอนที่แล้วพระคำภีร์บอกว่า..”พอถึงหน้าแล้งที่บรรดาประชาชาติก็จะออกไปทำสงคราม ดาวิดก็สั่งโยอาบให้เกณฑ์ชายอิสราเอลทั้งหมด..ให้ไปจัดการกับพวกอัมโมน” ...แต่ตัวเองไม่ไป ตรงจุดนี้ลองคิดให้ดี บางคนสงสัยว่าเรื่องนี้บัทเชบาผิดมั๊ย บางคนบอกว่า..ก็คงต้องผิดมั่งแหละ แต่ถ้าดูตามที่พระคำภีร์บ่งไว้ “บัทเชบา..ไม่น่าจะผิด” เพราะเธออาบน้ำตอนไหน..ตอนเย็น ไม่ได้ลุกขึ้นมาอาบกลางแจ้งตอนกลางวันแสกๆ แล้วอีกอย่าง..บัทเชบามีสิทธิ์จะคิดว่ามันปลอดภัยจากสายตาผู้ชาย เพราะอะไร..ก็ตอนนี้ออกไปรบกันหมด ใครจะไปรู้ว่า..ครั้งนี้ กษัตริย์ผู้กระทำตามพระทัยพระเจ้าจนถึงที่สุดจะอยู่เฝ้าแท่นบรรทม..แต่ถึงจะเข้าใจไม่เหมือนกันในเรื่องบัทเชบาก็ไม่เป็นไร..เพราะนั่นไม่ใช่ประเด็น ให้เรามาดูต่อว่าดาวิดจะเลิกทำบาปมั๊ย..จะกลับใจใหม่รึยัง หรือยังจะให้ความบาปมันกัดกินต่อไป..
ดูต่อ 2ซมอ.11:10-11 คนที่มากราบทูลดาวิดว่าอุรีอาร์ไม่ได้กลับบ้าน คงเป็นคนที่ดาวิดใช้ให้ตามไปสอดแนมอุรีอาร์ แต่เมื่อผลที่ออกมามันไม่เป็นไปตามแผนที่ดาวิดวางไว้ เขาก็เรียกอุรีอาร์มาอีก แล้วถามว่า ”อุรีอาร์ เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ทำไมไม่กลับไปพักผ่อน..กลับไปหาภรรยาที่บ้าน” อุรีอาร์ตอบว่า “ตอนนี้..โยอาบกับเหล่าทหารของอิสราเอลยังทำสงครามอยู่ในสนามรบ แล้วกษัตริย์จะให้เขากลับไปเสพสุขสำราญที่บ้านได้ยังไง” (อายมะ..ดาวิด) ข้อที่11 อุรีอาร์ปฎิญาณว่า “พระองค์ทรงพระชนม์อยู่และวิญญาณจิตของพระองค์มีชีวิตอยู่แน่ฉันใด ข้าพระบาทจะไม่กระทำอย่างงี้เลย” หมายความว่า อุรีอาร์ไม่มีทางจะกินอยู่อย่างสุขสบาย..ในขณะที่เพื่อนทหารยังอยู่ในสนามรบแน่นอน ดาวิดไม่เข้าใจหรือไง..ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในที่ๆควรอยู่ แล้วเขาก็ไม่ได้อยากจะเดินทางกลับมาแต่ดาวิดต่างหากที่บังคับเขา ดังนั้น ในฐานะทหาร..อุรีอาร์จะไม่มีวันทำลายจิตสำนึกของตัวเองด้วยการเอาเปรียบเพื่อน ถึงตัวจะไม่ได้อยู่ในสนามรบแต่อุรีอาร์ก็ยืนยันที่จะใช้ชีวิตแบบเดียวกับที่เพื่อนทหารเป็นอยู่ตอนนี้
ดู 2ซมอ.11:12-13 รู้สึกว่าอะไรๆมันชักจะไม่ง่ายอย่างที่คิด ดาวิดคงนึกไม่ถึงว่าจะมีคนที่สัตย์ซื่อในหน้าที่ต่อชาติบ้านเมืองขนาดนี้ จริงๆอุรีอาร์ก็เหมือนดาวิดตอนที่ยังไม่ได้เป็นกษัตริย์..เพราะฉะนั้น จุดนี้ก็น่าคิดเหมือนกัน ทำไมอำนาจและความสุขสบายถึงทำให้ดาวิดเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้....
และเมื่ออุรีอาร์ยังไม่ยอมติดกับ..ไม่ยอมกลับไปนอนกับบัทเชบา ดาวิดเลยต้องปรับเปลี่ยนแผนการนิดหน่อย หลังจากที่บิ๊วท์อุรีอาร์ไม่ขึ้น ดาวิดเลยปล่อยให้อุรีอาร์ค้างอยู่ที่เยรูซาเล็ม พอวันต่อมา..ดาวิดก็เชิญอุรีอาร์มาดื่มกินกับเค้า กษัตริย์ออกปากทั้งที..ใครจะกล้าปฏิเสธ
ข้อที่13 บอกว่า..”และพระองค์ทรงกระทำให้เขามึนเมา” ในเมื่อพูดดีๆก็แล้ว ทอดสะพานก็แล้ว อุรีอาร์ก็ไม่หลงกลซะที ดาวิดเลยคิดอุบายใหม่..มอมเหล้าเค้าซะเลย กะว่าเมาแล้วจะได้ยอมกลับไปหาภรรยา เพราะคนส่วนใหญ่ชอบคิดว่า..เวลาเมาคนเรามักจะทำในสิ่งที่..ตอนมีสติจะไม่ทำเด็ดขาด แต่อุรีอาร์ไม่ใช่คนเฟก..จะเมาหรือไม่เมาเค้ายังทำเหมือนเดิม แสดงว่าความสัตย์ซื่อของเค้าคงลึกลงจนถึงระดับจิตใต้สำนึก..จิตวิญญาณของอุรีอาร์สัตย์ซื่อจริง เพราะข้อนี้บอกว่า..ถึงจะเมามากแค่ไหน อุรีอาร์ไม่กลับบ้านอยู่ดี..พระคำภีร์บอกว่าคืนนั้น เขาก็ออกไปนอนกับพวกข้าราชการที่ประตูเมืองเหมือนเดิม
ดู 2ซมอ.11:14-16 มาถึงข้อนี้ ทุกคนคงคิดเหมือนกัน..ไม่น่าเชื่อว่าดาวิดจะเป็นไปได้ขนาดนี้ พอแผนการที่จะให้อุรีอาร์เป็นพ่อของเด็กในท้องบัทเชบาไม่สำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ดาวิดก็คิดจะฆ่าอุรีอาร์ทิ้ง ข้อนี้บอกว่า..ดาวิดส่งแผนการฆ่าอุรีอาร์ไปถึงโยอาบ ใจความว่า..”โยอาบต้องส่งอุรีอาร์เป็นกองหน้าไปรบตรงที่ดุเดือดที่สุด” ..คือตรงไหนที่คิดว่าไปแล้วตายแน่..ก็ให้ส่งไปตรงนั้น เสร็จแล้วก็แอบสั่งให้คนอื่นถอยกลับมา..ทิ้งอุรีอาร์ไว้เป็นเป้าให้ศัตรูฆ่า..” เราไม่รู้ว่าดาวิดคิดยังไง เพราะถึงอุรีอาร์จะตายคนทั้งเมืองก็รู้อยู่ดีว่าเด็กในท้องบัทเชบาเป็นลูกดาวิด (ก็เรายังรู้เลย คนสมัยนั้นจะไม่รู้ได้ไง)
แต่ตอนนี้ ดาวิดคงมืดบอดจริงๆ เลยยังคิดจะสานต่อความบาปให้มันลุกลามใหญ่โต จดหมายที่เขียนถึงโยอาบ จริงๆแล้วก็คือหมายประหาร เพียงแต่ดาวิดสั่งให้โยอาบทำอย่างแยบยล เพราะการตายในสนามรบมันเป็นเรื่องปกติของทหาร..แต่ไม่น่าเชื่อว่าแผนที่ชั่วร้ายขนาดนี้จะออกมาจากปากและสมองของดาวิด ข้อที่16 บอกว่า “..โยอาบจึงกำหนดให้อุรีอาร์ไปรบตรงที่ที่มีทหารเข้มแข็งมาก” แปลว่า ตอบสนองคำสั่งกษัตริย์ทันที ด้วยการส่งอุรีอาร์ไปตายตรงจุดอันตราย
ดู2ซมอ.11:17 ข้อนี้บอกว่า “..มีคนตายบ้างคือข้าราชการของดาวิด” ก็อยู่ดีๆต้องบุกเข้าไปรบในฐานของพวกอัมโมน..เท่ากับไปเป็นเป้าให้เค้าโจมตี ทหารอิสราเอลบางส่วนเลยต้องถูกฆ่า และแน่นอนในจำนวนที่ตายนี้..มีอุรีอาร์รวมอยู่ด้วย..สมใจดาวิดซะที น้าตุ๊กคงต้องพูดตรงๆว่าทหารอิสราเอลที่ตายทั้งหมดนี้ “ถูกฆาตกรรม” ทุกคนตกเป็นเหยื่อของสงครามเพียงเพราะแค่ดาวิดต้องการจะปกปิดความบาปของตัวเอง โยอาบเองก็ถูกดึงเข้ามาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยในการทำให้โลหิตผู้บริสุทธิ์ตก ดาวิดไม่แค่ปล่อยให้ความบาปของตัวเองหนักหนาสาหัสขึ้น แต่เค้าขยายวงกว้างไปให้คนอื่นต้องทำบาปด้วย
ดู2ซมอ.11:18-21 เมื่อภาระกิจสำเร็จแล้ว โยอาบก็ส่งผู้สื่อสารไปหาดาวิด แต่การไปบอกข่าวก็ต้องทำอย่างระวัง..ไม่ให้ใครรู้ได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามรบครั้งนี้ “เป็นแผนชั่วของดาวิด โดยมีโยอาบเป็นผู้สมคบ” ในข้อนี้ โยอาบกำชับผู้สื่อสารอย่างละเอียด..ชัดเจน..ว่าไปถึงแล้วให้รายงานการโจมตีเมืองรับบาห์และเหตุการณ์ในสนามรบให้ดาวิดรู้ก่อน จากนั้น รอให้กษัตริย์แกล้งแสดงอารมณ์และท่าทีผิดหวังตอบโต้มาซะก่อน ..แล้วค่อยรายงานต่อว่า..อุรีอาร์ คนฮิตไทต์ก็ตายด้วย” เพราะไร ถ้าไปถึงแล้วรีบบอกก่อนเลยว่า..พระองค์เจ้าข้าอุรีอาร์ตายแล้ว..มันก็จะน่าเกลียด” เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัยว่า เฮ้ย..ทำไมการตายของอุรีอาร์ถึงสำคัญกว่าเหตุการณ์บ้านเมือง เพราะฉะนั้น โยอาบเลยต้องใส่ใจรายละเอียดของการสื่อสารมากเป็นพิเศษ เพื่อแผนชั่วของกษัตริย์จะได้เป็นความลับมากที่สุด
ดู2ซมอ.11:22-24 พอโยอาบ”ย้ำ”ขั้นตอนการรายงานกับผู้สื่อสารเรียบร้อยแล้ว ผู้สื่อสารก็ไปหาดาวิด พอเจอกษัตริย์ดาวิดเค้าก็เริ่มรายงานทันทีว่า..”ข้าศึกได้เปรียบเรามาก”...มันจะไม่ได้เปรียบได้ไง ก็เล่นลุยไปรบตรงฐานที่มั่นของศัตรูแทนที่จะโจมตีจุดอ่อน (แผนนี้มันคือการฆ่าตัวตายเห็นๆ แถมเอาเครดิตร์ของอิสราเอลมาเป็นเดิมพันอีกต่างหาก) ข้อที่24 ผู้สื่อสารรายงานต่อไปว่า “พลธนูของพวกอัมโมนได้ซุ่มยิงทหารอิสราเอลจากกำแพงเมือง ทำให้ทหารบางคนตาย แล้วอุรีอาร์..ทหารกล้าของพระองค์ก็ตายด้วย” นี่ผู้สื่อสารทำตามที่โยอาบสั่งรึเปล่า เปล่า..มาถึงก็พูดม้วนเดียวจบเลย ไม่เปิดโอกาสให้กษัตริย์ได้เล่นละครมั่งงเลย เพราะถ้าตามที่โยอาบสั่ง..เค้าต้องเว้นช่องให้ดาวิดทำเป็นโมโหซะก่อน..ที่ได้ยินข่าวร้าย เพราะจริงๆแล้ว..นี่คือรายงาน”ภารกิจล้มเหลว”(จริงๆแล้วงานนี้โยอาบเองก็มีแต่เสียกับเสีย) แล้วกษัตริย์..โดยเฉพาะอย่างยิ่งกษัตริย์อย่างดาวิดจะต้องเสียใจมากเพราะสูญเสียทหารกล้าอันเป็นที่รักไปหลายคน แต่ตอนนี้ ดาวิดไม่เหมือนเดิมแล้ว....
ดูต่อไป 2ซมอ.11:25 พอฟังรายงานจากผู้สื่อสารแล้ว ดาวิดไม่โกรธ..ไม่เสียใจแม้แต่นิดเดียว แต่จริงๆ เก็บอาการได้ขนาดนี้..ก็ถือว่าดีมากแล้ว ใจจริงดาวิดคงอยากจะกระโดดจนตัวลอยด้วยซ้ำ เพราะกำจัดอุรีอาร์ไปได้ซะที ต่อไปนี้เค้าจะได้ทำให้บาปของตัวเองเป็นเรื่องถูกกฎหมายซะที นอกจากจะไม่รู้สึกผิดหวังแล้ว ดาวิดยังสวมรอยเป็นกษัตริย์ใจกว้างด้วย เพราะข้อนี้ เค้าสั่งผู้สื่อสารให้ไปบอกโยอาบว่า “อย่าให้เรื่องนี้ทำให้ท่านลำบากใจ เพราะดาบย่อมสังหารไม่เลือกว่าคนนั้นหรือคนนี้” คือ ดาวิดพูดประมาณว่า..”อย่าคิดมากๆ สงครามก็เงี้ย มีได้..ก็ต้องมีเสียเป็นธรรมดา แล้วคมดาบในสนามรบก็ไม่เข้าใครออกใคร..เราเลือกไม่ได้หรอกว่าจะให้ใครตายรึให้ใครอยู่ โยอาบ..ไม่ต้องรู้สึกผิดเลยนะ..เพราะนี่มันเรื่องสุดวิสัย (สุดยอดเลย ดาวิด)
ดู2ซมอ.11:26-27 ส่วนบัทเชบาพอรู้ข่าวว่าสามีตาย..ก็เสียใจมาก ข้อนี้บอกว่า พอเสร็จจากการไว้ทุกข์ให้สามี ดาวิดก็รับบัทเชบามาอยู่ที่วังและแต่งตั้งให้เป็นมเหสี นี่คือ สิ่งที่ดาวิดคิดหวังไว้ จนทำให้เค้าต้องวางแผนฆ่าอุรีอาร์ เพราะแผนการที่จะให้อุรีอาร์เป็นพ่อของเด็กในท้องบัทเชบา..มันไม่สำเร็จ มาตอนนี้ดาวิดสามารถทำบาปของตัวเองให้ดูคล้ายๆเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมายได้ เพราะเค้าก็แค่ไปรับหญิงม่ายสามีตายมาเป็นภรรยา แต่เรื่องจะไม่จบแค่นี้..พระเจ้าทรงพระชนม์อยู่ฉันใดทุกคนก็ต้องกินผลที่ทำ และในข้อที่27 นี้ก็บอกทิ้งท้ายไว้ว่า.. ”แต่สิ่งซึ่งดาวิดทรงกระทำนั้นไม่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า”
เพราะฉะนั้น ต่อไปเราจะได้เห็นกันว่าการพิพากษาที่ลงมาเหนือดาวิดนั้น..หนักหนาสาแก่ใจแค่ไหน แล้วสาเหตุคืออะไร..ทำไมดาวิดถึงเปลี่ยนไป คำตอบก็คือ “อำนาจและภาวะที่สุขสบาย” บวกกับ “การละเลยในหน้าที่” ของดาวิด คือตัวจุดชนวนให้ทุกอย่างเกิดขึ้น
ดู ฉธบ.17:18-20 หนังสือที่ว่านี้คือ กฎบัญญัติของพระเจ้าที่ประทานไว้ทางโมเสส ข้อนี้พระเจ้าทรงสั่งให้กษัตริย์ของอิสราเอลคัดลอกพระบัญญัติของพระองค์เก็บไว้ใกล้ๆตัว แล้วก็อ่านทบทวนอยู่เสมอ”ตลอดชีวิต”..แต่ดูเหมือนดาวิดคงไม่ทำ เพราะในบทนี้ไม่มีตอนไหนเลยที่บอกว่าดาวิดเอาพระบัญญัติของพระเจ้ามาทบทวนหรือแต่งบทเพลงสดุดีถวายพระเจ้า สาเหตุนึงคงเป็นเพราะดาวิดผ่านคืนวันที่ทุกข์ยากแสนสาหัสมาเยอะ (อันนี้ไม่ได้เข้าข้าง แต่พูดแบบแฟร์ๆ) เพราะความอ่อนล้าของร่างกายและจิตใจ..มันสามารถทำให้คนอ่อนแอ พอมาถึงจุดที่ได้รับความสำเร็จ..ได้อยู่สุขสบายชี้นกเป็นนก..ชี้ไม้เป็นไม้ ดาวิดก็ติดสบาย..ไม่อยากออกไปเหนื่อย ดาวิดถึงได้ละเลยในหน้าที่ที่ควรทำ เค้าไม่ทบทวนหรืออาจจะแค่”พัก” ผลัดไปก่อนในการที่จะใส่ใจในพระบัญญัติตามที่พระเจ้าสั่งไว้ เค้าไม่ออกไปนำการรบซึ่งจริงๆ เป็นหน้าที่โดยตรงของกษัตริย์..และดาวิดเองก็เคยทำได้ดี แต่มาถึงตอนนี้ ดาวิดติดการเสวยสุข..ตื่นนอนตอนเย็น ในขณะที่ทหารของเค้ากำลังคร่ำเคร่งอยู่ในสงคราม และผลจากการละเลยหน้าที่ในวันนั้น..ก็ลากยาวมาจนทำให้เค้าต้องฆ่าอุรีอาร์ !!! พอจะมองออกรึยังว่าการละเลย..เรื่องเล็กๆน้อยๆ ออกห่างพระเจ้านิดๆหน่อยๆ..มันทำให้เราวิบัติได้แค่ไหน
แล้วบ่อยครั้งแค่ไหนที่เราคิดว่า..ไม่ว่างก็ไม่ต้องมาโบสถ์ อาทิตย์ไหนขี้เกียจก็ไม่ต้องมา อยากมาก็มา..ไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา น้าตุ๊กไม่ได้หมายความว่าเราขาดโบสถ์ไม่ได้..ขาดได้ ลาได้แต่ท่าทีในใจนั้นต่างหาก..ที่สำคัญ เราเหนื่อยจริงๆ เรามีธุระจริงๆ บังเอิญเราจองวันพักผ่อนได้ตรงกับวันอาทิตย์จริงๆ หรือเราเห็นนิเวศน์ของพระเจ้าเป็นของตาย..นี่ต่างหากที่สำคัญ
แล้วความลั้นลาของดาวิดที่ไม่ยอมทบทวบพระบัญญัติ มันก็ไม่ต่างอะไรกับพวกที่คิดว่า..แค่มาโบสถ์ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องอ่านพระคำภีร์ เค้าเทศน์ก็ฟังมั่ง..ไม่ฟังมั่ง หรือฟังไปงั้นๆไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เห็นคนที่หิวกระหายก็ไม่เข้าใจว่าจะกระหายอะไรกันนักหนา..แค่เชื่อก็น่าจะพอแล้ว ด้วยความเคารพอย่างสูง..พอจริงๆค่ะ..แต่คุณจะเจ็บและคุณจะเหนื่อย จะหนักกว่าหรือน้อยกว่าดาวิดก็แล้วแต่กรณี (ถ้าคุณเป็นของพระเจ้า..จริงๆ)
ดูฉธบ.8:12-14 แล้วตอนนี้ดาวิดก็กำลังอยู่ในภาวะที่ได้รับประทานอิ่มหนำ..ได้สร้างบ้านเรือนดีๆ (ระดับพระราชวัง)....มีทรัพย์สินเงินทองและอำนาจล้นมือ (ไม่ใช่แค่ CEO ของบริษัทยักษ์ใหญ่ แต่ได้เป็นถึงกษัตริย์) เพราะฉะนั้น ภาพของดาวิดตอนนี้เป็นสิ่งยืนยันความจริงในถ้อยคำของพระเจ้าว่า..ยิ่งมั่งคั่งก็ยิ่งอันตราย แล้วถ้าทั้งรวย..ทั้งมีอำนาจมากก็ยิ่งอันตรายและเสี่ยงต่อการที่จะล้มลงในความบาปมากขึ้นไปอีก..เหมือนดาวิด น้าตุ๊กยังขอยืนยันอีกครั้งนึงว่า..เราบางคนยากจนก็ดีแล้ว ถึงไม่อยากฟังก็จำเป็นต้องพูดเพราะมันคือความจริง เด็กๆมีบ้านที่อบอุ่นและปลอดภัย..ก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องหลังใหญ่ ถึงจะเป็นแค่ห้องเช่าเล็กๆ ก็จงขอบพระคุณ ไม่ต้องมีรถยนต์ส่วนตัว ต้องนั่งรถเมล์บ้าง..ไรบ้าง ก็จงก้มศีรษะลงขอบพระคุณ เพราะพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า..ถ้าเรามีมากกว่านี้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่น้าตุ๊กไม่ได้หมายความว่าเราต้องเป็นพวกต่อต้านความสุขสบาย ต้องการแต่ความทุกข์ยาก..ไม่ใช่ แค่เราต้องมีสติ..ทุกครั้งที่ประสบความสำเร็จ หรือเวลาที่รู้สึกว่า..อะไรๆมันได้อย่างใจไปหมด ก็ให้เราตระหนักไว้เสมอว่า “จุดนั้น อันตรายเป็นพิเศษ” การทดลองที่ยากเย็นอาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้..และเราต้องรู้ทัน ถ้าเราระวังจิตใจของเราให้ดี แล้วพระเจ้าจะทรงเติมเราให้เต็มล้นอย่างบริบูรณ์แน่นอน น้าตุ๊กคอนเฟริม..แต่ในแบบชีวิตของเรา อย่าไปเปรียบเทียบกับแบบของคนอื่น แล้วทำไมพระคำภีร์ถึงยกดาวิดขึ้นมา..ก็ต้องเอาคนที่คิดว่า..”ไม่น่าจะพลาด” มาเป็นตัวอย่าง..จะได้เห็นกันใสๆชัดเจนว่าความบาปมันประมาทไม่ได้จริงๆ
ดู 1โครินธ์ 10:11-12 “..คนที่คิดว่าตัวเองมั่นคงดีแล้ว ก็จงระวังให้ดี กลัวว่าจะล้มลง” อย่างดาวิดที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชอบธรรมและกระทำตามพระทัยพระเจ้าจนถึงที่สุด..ยังล้มลงในความบาป..แล้วเราคิดว่าตัวเองชอบธรรมแค่ไหน ชั้นมาโบสถ์ทุกอาทิตย์..ชั้นเรียนพระคำภีร์จนได้ใบประกาศ..ชั้นช่วยงานพันธกิจ..ชั้นเป็นครูรวีสอนพระคำภีร์(เหมือนน้าตุ๊ก..เป็นต้น) หรือแม้แต่ชั้นเป็นศิษยาภิบาล ทุกคนสามารถล้มลงได้มั๊ย..ได้แน่นอน แต่พระคำภีร์ข้อนี้เน้นหนักไปที่..”คนที่มั่นใจว่าตัวเองดีพอแล้ว”...ยิ่งต้องระวัง เพราะฉะนั้น เด็กๆอย่าอายที่จะยอมรับข้อเสียของตัวเอง อย่าอายที่จะยอมรับว่าเราบกพร่อง อย่าอายที่เราจะยอมรับว่าเรายังไม่ดีพร้อม..เรานิสัยไม่ดี 1..2..3..4.. เพราะอย่างน้อยที่สุดนั่นคือสัญญาณของความปลอดภัย”ถ้า” ยอมรับแล้วเราคุกเข่าลง..ขอพระเจ้ายกโทษ เปลี่ยนแปลง แก้ไข เสริมกำลังให้เราสามารถเอาชนะเนื้อหนังได้ในที่สุด..แม้ว่าจะต้องรอทั้งชีวิตก็ตาม
.....น้าตุ๊กเคยได้ยินคนชอบพูดประมาณว่า ”ไม่อยากจะเชื่อเลย..ว่าคนที่เป็นคริสเตียนเค้าจะทำ.....เรื่องอย่างงี้ได้” แต่สำหรับพวกเราที่ได้เรียนรู้จากดาวิดแล้ว..คงไม่คิดจะพูดคำนี้กัน เพราะเห็นชัดเจนว่า..ไม่มีบาปไหนที่คริสเตียนทำไม่ได้หรอก คริสเตียนก็ทำบาปได้มาก..แล้วก็เร็วพอๆกับคนที่ไม่ใช่คริสเตียนน่ะแหละ แต่สิ่งที่คริสเตียนต่างจากคนอื่นก็คือ..ถึงจะบาปแค่ไหนมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับพระเจ้า และเมื่อไม่ใช่ปัญหาสำหรับพระเจ้า มันก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเรา..ผู้ที่เชื่อในพระองค์ด้วย
ดู เอเฟซัส2:8-10 “เพราะที่เรารอดก็รอดโดยพระคุณและความเชื่อ ไม่ใช่เพราะเราทำเอง..ไม่ใช่เพราะการกระทำใดๆเลย แต่พระเจ้าประทานให้” เพราะฉะนั้น เราเลยทำบาปได้ตามสบายเลยรึเปล่า..ไม่ใช่ เราห้ามอ้างเด็ดขาดว่า..ดาวิดยังป็นขนาดนี้..แล้วเราจะเหลือมั๊ย เหลือสิ..พระคำภีร์อุตรส่าห์บันทึกรูปแบบ กระบวนการการก่อร่างสร้างตัวของความบาปไว้ให้เราเห็นชัดเจน เพราะฉะนั้น เราต้องไม่หลงผิดในแบบเดียวกัน “เพราะเราเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์..ที่ทรงสร้างขึ้นในพระเยซูคริสต์..เพื่อให้ประกอบการดี” (ให้เด็กๆพูดพร้อมกัน)
เน้น..”ให้ประกอบการดี ให้ประกอบการดี”
แต่ถ้าบังเอิญเผลอไปประกอบการร้ายมา..ก็จงรีบกลับใจใหม่ สารภาพความบาป..ยอมรับมันซะ..ขอพระเจ้ายกโทษ ลองคิดดูว่ามันจะดีแค่ไหน..ถ้าดาวิดยอมรับผิด สารภาพบาปที่ตัวเองทำไว้กับบัทเชบา ก่อนที่จะปล่อยให้มันกัดกินเลยเถิดจนเค้าต้องฆ่าอุรีอาร์..ทุกอย่างคงจะดีกว่านี้ ดีกว่ายังไง..เด็กๆอาจจะยังไม่เข้าใจจนกว่าจะได้เห็นการพิพากษาของพระเจ้า..ที่ลงมาเหนือดาวิด..เพราะมันหนักมากจริงๆ
หมดเวลาแล้วค่ะ พบกันใหม่สัปดาห์หน้า ขอพระเจ้าอวยพรค่ะ